Shōchū (alkohol)

Shōchū w butelce i kartonach

Shōchū (jap. 焼酎, shōchū^?) - wódka japońska, może być produkowana z batatów, ziemniaków, ryżu, jęczmienia, gryki, prosa lub kukurydzy. Zgodnie z prawem japońskim zawartość alkoholu nie powinna przekraczać 36%, ale niekiedy osiąga ona 45%.

Historia

Shōchū trafiła do Japonii prawdopodobnie w XV w. z Chin, Korei lub Tajlandii, wraz z technologią destylacji.

Shōchū w dużym stopniu spopularyzował jeden z najbardziej długowiecznych Japończyków, Shigechiyo Izumi (1865-1986), wpisany do Księgi Rekordów Guinessa. Pytany o przyczyny osiągnięcia tak sędziwego wieku, podkreślał on znaczenie shōchū w swoim życiu, mawiając, że wolałby umrzeć niż zrezygnować z picia"

Serwowanie

Zazwyczaj shōchū podaje się zmieszaną z gorącą wodą, yuwari (jap. 湯割り, yuwari^?) w proporcjach pół na pół (go-go-wari) lub z nieco większą ilością wody (roku-yon-wari, dosł. "w proporcji sześć na cztery"). Bywa również podawana z lodem (on the rocks) lub w formie popularnego koktajlu chūhai (jap. 酎ハイ, chūhai^?) z wodą sodową i syropami owocowymi o różnych smakach, podawanego z cytryną i lodem w wysokich szklankach koktajlowych (typu highball). Zakąską do shochu są zazwyczaj cierpkie marynowane morelki umeboshi.

Istotna jest kolejność nalewania. Dodanie wody do shochu zaostrza jej smak, podczas gdy odwrotna kolejność, łagodzi trunek i wzmacnia wrażenie słodyczy

Zobacz też

• Sake
• Mirin

Bibliografia

• Kordzińska-Nawrocka, Iwona: Japońska sztuka kulinarna, Warszawa 2008, str. 211-225, ISBN 978-83-7436-171-2
• Barber, Kimiko: Kuchnia japońska, Poznań 2004, ISBN 978-83-245-1759-6
• Tomaszewska-Bolałek, Magdalena: Tradycje kulinarne Japonii, Hanami, Warszawa 2006 ISBN 978-83-60740-00-2