Bank Handlowy w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bank Handlowy)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bank Handlowy w Warszawie Spółka Akcyjna
Ilustracja
Ilustracja
Historyczna siedziba Banku Handlowego z 1874 r. w Warszawie przy ulicy Traugutta
Forma prawna

spółka akcyjna

Data założenia

1870

Państwo

 Polska

Siedziba

Warszawa

Adres

ul. Senatorska 16, Warszawa

Nr KRS

0000001538

Prezes

Elżbieta Światopełk-Czetwertyńska

Rodzaj banku

bank komercyjny

Kapitał własny

522 638 400 zł

Giełda

Giełda Papierów Wartościowych w Warszawie

ISIN

PLBH00000012

Symbol akcji

BHW

Strona internetowa
Centrala Citi Handlowy Bank Handlowy w Warszawie S.A. w Pałacu Jabłonowskich w Warszawie[1]

Bank Handlowy w Warszawie SA (BHW) – bank komercyjny z siedzibą w Warszawie, działający od 2007 pod marką Citi Handlowy (poprzednio: CitiBank Handlowy, Bank Handlowy w Warszawie, Handlobank). Jest 9. największym bankiem w Polsce pod względem wartości aktywów[2], a 18. pod względem liczby placówek[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Został założony w 1870 przez grupę osób wywodzących się z burżuazji finansowej, ziemiaństwa i inteligencji. Inicjatorem był finansista Leopold Kronenberg (1812–1878). Jest jednym z najstarszych banków w Polsce i w Europie. Pierwszym prezesem banku był Józef Zamoyski[4]. Już w 1872 bank posiadał filie i oddziały w Petersburgu, Moskwie, Berlinie, Gdańsku (Commerzbank in Warschau), Szczecinie i Łodzi oraz przedstawicielstwa we Włocławku, Płocku, Grójcu, Guzowie, Lublinie i Rawie Mazowieckiej. W następnych latach oddziały otwierano w kolejnych miastach, w tym Łodzi i Sosnowcu (1895), Częstochowie (1897), Lublinie (1898) i Kaliszu (1898). W pierwszych latach XX wieku Bank Handlowy był największym prywatnym bankiem na ziemiach polskich i jednym z niewielu prowadzących obsługę finansową handlu z Rosją i Europą Zachodnią. W okresie tym obroty banku wahały się na poziomie 2 mld rubli, co było sumą większą od ówczesnego budżetu Imperium Rosyjskiego. Bank wniósł znaczący wkład w budowę sieci kolejowej i ważnych zakładów przemysłowych na terenie Królestwa Polskiego.

Bank nie przerwał swojej działalności w okresie obu wojen światowych jedynie ograniczając działalność. W czasie II wojny światowej oddziały banku na terenach włączonych do Rzeszy zostały zlikwidowane, zaś te na terenie Generalnego Gubernatorstwa działały pod ścisłą kontrolą władz okupacyjnych[5].

Reaktywowany w 1945[5], bank początkowo obsługiwał prywatne przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe oraz niektóre spółdzielnie. Jako jeden z trzech banków uniknął po wojnie formalnej nacjonalizacji. Poddany został jednak kontroli rządowego komisarza, a państwo przejęło znaczącą liczbę akcji. W okresie istnienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej był jednym z dwóch banków (obok Pekao S.A.), działających w formie spółki akcyjnej.

Po 1945 Bank Handlowy został głównym polskim korespondentem banków zagranicznych, a w 1964 uzyskał oficjalnie monopol na obsługę transakcji polskiego handlu zagranicznego. Spowodowało to w konsekwencji zbudowanie największej spośród ówczesnych polskich instytucji finansowych sieci banków korespondentów, otwarcie oddziału w Londynie, przedstawicielstw zagranicznych w Nowym Jorku (do 2000[6]), Moskwie (do 2000[6]), Belgradzie, Rzymie, Kijowie (1998–2000[7][6]) i Berlinie (do 1999) oraz filii w Wiedniu (Centro Internationale Handelsbank AG[7]), Luksemburgu (Bank Handlowy International SA[7]) i Frankfurcie (MHB Mitteleuropäische Handelsbank AG[7]).

Po 1989 bank stracił uprzywilejowaną pozycję w handlu zagranicznym i zaczął przekształcać się stopniowo w bank handlowy[5].

W okresie przemian ustrojowych bank odegrał istotną rolę w skandalu Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego. Znaczna część operacji walutowych FOZZ prowadzona była właśnie za pośrednictwem Banku Handlowego. Podczas kontroli przeprowadzonej w banku przez NIK w latach 1991–1992 stwierdzono liczne nieprawidłowości ujawnione w protokole pokontrolnym Działalność dewizowa Banku Handlowego, którego autorem była inspektor Halina Ładomirska. W raporcie wykazano, że w okresie kontroli bank prowadził działalność dewizową na szkodę polskiej gospodarki i oszacowano straty w ciągu tych dwóch lat na 5–10 mld dolarów[8].

W 1997 rozpoczęto proces prywatyzacji banku. Wówczas rząd nie wybrał dla banku strategicznego akcjonariusza. Bank Handlowy planował połączenie z BRE Bankiem, jednak do tej fuzji nie doszło, została ona zablokowana przez PZU[9], więc rozpoczęto prywatyzację według koncepcji akcjonariatu rozproszonego. Trwała ona do 2000 roku, kiedy nastąpił zakup banku przez globalną grupę kapitałową Citigroup. Odbył się on w dwóch wezwaniach znaczącej większości akcji Banku oraz zgoda Komisji Nadzoru Bankowego (dziś Komisja Nadzoru Finansowego) na przekroczenie przez podmioty wchodzące w skład Citigroup 75% kapitału akcyjnego Banku[10].

W 2001 miała miejsce fuzja Banku Handlowego w Warszawie S.A. oraz Citibank (Poland) SA. Oznaczała też ona likwidację detalicznej marki Handlobank[11], a dwa lata później wprowadzono markę handlową Citibank Handlowy. W 2007 roku nastąpiła kolejna zmiana marki handlowej, na Citi Handlowy.

Akcjonariat[edytuj | edytuj kod]

Od czerwca 1997 Bank Handlowy jest spółką notowaną na warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych, od kwietnia 2011 do marca 2014 wchodził w skład WIG20[12]. Aktualnie największym akcjonariuszem jest Citibank Overseas Investment Corporation (COIC) (od 14 sierpnia 2007 75% akcji oraz 75% głosów na WZA[13]), pozostałe 25% akcji znajduje się w rękach akcjonariuszy posiadających mniej niż 5% akcji[14].

Władze banku[edytuj | edytuj kod]

Jeden z budynków centrali banku przy ul. Goleszowskiej 6 w Warszawie (2021)

Prezesi Zarządu[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczący Rady Nadzorczej[edytuj | edytuj kod]

Siedziby[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą siedzibą banku był Pałac Mostowskich w Warszawie, gdzie wynajmowano mu pomieszczenia, w 1871 bank przeniósł się na ulicę Długą hip. 542, a następnie na ul. Mazowiecką. W 1874 oddano do użytku własny budynek banku projektu Leandro Marconiego na rogu współczesnych ulic Traugutta i Czackiego (wówczas Berga i Włodzimierzowskiej), w którym do dziś znajduje się jeden z jego oddziałów.

W latach 1945–1949 rolę tymczasowej siedziby pełnił gmach łódzkiego oddziału przy ul. Piotrkowskiej 74. W 1950 centrala powróciła do odbudowanego gmachu przy ul. Traugutta 7/9 w Warszawie. W 1979 przeniesiono ją do wieżowca Intraco II (dziś Chałubińskiego 8) przy ul. Chałubińskiego 8, gdzie mieściła się do 2005.

Główna siedziba banku znajduje się obecnie w Pałacu Jabłonowskich przy ul. Senatorskiej 16, ale jednostki organizacyjne centrali banku zlokalizowane są także w kilku lokalizacjach w Warszawie i Olsztynie[17].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ważne adresy | Bank Handlowy w Warszawie S.A, www.citibank.pl [dostęp 2019-12-31].
  2. Największe Banki w Polsce.
  3. Rzeczpospolita, 2011-06-16, s. 6.
  4. Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN Warszawa, s. 257.
  5. a b c Bank Handlowy w Warszawie SA, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2022-07-24].
  6. a b c Bank Handlowy w Warszawie S.A., Raport roczny Banku Handlowego w Warszawie S.A. 2000, s. 43.
  7. a b c d Bank Handlowy w Warszawie S.A., Raport roczny 1998, s. 25.
  8. 2 kadencja, 100 posiedzenie, 1 dzień. 5 lutego 1997.
  9. Krótka historia prywatyzacji banków, biznes.interia.pl [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  10. Historia | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  11. Wkrótce zniknie Handlobank, Parkiet [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  12. Alior Bank i LPP wejdą do WIG20 w miejsce GTC i Banku Handlowego, forsal.pl, 11 lutego 2014 [dostęp 2022-05-19] (pol.).
  13. Bank Handlowy w Warszawie S.A. – Notowania – Bankier.pl.
  14. Akcjonariat | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].
  15. Zarząd Banku. citibank.pl. [dostęp 2021-10-12].
  16. Rada Nadzorcza | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-03-12].
  17. 15 lat RCR Olsztyn | Bank Handlowy w Warszawie S.A., www.citibank.pl [dostęp 2022-05-19].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]