Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej
Przydomek Tricolorii
Związek piłkarski Federația Română de Fotbal
Rok założenia 1909
Prezes Rumunia Mircea Sandu
Trener Rumunia Victor Pițurcă od 2011
Najwięcej meczów Rumunia Dorinel Munteanu (134)
Najwięcej bramek Rumunia Gheorghe Hagi (35)
Skrót FIFA ROU
Miejsce w rankingu FIFA Green Arrow Up.svg 31. (10 kwietnia 2014) (756 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
Państwo Słoweńców, Chorwatów i Serbów Jugosławia - Królestwo Rumunii Rumunia 1:2
(Belgrad, Jugosławia; 08.06.1922)
Najwyższe zwycięstwo
Rumunia w epoce komunizmu Rumunia -  Finlandia 9:0
(Bukareszt, Rumunia; 14.10.1973)
Najwyższa porażka
 Węgry - Rumunia w epoce komunizmu Rumunia 9:0
(Budapeszt, Węgry; 06.06.1948)

Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej reprezentuje Rumunię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Rumuńskiemu Związkowi Piłki Nożnej (FRF).

Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w czerwcu 1922 roku, z Jugosławią w Belgradzie. W kolejnej dekadzie – jako jedna z czterech drużyn narodowych (obok Brazylii, Francji i Belgii) – wzięła udział we wszystkich trzech turniejach o mistrzostwo świata. Jednak na każdym z nim swój udział kończyła już na pierwszej fazie; łącznie zanotowała jedno zwycięstwo i trzy porażki.

Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 90., kiedy doczekała się tzw. złotego pokolenia piłkarzy. Należą do niego zawodnicy urodzeni w drugiej połowie lat 60. m.in. Gheorghe Hagi, Dorinel Munteanu, Gheorghe Popescu, Dan Petrescu i Ilie Dumitrescu. Rumunia z tymi graczami w składzie awansowała do ćwierćfinałów mundialu w 1994 oraz Euro 2000, grając w tym czasie nieprzerwanie we wszystkich wielkich turniejach.

Jednak od początku XXI wieku datuje się stopniowy regres reprezentacji, którego objawami są porażki w eliminacjach do kolejnych mistrzostw, częste zmiany selekcjonerów, najniższe w historii miejsce w rankingu FIFA (57. w lutym 2011) oraz brak pokolenia zawodników na miarę tego z lat 90.

Historia reprezentacji[edytuj | edytuj kod]

Ladislau Bölöni, reprezentant Rumunii w latach 70. i 80., a następnie selekcjoner

1945–1990: na obrzeżach wielkiego futbolu[edytuj | edytuj kod]

W okresie powojennym reprezentacja Rumunii nie należała do faworytów, przegrywała wszystkie eliminacje do kolejnych turniejów. W kwalifikacjach do mistrzostw świata ulegała kolejno Czechosłowacji (1954), Jugosławii (1958), Czechosłowacji i Portugalii (1966), a z udziału w grach o mundial 1962 zrezygnowała sama. Po raz pierwszy awansowała dopiero w 1970. Na turnieju w Meksyku wygrała tylko jeden mecz (2:1 z Czechosłowacją), pozostałe dwa przegrała, przez co zakończyła swoją przygodę z mundialem na fazie grupowej. Na kolejny awans czekała dwadzieścia lat. W tym czasie zbyt silne okazywały się: NRD (1974), Hiszpania (1978), Węgry i Anglia (1982) oraz Anglia i Irlandia Północną (1986). Do tego doszły niepowodzenia w walce o awans do mistrzostw Europy. O słabości drużyny w tych latach dobrze świadczy fakt, że aż do 1997 najlepszym strzelcem reprezentacji był Iuliu Bodola, który ustanowił swój rekord (30 goli) jeszcze w okresie międzywojennym. Został on pobity dopiero przez Gheorghe Hagiego[1].

Widoczne oznaki poprawy formy pojawiły się w drugiej połowie lat 80. Rumuni po raz pierwszy zagrali na mistrzostwach Europy (Euro 1984), gdzie wprawdzie zdobyli tylko jeden punkt (porażki z RFN i Portugalią oraz remis z Hiszpanią), ale w fazie eliminacji zdołali pokonać kilka wyżej notowanych zespołów: aktualnych mistrzów świata Włochów, brązowych medalistów ostatnich mistrzostw Europy Czechosłowaków oraz wyżej notowanych Szwedów. W drużynie tej, prowadzonej przez Mirceę Lucescu, grali m.in. Silviu Lung, Ioan Andone, Mircea Rednic, Ladislau Bölöni oraz dziewiętnastoletni Hagi. Po drugie zaś także w tym okresie rumuńska piłka klubowa zanotowała największe osiągnięcia. Zespół Steauy Bukareszt w sezonie 1985–1986, po wyeliminowaniu m.in. Honvédu Budapeszt, Anderlechtu Bruksela oraz – w finale – FC Barcelony, zdobył Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych. W następnym sezonie do kolekcji trofeów dołożył Superpuchar Europy, a trzy lata później także dotarł do finału PEMK, jednak tym razem przegrał w nim z A.C. Milanem.

1990–2000: piękna dekada[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja do europejskiej czołówki awansowała w latach 90. Po raz pierwszy tzw. złote pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60., na czele z Gheorghe Hagim, Florinem Răducioiu, Gheorghem Popescu i Ioanem Lupescu, pojawiło się na mundialu w 1990. Prowadzeni przez trenera Emerica Jenei, który cztery lata wcześniej wygrał PEMK ze Steauą, we Włoszech dotarli do 1/8 finału. Jednak jeszcze lepszy wynik zanotowali cztery lata później, na mundialu w 1994. Szkoleniowcem był już 43–letni uczeń Jeneia, Anghel Iordănescu. Rumunia odpadła dopiero w ćwierćfinale (najlepszy i do dziś niepobity wynik w historii) po rzutach karnych w meczu ze Szwecją (2:2, k. 4:5). Wcześniej wyeliminowała m.in. aktualnych wicemistrzów świata Argentyńczyków (3:2) oraz gospodarzy turnieju Amerykanów (1:0). W kolejnych latach była obecna na każdym mistrzowskim turnieju: w 1996 po raz drugi w historii awansowała do mistrzostw Europy (faza grupowa), a na mundialu w 1998, który stanowił ostatni etap pracy z kadrą dla Iordănescu, dotarła do 1/8 finału, przegrywając w nim 0:1 z przyszłymi zdobywcami brązowego medalu, Chorwatami. Zamknięciem udanej dekady był udział w Euro 2000. Zespół ponownie prowadzony przez Jeneia w rozgrywkach grupowych wyprzedził obrońców trofeum Niemców (1:1) oraz Anglików (3:2) i awansował do ćwierćfinału. Uległ w nim Włochom (0:2). Skuteczna gra reprezentacji została odnotowana w rankingu FIFA: we wrześniu 1997 Rumunia awansowała w nim na trzecie miejsce (rekord), a w latach 1994–2000 nie spadła niżej niż na 23. pozycję (lipiec 1996), najczęściej pozostając w drugiej dziesiątce.

Rumuńscy piłkarze odnosili wtedy sukcesy nie tylko w drużynie narodowej, ale także w klubach. Gheorghe Hagi i Gheorghe Popescu z Galatasaray Stambuł zdobyli Puchar UEFA, Miodrag Belodedici w barwach Crveny zvezdy Belgrad sięgnął po Puchar Mistrzów i Puchar Interkontynentalny, Dan Petrescu wygrał Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Anglii z Chelsea Londyn, Ioan Lupescu Puchar Niemiec z Bayerem Leverkusen, Daniel Prodan dwukrotnie był mistrzem Szkocji z Glasgow Rangers, a kilku (Hagi, Popescu i Belodedici) występowało przez jakiś czas w silnych zespołach z ligi hiszpańskiej (m.in. Real Madryt, FC Barcelona i Valencia CF)[2]. Większość zakończyła kariery reprezentacyjne po Euro 2000, ale ich młodsi następcy nie dorównali im osiągnięciami, co przełożyło się na wyniki kadry. Na awans do kolejnego turnieju Rumunia czekała osiem lat. W międzyczasie przegrała eliminacje do mundialu w 2002 (w barażach ze Słowenią), Euro 2004 (trzecie miejsce w grupie kwalifikacyjnej za Danią i Norwegią) i mundialu w 2006 (podobnie, za Holandią i Czechami). Działo się tak mimo iż w kadrze grało kilku zawodników wyróżniających się w silnych klubach lig europejskich (m.in. Cosmin Contra, Răzvan Raț, Cristian Chivu, Adrian Mutu, Bogdan Lobonț), a trenerem w tym okresie został na jakiś czas ponownie Iordănescu.

Cristian Chivu, piłkarz Interu Mediolan i były reprezentant Rumunii, kapitan w latach 2008–11

Pierwsze lata XXI wieku: bolesny upadek[edytuj | edytuj kod]

Krótkotrwały okres powrotu do europejskiej czołówki miał miejsce w latach 2006–2008. W Pucharze UEFA 2005/2006 dobrze zaprezentowały się dwie drużyny rumuńskie. Rapid Bukareszt, prowadzony przez 37-letniego Răzvana Lucescu, po wyeliminowaniu m.in. Stade Rennais, Herthy Berlin, Hamburgera SV oraz Szachtara Donieck, dotarł do ćwierćfinału tych rozgrywek. Spotkał się w nim z Steauą Bukareszt. Lepsza w dwumeczu (1:1 i 0:0) okazała się Steaua, która następnie w półfinale uległa Middlesbrough F.C. (1:0 i 2:4). Niedługo później także reprezentacja powróciła do wysokiej formy i po zwycięstwach m.in. nad Holandią i Bułgarią z pierwszego miejsca w grupie awansowała do Euro 2008. Był to pierwszy od ośmiu lat wielki turniej, na którym zagrała drużyna narodowa Rumunii. W Rankingu FIFA zespół zajmował w tym czasie miejsca w drugiej dziesiątce (od marca 2007 do sierpnia 2008: od 14. do 11.[3]), czyli tak jak w najlepszym okresie.

Ponowny regres rozpoczął się wraz z szybkim odpadnięciem drużyny z mistrzostw Europy, na których po dwu remisach (z mistrzami i wicemistrzami świata, Włochami i Francją) oraz porażce z Holendrami, podopieczni Victora Pițurki zajęli trzecie miejsce w grupie. Kilka miesięcy później zanotowali słabe wyniki w eliminacjach do mundialu w 2010: 0:3 z Litwą, 2:3 i 0:5 z Serbią oraz 1:2 z Austrią. Wygrali tylko z Wyspami Owczymi, co skutkowało tym, że w grupie kwalifikacyjnej zajęli ostatecznie przedostatnie miejsce. Trenera Piţurkę zastąpił młody Răzvan Lucescu, jednak to nie przełożyło się na grę i skuteczność zespołu. W kolejnych kwalifikacjach, do Euro 2012, drużyna prowadzona przez Lucescu i ponownie Piţurkę zremisowała z Albanią (1:1) i Białorusią (0:0) oraz przegrała z Bośnią i Hercegowiną (1:2). W czym czasie spadła na 57. miejsce w rankingu FIFA (luty 2011), co jest jej najgorszym wynikiem w historii. Wyżej od niej sklasyfikowano m.in. drużyny Jamajki, Burkina Faso i Czarnogóry[4]. Dodatkowo kilku kluczowych zawodników kadry (Cristian Chivu, Cosmin Contra i Mirel Rădoi) postanowiło w tym czasie zakończyć kariery reprezentacyjne.

Indywidualnie Rumunii odnoszą sukcesy w Europie. Chociaż w reprezentacji grają głównie przedstawiciele ekstraklasy rumuńskiej, to kilku piłkarzy występuje na co dzień w ligach zachodnich: Cristian Săpunaru wygrał Ligę Europy 2010/2011 z FC Porto, Ștefan Radu gra w pierwszym składzie Lazio Rzym, a napastnicy Ciprian Marica i Adrian Mutu mają doświadczenia z lig niemieckiej, angielskiej i włoskiej. Także rumuńscy trenerzy cieszą się zaufaniem za granicą. Mircea Lucescu, szkoleniowiec Szachtara Donieck, w 2009 doprowadził ten klub do pierwszego w historii zwycięstwa w europejskich pucharach; Ladislau Bölöni od lat pracuje we Francji, Belgii i Grecji; Gavril Balint jest selekcjonerem reprezentacji Mołdawii, a Cosmin Olăroiu, trener, który dotarł z Steauą do półfinału Pucharu UEFA, przez kilka sezonów prowadził kluby z Zatoki Perskiej. Kilku zawodników ze złotego pokolenia również rozpoczęło pracę szkoleniową: Dorinel Munteanu z Oțelul Galați zdobył w 2011 mistrzostwo Rumunii, kilka lat wcześniej podobne osiągnięcie zanotował Dan Petrescu z Unireą Urziceni. Jednak te wszystkie wyniki indywidualne nie przekładają się na razie na grę reprezentacji.

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Najnowsze wyniki[edytuj | edytuj kod]

Eliminacje do Mistrzostw Świata 2014[edytuj | edytuj kod]

Lp. Drużyna M Mecze Bramki Pkt
W R P + - +/-
1.  Holandia 10 9 1 0 34 5 +29 28
2.  Rumunia 10 6 1 3 19 12 +7 19
3.  Węgry 10 5 2 3 21 20 +1 17
4.  Turcja 10 5 1 4 16 9 +7 16
5.  Estonia 10 2 1 7 6 20 −14 7
6.  Andora 10 0 0 10 0 30 −30 0


Baraże[edytuj | edytuj kod]

Mecze[edytuj | edytuj kod]

Drużyna 1 Wynik dwumeczu Drużyna 2 Pierwszy mecz Drugi mecz
Portugalia  4:2  Szwecja 1:0 3:2
Ukraina  2:3  Francja 2:0 0:3
Grecja  4:2  Rumunia 3:1 1:1
Islandia  0:2  Chorwacja 0:0 0:2
Po lewej gospodarz pierwszego meczu.

Pierwsze mecze[edytuj | edytuj kod]

15 listopada 2013
20:00
Islandia  0:0  Chorwacja Laugardalsvöllur, Reykjavík  
Widzów: 9 765
Sędzia: Hiszpania Alberto Undiano

15 listopada 2013
20:45
Portugalia  1:0
(0:0)
 Szwecja Estádio da Luz, Lizbona  
C. Ronaldo Bramka 82' Widzów: 61 467
Sędzia: Włochy Nicola Rizzoli

15 listopada 2013
20:45
Ukraina  2:0
(0:0)
 Francja Stadion Olimpijski, Kijów  
Zozula Bramka 61'
Jarmołenko Bramka 83'
Widzów: 67 732
Sędzia: Turcja Cüneyt Çakır

15 listopada 2013
20:45
Grecja  3:1
(2:1)
 Rumunia Stadion Olimpijski, Ateny  
Mitroglu Bramka 14'67'
Salpingidis Bramka 21'
Bramka 19' Stancu Widzów: 26 200
Sędzia: Portugalia Pedro Proença

Rewanże[edytuj | edytuj kod]

19 listopada 2013
20:00
Rumunia  1:1
(0:1)
 Grecja Stadionul Național, Bukareszt  
Torosidis Bramka 55' (sam.) Bramka 23' Mitroglu
Sędzia: Serbia Milorad Mažić

19 listopada 2013
20:15
Chorwacja  2:0
(1:0)
 Islandia Maksimir, Zagrzeb  
Mandžukić Bramka 27'
Srna Bramka 47'

Sędzia: Holandia Björn Kuipers

19 listopada 2013
20:45
Szwecja  2:3
(0:0)
 Portugalia Friends Arena, Sztokholm  
Ibrahimović Bramka 68'72' Bramka 50'77'79' C. Ronaldo
Sędzia: Anglia Howard Webb

19 listopada 2013
21:00
Francja  3:0
(2:0)
 Ukraina Stade de France, Paryż  
Sakho Bramka 22'
Benzema Bramka 34'
Husiew Bramka 72' (sam.)

Sędzia: Słowenia Damir Skomina

Kwalifikacje do Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej 2016[edytuj | edytuj kod]

Grupa F[edytuj | edytuj kod]

Zespół Pkt M W R P Br+ Br− +/−
 Grecja 0 0 0 0 0 0 0 0
 Węgry 0 0 0 0 0 0 0 0
 Rumunia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Finlandia 0 0 0 0 0 0 0 0
 Irlandia Północna 0 0 0 0 0 0 0 0
 Wyspy Owcze 0 0 0 0 0 0 0 0

Udział w mistrzostwach świata[edytuj | edytuj kod]

Podstawowe ustawienie reprezentacji Rumunii w czasie mundialu 1994
  • 1930 – Runda grupowa
  • 1934 – 1/8 finału
  • 1938 – 1/8 finału
  • 1950Nie brała udziału
  • 1954Nie zakwalifikowała się
  • 1958Nie zakwalifikowała się
  • 1962Wycofała się z eliminacji
  • 1966Nie zakwalifikowała się
  • 1970 – Runda grupowa
  • 1974Nie zakwalifikowała się
  • 1978Nie zakwalifikowała się
  • 1982Nie zakwalifikowała się
  • 1986Nie zakwalifikowała się
  • 1990 – 1/8 finału
  • 1994Ćwierćfinał
  • 1998 – 1/8 finału
  • 2002Nie zakwalifikowała się
  • 2006Nie zakwalifikowała się
  • 2010Nie zakwalifikowała się
  • 2014Nie zakwalifikowała się

Udział w mistrzostwach Europy[edytuj | edytuj kod]

Fragment meczu Rumunia-Bułgaria, Euro 1996
  • 19601980Nie zakwalifikowała się
  • 1984 – Runda grupowa
  • 1988Nie zakwalifikowała się
  • 1992Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Runda grupowa
  • 2000Ćwierćfinał
  • 2004Nie zakwalifikowała się
  • 2008 – Runda grupowa
  • 2012Nie zakwalifikowała się

Rekordziści[edytuj | edytuj kod]

Stan na 17 października 2012.
Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce, jest mecz eliminacji mundialu 2014 z Holandią (1:4) z 16 października 2012.

Najwięcej występów w kadrze
# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze
1 Dorinel Munteanu 1991-07 131
2 Gheorghe Hagi 1983-00 124
3 Gheorghe Popescu 1988-03 115
4 Ladislau Bölöni 1975-88 102
5 Dan Petrescu 1989-00 95
6 Bogdan Stelea 1988-05 91
7 Michael Klein 1981-91 89
8 Răzvan Raț* od 2002 86
9 Marius Lăcătuș 1984-98 83
= Mircea Rednic 1981-91 83
11 Bogdan Lobonț* od 1998 82
Najwięcej goli w kadrze
# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze
(Gole)
1 Gheorghe Hagi 1983-00 124 (35)
2 Adrian Mutu* od 2000 75 (33)
3 Iuliu Bodola 1931-39 48 (30)
4 Viorel Moldovan 1993-05 70 (25)
5 Ladislau Bölöni 1975-88 102 (23)
6 Rodion Cămătaru 1978-90 73 (21)
= Dudu Georgescu 1973-84 40 (21)
= Anghel Iordănescu 1971-81 57 (21)
= Florin Răducioiu 1990-96 40 (21)
10 Ștefan Dobay 1930-39 41 (20)
= Ilie Dumitrescu 1989-98 62 (20)
  • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
  • Pogrubieniem oznaczono uczestników mundialu 1994, na którym Rumunii dotarli do ćwierćfinału (najlepszy wynik).

Trenerzy reprezentacji Rumunii od lat 90.[edytuj | edytuj kod]

Zdjęcie Trener Wiek1 Data zatrudnienia Data rezygnacji M Z R P %Z Okoliczności rezygnacji
Emerich Jenei.jpg Rumunia Emeric Jenei 49 wrzesień
1986
czerwiec
1990
38 18 10 10 47,4% Po mundialu 1990, na którym jego podopieczni doszli do 1/8 finału, przyjął propozycję prowadzenia Steauy Bukareszt.
Rumunia Gheorghe Constantin 58 lipiec
1990
październik
1990
4 2 0 2 50,0% Został zwolniony po słabym początku eliminacji do Euro 1992: w dwu meczach zanotował dwie porażki, ze Szkocją (1:2) i Bułgarią (0:3).
Rumunia Mircea Rădulescu 49 listopad
1990
grudzień
1991
19 5 3 3 26,3% Odszedł gdyż, mimo dobrych wyników w eliminacjach do Euro 1992, nie zdołał odrobić strat z okresu pracy swojego poprzednika i nie awansował do turnieju. Niedługo później podpisał kontrakt z Rapidem Bukareszt.
Cornel Dinu.jpg Rumunia Cornel Dinu 44 styczeń
1992
3 czerwca
1993
13 7 2 4 53,8% Bezpośrednią przyczyną zwolnienia była porażka 2:5 z Czechosłowacją w eliminacjach do mundialu 1994[5].
Rumunia Anghel Iordănescu 43 lipiec
1993
1 lipca
1998
57 34 11 12 59,6% Zgodnie z zapowiedziami ten najbardziej utytułowany trener-selekcjoner Rumunii zrezygnował po mundialu 1998. Już pół roku przed turniejem ogłosił, że po jego zakończeniu będzie opiekował się piłkarzami reprezentacji Grecji[6].
Rumunia Victor Pițurcă 42 14 lipca
1998
4 listopada
1999
16 9 6 1 56,2% Został zwolniony miesiąc po wywalczeniu z reprezentacją awansu na Euro 2000. Przyczyną dymisji był jego konflikt z grupą starszych kadrowiczów. Jej lider, Gheorghe Hagi, przedstawił kierownictwu federacji ultimatum: odejdzie albo Pițurcă albo on[7].
Emerich Jenei.jpg Rumunia Emeric Jenei 63 1 stycznia
2000
25 czerwca
2000
11 5 1 5 45,4% Po Euro 2000, na którym jego podopieczni zanotowali najlepszy wynik w historii występów w mistrzostwach Europy (ćwierćfinał), nie tylko zrezygnował z prowadzenia kadry, ale całkowicie zakończył karierę szkoleniową.
Ladislau Bölöni.JPG Rumunia Ladislau Bölöni 47 26 lipca
2000
7 czerwca
2001
13 8 2 3 61,5% Po zwycięstwach nad Węgrami i Litwą w eliminacjach do mundialu 2002 złożył dymisję. Nie zdradził jej przyczyn. Najpewniej były nimi negocjacje z działaczami Sportingu Lizbona, gdyż już kilka dni po rezygnacji podpisał kontrakt z tym klubem.
Gheorghe Hagi.JPG Rumunia Gheorghe Hagi 36 15 czerwca
2001
26 listopada
2001
4 1 2 1 25,0% Po przegranych meczach barażowych do mundialu 2002 ze Słowenią (1:2 i 1:1) nie przedłużył swojej umowy[8].
Rumunia Gavril Balint 38 15 sierpnia
2001
15 sierpnia
2001
1 0 1 0 0% Tymczasowo prowadził reprezentację w towarzyskim spotkaniu ze Słowenią (2:2). Nowy selekcjoner Hagi musiał poddać się w tym czasie operacji nerek[9].
Rumunia Anghel Iordănescu 52 10 stycznia
2002
19 listopada
2004
30 17 4 9 56,7% Zrezygnował po remisie 1:1 z Armenią w eliminacjach do mundialu 2006. Mimo iż Rumunii zajmowali wtedy drugie miejsce w tabeli, trener podkreślał, że niezadowalający wynik i gra w ostatnim meczu wymagają od niego "honorowej decyzji"[10].
Rumunia Victor Pițurcă 49 8 grudnia
2004
12 kwietnia
2009
47 28 7 12 59,6% Został zdymisjonowany na początku kwalifikacji do mundialu 2010, po tym jak Rumuni w pięciu meczach wywalczyli tylko cztery punkty. Przegrali z Litwą (0:3), Serbią (2:3) i Austrią (1:2). W chwili zwolnienia trenera zajmowali przedostatnie miejsce w tabeli[11].
Lucescurazvan.jpg Rumunia Răzvan Lucescu 40 29 kwietnia
2009
4 czerwca
2011
21 9 5 7 42,8% Złożył dymisję po zwycięstwie 3:0 z Bośnią i Hercegowiną w eliminacjach do Euro 2012. Dzięki temu meczowi jego podopieczni zachowali szanse na awans. Nie podał przyczyn odejścia, jednak już dzień później podpisał kontrakt z Rapidem Bukareszt[12].
Rumunia Emil Săndoi
Rumunia Ștefan Iovan
46
51
5 czerwca
2011
15 czerwca
2011
2 0 0 2 0% Po niespodziewanej dymisji Lucescu duet Săndoi-Iovan (czyli selekcjoner reprezentacji młodzieżowej i asystent poprzedniego trenera) tymczasowo prowadził kadrę w towarzyskich spotkaniach z Brazylią (0:1) i Paragwajem (0:2)[13].
Rumunia Victor Pițurcă2 55 15 czerwca
2011
16 8 5 3

W rankingu FIFA[edytuj | edytuj kod]

rok styczeń luty marzec kwiecień maj czerwiec lipiec sierpień wrzesień październik listopad grudzień
1993 - - - - - - - 21. 20. 15. 12. 13.
1994 13. 18. 10. 11. 10. 7. 7. 7. 7. 8. 11. 11.
1995 11. 12. 12. 10. 11. 11. 13. 14. 7. 15. 12. 11.
1996 11. 11. 11. 18. 16. 16. 23. 18. 15. 14. 20. 16.
1997 16. 15. 15. 9. 9. 6. 4. 12. 3. 5. 5. 7.
1998 7. 11. 15. 22. 22. 22. 13. 13. 13. 12. 12. 12.
1999 10. 10. 10. 11. 10. 9. 9. 10. 11. 9. 9. 8.
2000 8. 8. 8. 9. 10. 11. 12. 12. 12. 13. 13. 13.
2001 13. 13. 13. 12. 12. 12. 11. 14. 15. 15. 15. 15.
2002 15. 16. 17. 16. 14. 14. 25. 27. 26. 21. 21. 24.
2003 26. 23. 24. 29. 27. 21. 21. 19. 20. 21. 24. 27.
2004 27. 28. 31. 28. 23. 31. 32. 35. 32. 26. 28. 29.
2005 28. 28. 29. 30. 32. 32. 31. 31. 32. 28. 27. 27.
2006 27. 30. 26. 25. 25. 25. 26. 26. 25. 23. 19. 19.
2007 20. 15. 14. 14. 15. 12. 13. 13. 12. 12. 13. 13.
2008 13. 13. 13. 12. 12. 12. 12. 11. 13. 18. 19. 21.
2009 21. 17. 20. 28. 28. 28. 26. 27. 26. 36. 32. 36.
2010 36. 38. 32. 28. 28. 28. 42. 42. 46. 50. 52. 56.
2011 56. 57. 52. 41. 42. 53. 53. 54. 49. 55. 56. 56.
2012 55. 52. 53. 45. 45. 52. 52. 51. 57. 46.
  • najlepsze miejsce: 3. (wrzesień 1997)
  • najgorsze miejsce: 57. (luty 2011 i wrzesień 2012)
  • najwyższy awans: +11 (kwiecień 2011)
  • największy spadek: -11 (lipiec 2002)

Mecze z Polską[edytuj | edytuj kod]

Piłkarze Rumunii grali z Polską trzydzieści cztery razy – wygrali czternaście razy, piętnaście razy w meczu padł remis, a pięć razy schodzili z boiska pokonani (bramki 55:55):

  • 03.09.1922, Czerniowce: Rumunia-Polska 1:1 (Kozowits - Duźniak)
  • 02.09.1923, Lwów: Polska-Rumunia 1:1 (Kuchar - Guga)
  • 19.06.1927, Bukareszt: Rumunia-Polska 3:3 (Auer 2, Tanzer - Kałuża, Pazurek, Wójcik)
  • 23.08.1931, Warszawa: Polska-Rumunia 2:3 (Nawrot, Wypijewski - Sepi 2, Kocsis)
  • 02.10.1932, Bukareszt: Rumunia-Polska 0:5 (Matyas, Nawrot 3, E.Urban)
  • 14.10.1934, Lwów: Polska-Rumunia 3:3 (Martyna 2k., E.Urban - Dobay 2, Ciolac)
  • 03.11.1935, Bukareszt: Rumunia-Polska 4:1 (Schileru, Bindea 2, Sepi - Pazurek)
  • 04.07.1937, Łódź: Polska-Rumunia 2:4 (Piątek, Matyas - Dobay, Baratky 2, Bodola)
  • 19.07.1947, Warszawa: Polska-Rumunia 1:2 (Cieślik - Spielmann 2)
  • 26.10.1947, Bukareszt: Rumunia-Polska 0:0
  • 10.10.1948, Chorzów: Polska-Rumunia 0:0
  • 08.05.1949, Bukareszt: Rumunia-Polska 2:1 (Petschovski 2 - Mamoń)
  • 14.05.1950, Wrocław: Polska-Rumunia 3:3 (Cieślik 3 - Mercea, Vaczi, Bodo)
  • 25.05.1952, Bukareszt: Rumunia-Polska 1:0 (Bodo)
  • 29.05.1955, Bukareszt: Rumunia-Polska 2:2 (Ozon, Georgescu - Hachorek, Cieślik)
  • 30.08.1959, Warszawa: Polska-Rumunia 2:3 (Pol 2 - Dridea 3)
  • 02.06.1963, Chorzów: Polska-Rumunia 1:1 (E.Faber - Haidu)
  • 17.11.1966, Ploeszti: Rumunia-Polska 4:3 (Brejza-sam., Ghergheli, Frătila, Cö - Jarosik, Gałeczka, Strzałkowski)
  • 29.10.1967, Kraków: Polska-Rumunia 0:0
  • 11.10.1978, Bukareszt: Rumunia-Polska 1:0 (Iordănescu)
  • 29.08.1979, Warszawa: Polska-Rumunia 3:0 (Lato, S.Terlecki, Boniek)
  • 25.03.1981, Bukareszt: Rumunia-Polska 2:0 (Cămatăru, Iordănescu)
  • 07.09.1983, Kraków: Polska-Rumunia 2:2 (Ciołek, A.Iwan k. - Movila, Irimescu)
  • 27.03.1985, Sibiu: Rumunia-Polska 0:0
  • 02.09.1987, Bydgoszcz: Polska-Rumunia 3:1 (Leśniak 2, A.Rudy - Bölöni k.)
  • 06.02.1988, Hajfa (Izrael): Polska-Rumunia 2:2 (Cisek 2 - Coraş, Sabău)
  • 12.04.1989, Warszawa: Polska-Rumunia 2:1 (J.Urban, Tarasiewicz - Sabău)
  • 26.09.1990, Bukareszt: Rumunia-Polska 2:1 (Lazar, Rotariu - R.Warzycha)
  • 29.03.1995, Bukareszt: Rumunia-Polska 2:1 (F.Răducioiu, Wandzik sam. - Juskowiak k.) – el. ME
  • 06.09.1995, Zabrze: Polska-Rumunia 0:0 – el.ME
  • 16.08.2000, Bukareszt: Rumunia-Polska 1:1 (A.Ilie - Olisadebe)
  • 17.04.2002, Bydgoszcz: Polska-Rumunia 1:2 (Hajto - Ganea, Mutu)
  • 14.11.2009, Warszawa: Polska-Rumunia 0:1 (Nicuale)
  • 02.02.2013, Malaga (Hiszpania): Polska-Rumunia 4:1 (Pawłowski, Teodorczyk 2, Łukasik - Grozav)

Przypisy

  1. Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Świata 1998, s. 151.
  2. O fenomenie tego pokolenia pisał kiedyś Roman Hurkowski. Rumuńskie patenty, "Piłka Nożna Plus", nr 11, listopad 2000, s. 24.
  3. Ranking FIFA: Rumunia (Dostęp 6 czerwca 2011)
  4. Ranking FIFA: luty 2011 (Dostęp 5 czerwca 2011)
  5. Krótko. "Gazeta Wyborcza", nr 133, 9 czerwca 1993.
  6. Encyklopedia piłkarska FUJI. Mistrzostwa Świata 1998, s. 153.
  7. Biblioteczka Piłki Nożnej. Finaliści EURO 2000, s. 14-15.
  8. Breakingnews.ie: Soccer: Hagi quits as Romanian boss (Dostęp 5 czerwca 2011)
  9. MaSZ. Towarzysko. 'Piłka Nożna" nr 34, 21 sierpnia 2001.
  10. UEFA.com: Iordanescu quits Romania role (Dostęp 5 czerwca 2011)
  11. Realitatea: Romanian national soccer coach Victor Piturca sacked after failure to qualify team at 2010 World Cup (Dostęp 5 czerwca 2011)
  12. Sport.Onet: Zrezygnował trener Rumunii Razvan Lucescu (Dostęp 4 czerwca 2011)
  13. Football.Stadium: Romania coach Lucescu steps down (Dostęp 6 czerwca 2011)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]