Coloni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Coloni
Logo zespołu w latach 1987–1991
Logo zespołu w latach 1987–1991
Pełna nazwa Scuderia Coloni
Aktywna od 1982
Siedziba Włochy Perugia
Ważni ludzie
Założyciel Enzo Coloni
Dyrektor Paolo Coloni
Dyrektor techniczny Fidalma Coloni
Inne
Debiut Grand Prix Włoch 1987
Ostatni wyścig Grand Prix Australii 1991
Strona internetowa

Coloni (pełna nazwa: Scuderia Coloni, wcześniej Enzo Coloni Racing Car Systems) – włoski zespół wyścigowy, były konstruktor Formuły 1. Poza Formułą 1 zespół brał także udział w wyścigach Formuły 3000, serii GP2, azjatyckiej serii GP2, Euroseries 3000, Superleague Formula, Formuły BMW i włoskiej Formuły 3.

Początki[edytuj]

Zespół został założony w 1983 roku przez Enzo Coloniego, kierowcę wyścigowego z Perugii. Coloni ścigał się w latach 70. i na początku 80. W 1982 roku w wieku 36 lat zdobył mistrzostwo kierowców Włoskiej Formuły 3. Wziął także udział w dwóch wyścigach Formuły 2. Pod koniec 1982 roku zakończył karierę zawodnika i założył własny zespół, który początkowo ścigał się we Włoskiej Formule 3.

Formuła 3, Formuła 3000 (1983–1986)[edytuj]

Sukces przyszedł prawie natychmiastowo, kiedy to w 1984 roku zespół zdobył mistrzostwo włoskiej Formuły 3 z Ivanem Capellim. W 1986 roku zespół Coloni pojawił się w Formule 3000, korzystając z przestarzałych nadwozi March 85B. Jego kierowcami byli Nicola Larini i Gabriele Tarquini, ale występy były nieudane. Mimo to zespół zadebiutował w Formule 1 w następnym roku.

Formuła 1 (1987–1991)[edytuj]

Coloni-Ford (1987–1989)[edytuj]

Ogłoszenie FIA, że od 1989 roku zakazuje się używania turbo w celu uczynienia sportu bardziej przystępnym, było bodźcem dla Coloniego, by wejść do Formuły 1. Pierwszy występ tego zespołu miał miejsce w Grand Prix Włoch 1987. Pomalowany na żółto model FC187, napędzany przygotowanymi przez Novamotor silnikami Cosworth DFZ, był prostą maszyną zaprojektowaną przez byłego pracownika Dallary, Roberto Oriego. Enzo Coloni sam wykonał pierwszą jazdę, ale kierowcą był Nicola Larini. Samochód nie był dostatecznie przygotowany, więc Larini nie zakwalifikował się do wyścigu. Po ominięciu Grand Prix Portugalii kolejnym wyścigiem dla zespołu Coloni było Grand Prix Hiszpanii, do którego Larini się zakwalifikował, ale odpadł z wyścigu na ósmym okrążeniu z powodu awarii zawieszenia. W kończących sezon zamorskich Grand Prix (Meksyk, Japonia, Australia) Coloni nie wziął udziału. Jako zespół został sklasyfikowany na koniec sezonu na ostatniej, 16 pozycji.

Sezon 1988 był dla Coloni pierwszym pełnym sezonem w Formule 1 i rozpoczął się dobrze, mimo że „nowy” FC188 był prawie identyczny, jak poprzednik. Nowy kierowca, Gabriele Tarquini, kwalifikował się regularnie i zajął ósme miejsce w wyścigu o Grand Prix Kanady, najlepsze w historii startów Coloni w Formule 1. Ze względu na brak pieniędzy w trakcie sezonu prowadzono bardzo mało prac rozwojowych, co spowodowało, że zespół nie mógł być pewien osiągania dobrych wyników podczas nie tylko wyścigów czy kwalifikacji, ale nawet prekwalifikacji. Zespół nie zdobył w tamtym sezonie punktów, kończąc sezon na 15 pozycji, przed Osellą, EuroBrunem i Zakspeedem.

Mimo ciągłego braku funduszy, na sezon 1989 Coloni wystawił dwa samochody: jeden dla Roberto Moreno, a drugi dla Pierre-Henri Raphanela. FC188B był kolejnym rozwinięciem modelu z 1987 roku. Był trudny w prowadzeniu i przeciętnie około 20 km/h wolniejszy od konkurencji. Niemniej jednak obaj kierowcy byli w stanie zakwalifikować się do Grand Prix Monako; był to jedyny wyścig Formuły 1, w którym wystartowały dwa samochody Coloni. W Kanadzie Coloni zaprezentował nowy samochód (Coloni C3), który został zaprojektowany przez byłego pracownika AGS, Christiana Vanderpleyna. C3 był w zasadzie dobrym projektem, ale zespół nie miał z tego powodu korzyści w związku z całkowitym brakiem testów, co oznaczało, że zespół często nie mógł znaleźć odpowiednich ustawień na Grand Prix. Przez resztę sezonu C3 kwalifikował się do wyścigu tylko trzykrotnie, a miało to miejsce w Grand Prix Kanady, Wielkiej Brytanii i Portugalii. Do wszystkich tych wyścigów kwalifikował się Moreno, przy czym do wyścigu o Grand Prix Portugalii startował z wysokiego, 15 miejsca, co miało związek z rozwojem przedniego spojlera. Jednakże podczas rozgrzewki Moreno zderzył się z Eddiem Cheeverem i musiał skorzystać z zapasowego samochodu, który w wyścigu zepsuł się. Z powodu niezadowalających wyników z zespołu został zwolniony Vanderpleyn, a Enzo Coloni sam objął stanowisko inżyniera w zespole. Nie dało to jednak poprawy, podobnie jak zastąpienie w charakterze kierowcy za Raphanela Enrico Bertaggią. Zespół, nie kończąc żadnego wyścigu w sezonie, zajął w klasyfikacji zespołów 18 miejsce, wraz z Zakspeedem. Co więcej, Grand Prix Portugalii okazało się ostatnim wyścigiem, do którego zakwalifikował się kierowca Coloni.

Coloni-Subaru (1990)[edytuj]

Nieoczekiwanie przed sezonem 1990 Coloni podpisało umowę z Subaru, oddziałem Fuji Heavy Industries. Przyniosło to znaczne wsparcie pieniężne i silnik „na wyłączność” za darmo. Japoński koncern przejął 51% zespołu, spłacił długi i podpisał kontrakt na dostawę silników. Był to silnik bokser B12, którego projektantem był w rzeczywistości Carlo Chiti, właściciel firmy Motori Moderni (MM) z siedzibą w Novarze. MM dostarczało silniki V6 zespołowi Minardi w latach 1985–1987. W 1988 Chiti zaprojektował silnik wolnossący V12, który zainteresował Subaru. Pod koniec 1988 roku japońska firma zleciła Chitiemu zaprojektowanie nowego silnika Formuły 1, który miał być typu bokser – tak, jak silniki stosowane w samochodach drogowych Subaru. Silnik ten był gotowy latem 1989 roku, i pod szyldem Subaru, był testowany w samochodach Minardi M188, jednakże z uwagi na zauważalny brak mocy Minardi szybko wycofało się z tego przedsięwzięcia. Po kilku miesiącach poszukiwań, Subaru znalazło zespół Coloni, z którym podpisało umowę. Zmieniono oficjalną nazwę zespołu na Subaru Coloni Racing, a Enzo Coloni został człowiekiem odpowiedzialnym za działalność operacyjną.

Na początku 1990 roku silniki Subaru produkowały około 500 KM mocy, najmniej z całej stawki, tak więc samochody Coloni były jednymi z najwolniejszych w tamtym czasie (wolniejsze były jeszcze tylko samochody Life). Subaru i Chiti ustalili, że trzeba zbudować nowy silnik, a także nowe nadwozie, i powinny być one gotowe na lato, jednakże do tej pory Coloni nadal powinno brać udział w Grand Prix, w „przejściowym” silniku i nadwoziu. Na początku 1990 roku kilku mechaników zespołu próbowało umieścić w jednym z modeli C3 silnik Subaru. Zadanie to nie zostało wykonane aż do dnia, kiedy FIA rozpoczęła przewóz materiałów Formuły 1 do Phoenix. W garażach w Phoenix samochód został po raz pierwszy zmontowany, a na parkingu amerykańskiego supermarketu miały miejsce prywatne „testy”. W dniu prekwalifikacji do Grand Prix Stanów Zjednoczonych ujrzano „nowy” model Coloni, C3B, pomalowany w kolory biały, czerwony i zielony. Nie posiadający airboxa, a mający szerokie i długie boczne wloty powietrza, samochód wyglądał jak czołg, ważył prawie 150 kg więcej od rywali i był bardzo trudny do prowadzenia. Ani w Phoenix, ani w żadnym innym wyścigu, Bertrand Gachot, nowy kierowca Coloni, nie zdołał się prekwalifikować. W dalszej części sezonu dokonano niewielu ulepszeń, co nie wpłynęło pozytywnie na osiągi. Tymczasem w fabryce Coloni w Perugii nikt nie pracował nad nowym samochodem. Enzo Coloni został zwolniony przez Subaru, ale nie dało to poprawy. W czerwcu japońska firma wycofała się całkowicie z Formuły 1, sprzedała zespół z powrotem Enzo Coloniemu. Zespół nie był zadłużony, ale nie miał również sponsorów i silników. Przed Grand Prix Niemiec Coloni podpisało umowę z Cosworthem na dostarczanie silników. W Niemczech pojawił się również ulepszony samochód, oznaczony symbolem C3C. Był to de facto model C3 z 1989 roku, z niewielkimi zmianami w aerodynamice. Samochód był szybszy od C3B, ale niewystarczający do osiągnięcia jakichkolwiek poważnych wyników. Gachot zazwyczaj był w stanie się prekwalifikować, ale w „głównych” kwalifikacjach nie zdołał zająć miejsca premiowanego startem w wyścigu. W ciągu całego sezonu Coloni nie wystartowało w ani jednym wyścigu.

Coloni-Ford (1991)[edytuj]

W sezonie 1991 zespół składał się z sześciu osób. Samochód był kolejną wersją modelu C3 i posiadał kilka detali zaprojektowanych przez studentów Uniwersytetu w Perugii. Model ten oznaczono symbolem C4. Enzo Coloni miał nadzieję, że zatrudni w charakterze kierowcy Andreę de Cesarisa, który posiadał wsparcie finansowe od Marlboro, jednakże włoski kierowca został ostatecznie zawodnikiem zespołu Jordan. Coloni w charakterze kierowcy zatrudnił więc debiutanta, Pedro Chavesa, który wygrał mistrzostwa Brytyjskiej Formuły 3000. Samochód był przestarzały, powolny i trudny w prowadzeniu, wskutek czego Chaves ani razu nie zdołał się prekwalifikować. W domowym Grand Prix Chavesa, Grand Prix Portugalii, zespół Coloni miał tylko jeden silnik, który eksplodował przed sesją prekwalifikacyjną, więc Chaves w ogóle nie wziął w niej udziału. Ostatecznie Portugalczyk opuścił zespół. Na ostatnie dwa wyścigi kierowcą zespołu został Japończyk Naoki Hattori, który osiągał przyzwoite wyniki w niższych seriach, ale nie miał doświadczenia w Formule 1. Rezultaty zespołu nie poprawiły się.

Po sezonie Coloni sprzedał zespół Andrei Sassettiemu, który przemianował go na Andrea Moda Formula i wziął udział w sezonie 1992.

Formuła 3, Formuła 3000, GP2 (1992–obecnie)[edytuj]

W 1991 Coloni wróciło do włoskiej Formuły 3. W latach 1991–1993 dla zespołu jeździł Paolo Coloni, a w 1993 roku zajął drugie miejsce w zawodach Masters of Formula 3. Mimo że Paolo Coloni opuścił Włoską Formułę 3 po 1993 roku, zespół Coloni ścigał się w niej do końca sezonu 1996, kiedy to kierowcami byli Esteban Tuero i Dino Morelli.

Coloni Motorsport przeszło do Formuły 3000 w roku 1997. Przełom nastąpił w sezonie 2002, kiedy dla zespołu jeździli Giorgio Pantano i Enrico Toccacelo. Pantano zakończył tamten sezon na drugim, a Toccacelo na dziewiątym miejscu, a kierowcy ci odnieśli w sumie cztery zwycięstwa. W sezonie 2003 dla zespołu jeździli Ricardo Sperafico i Zsolt Baumgartner. Sperafico zajął w sezonie drugie miejsce, a Baumgartner zadebiutował w Formule 1, podczas domowego Grand Prix Węgier.

Adam Carroll podczas zawodów w Monako w sezonie 2008 Serii GP2

Zespół kontynuował ściganie się w Formule 3000, przemianowanej w 2005 roku na GP2 Series. Pod koniec 2005 roku kierowca Formuły 1 Giancarlo Fisichella połączył siły z Coloni[1]. Ponadto przemianowano nazwę zespołu na Fisichella Motor Sport International (FMSI), Podobna umowa miała miejsce we Włoskiej Formule 3000 w 2005 roku, kiedy to kierowca FMSI, Luca Filippi, wywalczył tytuł mistrzowski. Filippi wystartował w zespole FMSI w sezonie 2006 wraz z Jasonem Tahincioglu (posiadającym wsparcie Petrol Ofisi), ale po trzech wyścigach został zastąpiony przez Giorgio Pantano. Na sezon 2007 zespołowym partnerem Tahincioglu został Antônio Pizzonia, którego zastąpił następnie Adam Carroll. Na sezon 2008 zespół ścigał się w kolorach zespołu Fisichelli w Formule 1 – Force India. Pierwszym samochodem cały sezon jeździł Roldán Rodríguez, a drugim – Adrián Vallés, Adam Carroll i Marko Asmer. Początkowo kontrakt z zespołem podpisał Andy Soucek, ale został zastąpiony przez Rodrígueza krótko przed rozpoczęciem sezonu. Soucek oddał sprawę do sądu. Na sezon 2009 do zespołu dołączyli Andreas Zuber i Luiz Razia. Po szóstej rundzie sezonu Coloni wykupił zespół od Fisichelli, podpisał też nową umowę sponsorską z PartyPokerRacing.com; umowa dotyczy także ich zespołu w Formule BMW Europe[2]. W rundzie w Belgii samochody Coloni zostały skonfiskowane, co wynikało z nakazu sądu w sprawie sporu Soucek-Coloni, jednakże zostały one później zwrócone[3]. W sezonie 2010 kierowcami zespołu byli Alberto Valerio oraz Władimir Arabadżiew. Zapewnili oni zespołowi 10 miejsce w klasyfikacji zespołów. W sezonie 2011 zespół poprawił się o trzy oczka głównie dzięki bardzo dobrym startom Luca Filippi, który zdołał nawet zdobyć tytuł wicemistrza serii. Stefano Coletti i Fabio Onidi zostali ogłoszeni kierowcami ekipy na sezon 2012. Jednak znów jedyne zwycięstwo dla zespołu zdobył Luca Filippi, który zastąpił Colettiego na dwie rundy przed końcem już ostatniego sezonu w historii startów zespołu Coloni w GP2. Już bowiem w trakcie sezonu zespół ogłosił, że pragnie opuścić serię wraz z końcem sezonu, z czym było związane wykluczenie zespołu z punktacji.

Wyniki[edytuj]

Formuła 1[edytuj]

Sezon Samochód Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pkt. Msc.
1987 Coloni FC187 Ford G BRA SMR BEL MCO DET FRA GBR DEU HUN AUT ITA POR ESP MEX JPN AUS 0
Włochy Nicola Larini NZ NU
1988 Coloni FC188
Coloni FC188B
Ford G BRA SMR MCO MEX CAN DET FRA GBR DEU HUN AUT ITA POR ESP JPN AUS 0
Włochy Gabriele Tarquini NU NU NU 14 8 NPK NPK NPK NPK 13 NU NZ 11 NPK NPK NZ
1989 Coloni FC188B
Coloni C3
Ford P BRA SMR MCO MEX USA CAN FRA GBR DEU HUN AUT ITA POR ESP JPN AUS 0
Brazylia Roberto Moreno NZ NZ NU NZ NZ NU NZ NU NPK NPK NPK DK NU NPK NPK NPK
Francja Pierre-Henri Raphanel NPK NPK NU NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK
Włochy Enrico Bertaggia NPK NPK NPK NPK NPK NPK
1990 Coloni C3B
Coloni C3C
Subaru
Ford
G USA BRA SMR MCO CND MEX FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 0
Belgia Bertrand Gachot NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NZ NZ NZ NZ NZ NZ
1991 Coloni C4 Ford G USA BRA SMR MCO CND MEX FRA GBR DEU HUN BEL ITA POR ESP JPN AUS 0
Portugalia Pedro Chaves NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK NPK
Japonia Naoki Hattori NPK NPK

Formuła 3000[edytuj]

Sezon Samochód Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Pkt. Msc.
1986 March 85B Ford G GBR ROM PAU BEL ANG MUG MED AUT BIR LEM ESP [4] [4]
Włochy Gabriele Tarquini 13 NU 8 4 NU NU 3 13 NU 13
Szwajcaria Franco Forini NZ
Włochy Guido Daccò NZ 14 NZ
Włochy Nicola Larini NU
Włochy Alessandro Santin 17 12
Włochy Nicola Tesini NZ NZ
1997 Lola T96/50 Zytek Judd A GBR PAU FIN NUR PER HOC AUT BEL MUG ESP [4] [4]
Austria Markus Friesacher NZ NZ NZ NZ 17 NZ NZ NU 19 NZ
Argentyna Emiliano Spataro NZ NZ NZ 11 13 16 12 NU NU
Francja Oliver Tichy 2
1998 Lola T96/50 Zytek Judd A OSC IMO ESP GBR MON PAU AUT HOC HUN BEL PER NUR [4] [4]
Włochy Giorgio Vinella NZ NU 25 22 NZ NZ NU 21 NZ 15 22
Włochy Thomas Biagi 4 10
Portugalia Rui Águas 17 17 7 NU NU
Francja Oliver Tichy 22 9 9 18 NU NU
1999 Lola B99/50 Zytek A SMR MON ESP FRA GBR AUT DEU HUN BEL EUR [4] [4]
Hiszpania Polo Villaamil NZ NZ NZ NZ NZ 9 NZ NU NZ NZ
Niemcy Norman Simon NU NZ 18 NZ 22 10 NZ
Brazylia Marcelo Battistuzzi 13
Wielka Brytania Dino Morelli 10 NZ
2000 Lola B99/50 Zytek A SMR GBR ESP EUR MON FRA AUT DEU HUN BEL [4] [4]
Francja Soheil Ayari 14 6 NU NU NU 22 NU
Francja Fabrice Walfisch 10 NZ
Włochy Fabrizio Gollin 6 NZ 17 2 10 14 NZ NU 18 NU
2001 Lola B99/50 Zytek A BRA SMR ESP AUT MON EUR FRA GBR DEU HUN BEL ITA [4] [4]
Włochy Fabrizio Gollin 6 8 17 NU 8 20 12 10 NU NU 12 10
Brazylia Rodrigo Sperafico 13 7 22 8 9 12 15 14 8
Belgia Marc Goossens NU 5 7
2002 Lola B02/50 Zytek Judd A BRA SMR ESP AUT MON EUR GBR FRA DEU HUN BEL ITA [4] [4]
Włochy Enrico Toccacelo 6 12 6 6 NU NU 8 6 NU 1 NU NU
Włochy Giorgio Pantano 8 3 1 4 NU NU 4 3 1 2 1 3
2003 Lola B02/50 Zytek Judd A SMR ESP AUT MON EUR FRA GBR DEU HUN ITA [4] [4]
Węgry Zsolt Baumgartner 10 7 10 5 11 9 11 9 NW
San Marino Christian Montanari 9
Brazylia Ricardo Sperafico 3 NU 1 DK 14 3 4 1 NU 3
2004 Lola B02/50 Zytek Judd A SMR ESP MON EUR FRA GBR DEU HUN BEL ITA 33
30[5]
5
6
Argentyna José María López NU 6 3 5 NU 4 6 8 3 NU
Austria Mathias Lauda 12 7 NU 10 NU 13 NU NU 14 6
Belgia Jeffrey van Hooydonk 6 NU 7 8
Austria Patrick Friesacher 3 5 NW 1 5 NU
Turcja Can Artam NU 10 NU 13 NU 10
Izrael Chanoch Nissany NU NU 12

Statystyki w F1 i F3000[edytuj]

Rok Seria Zespół Konstruktor Zgłoszenia GP PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ
1986 Formuła 3000 Coloni Racing March 10 19 - - - - 1 2 - - 4 - -
1987 Formuła 1 Enzo Coloni Racing Car System Coloni 2 2 - NS - - - - - - 1 - 1
1988 Formuła 1 Coloni SpA Coloni 16 16 - NS - - - - - - 3 - 8
1989 Formuła 1 Coloni SpA Coloni 16 32 - NS - - - - - - 5 1 27
1990 Formuła 1 Coloni Racing Srl Coloni 16 16 - NS - - - - - - - - 16
1991 Formuła 1 Coloni Racing Srl Coloni 15 15 - NS - - - - - - - - 15
1997 Formuła 3000 Coloni Motorsport Lola 10 20 - - - - 1 1 - - 3 - 10
1998 Formuła 3000 Coloni Motorsport Lola 12 24 - - - - - 1 - - 6 - 3
1999 Formuła 3000 Coloni Motorsport Lola 10 20 - - - - - 1 - - 2 - 12
2000 Formuła 3000 Coloni F3000 Lola 10 20 - - - - - 2 - - 5 - 2
2001 Formuła 3000 Coloni F3000 Lola 12 24 - - - 1 - 3 - - 4 - -
2002 Formuła 3000 Coloni F3000 Lola 12 24 - - 4 1 2 14 1 2 7 - -
2003 Formuła 3000 Coloni Motorsport Lola 10 20 2 - 3 8 - 2 2 -
2004 Formuła 3000 CMS Performance
Coloni Motorsport
Lola 10
10
20
19
33
30
4
5

1

-
2
1
9
7
- 2
-
7
7
- -
Razem 2 1 3 193 291 66 1 x4 6 3 7 31 1 4 42 1 94
Rok Seria Zespół Konstruktor Zgłoszenia GP PKT P. P1 P2 P3 Punkt. PP NO NS DK NZ
Zgłoszenia - starty wszystkich samochodów; GP - zaliczone wyścigi;

P. - pozycja końcowa; P1, P2, P3 - pozycje na podium; Punkt. - punktował; PP - pole position;
NO - najszybsze okrążenia; NS - nie sklasyfikowany; DK - dyskwalifikacje; NZ - nie zakwalifikował się

Seria GP2[edytuj]

Rok Zespół Bolid Kierowcy Wyścigi Wygrane PP NO Pkt M.K. M.Z.
2005 Włochy Coloni Motorsport Dallara-Mecachrome Austria Mathias Lauda 23 0 0 0 3 21 9
Włochy Gianmaria Bruni 17 1 0 0 35 10
Finlandia Toni Vilander 4 0 0 0 25 9
Włochy Ferdinando Monfardini 2 0 0 0 5 17
2006 Włochy Petrol Ofisi FMS International Dallara-Mecachrome Włochy Luca Filippi 18 0 0 0 7 19 5
Włochy Giorgio Pantano 15 3 0 0 44 5
Turcja Jason Tahincioglu 21 0 0 0 0 30
2007 Włochy Fisichella Motor Sport Dallara-Mecachrome Brazylia Antônio Pizzonia 5 0 0 0 1 27 9
Wielka Brytania Adam Carroll 16 2 0 1 36 7
Turcja Jason Tahincioglu 20 0 0 0 0 33
2008 Włochy Fisichella Motor Sport International Dallara-Mecachrome Hiszpania Roldan Rodriguez 20 0 0 0 14 13 10
Hiszpania Adrián Vallés 18 0 0 0 5 21
Wielka Brytania Adam Carroll 4 0 0 0 1 25
Estonia Marko Asmer 13 0 0 0 0 28
2009 Włochy PPR.com Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Zjednoczone Emiraty Arabskie Andreas Zuber 18 0 0 0 21 13 10
Brazylia Luiz Razia 18 1 0 1 8 19
2010 Włochy Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Brazylia Alberto Valerio 14 0 0 0 4 22 10
Portugalia Álvaro Parente 4 0 0 1 13 15
Wielka Brytania James Jakes 2 0 0 0 0 31
Bułgaria Władimir Arabadżiew 16 0 0 0 0 29
Nowa Zelandia Brendon Hartley 4 0 0 0 1 27
2011 Włochy Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Rumunia Michael Herck 18 0 0 0 1 21 7
Włochy Davide Rigon 2 0 0 0 0 29
Włochy Kevin Ceccon 8 0 0 0 0 30
Włochy Luca Filippi 8 3 0 5 54 2
2012 Włochy Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Monako Stefano Coletti 20 0 0 1 28 13 EX
Włochy Luca Filippi 4 1 1 0 29 15
Włochy Fabio Onidi 24 0 0 0 13 20

Azjatycka Seria GP2[edytuj]

Rok Bolid Zespół Kierowcy Wyścigi Wygrane PP NO Pkt M.K. M.Z.
2008 Włochy Fisichella Motor Sport International Dallara-Mecachrome Hiszpania Adrián Vallés 10 0 0 0 19 7 7
Rumunia Michael Herck 8 0 0 0 0 23
Hiszpania Roldán Rodríguez 2 0 0 0 0 29
2008/2009 Włochy Fisichella Motor Sport International Dallara-Mecachrome Zjednoczone Emiraty Arabskie Andreas Zuber 3 0 0 0 0 NS 12
Wenezuela Rodolfo González 8 2 0 0 0 23
Republika Chińska Kevin Nai Chia Chen 11 0 0 0 0 36
2009/2010 Włochy Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Hiszpania Roldán Rodríguez 2 0 0 0 0 23 8
Brazylia Alberto Valerio 2 0 0 0 0 32
Portugalia Álvaro Parente 4 0 0 0 12 8
Wielka Brytania Will Bratt 8 0 0 0 0 25
2011 Włochy Scuderia Coloni Dallara-Mecachrome Rumunia Michael Herck 4 0 0 0 9 8 8
Wielka Brytania James Jakes 2 0 0 0 0 24
Włochy Luca Filippi 2 0 0 0 0 20

Przypisy

  1. Confirmed: Fisichella to partner Coloni in GP2 (ang.). crash.net, 2005-12-12. [dostęp 2010-03-26].
  2. Mark Glendenning: Coloni takes full control of FMS team (ang.). autosport.com, 2009-08-21. [dostęp 2010-03-26].
  3. Mark Glendenning: Legal row forces Coloni to miss Spa (ang.). autosport.com, 2009-08-28. [dostęp 2010-03-26].
  4. a b c d e f g h i j k l m n o p Punktów w klasyfikacjach zespołów nie przyznawano.
  5. 30 punktów jako Coloni Motorsport, 33 jako CMS Performance.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]