Latowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Latowicz
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Rynek miejski w Latowiczu
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 mazowieckie

Powiat

miński

Gmina

Latowicz

Prawa miejskie

1423–1870[1], 2023

Burmistrz

Bogdan Świątek-Górski

Powierzchnia

25,73 km²

Populacja (2022)
• liczba ludności
• gęstość


1380[2]
54 os./km²

Strefa numeracyjna

25

Kod pocztowy

05-334[3]

Tablice rejestracyjne

WM

Położenie na mapie gminy Latowicz
Mapa konturowa gminy Latowicz, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Latowicz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Latowicz”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Latowicz”
Położenie na mapie powiatu mińskiego
Mapa konturowa powiatu mińskiego, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Latowicz”
Ziemia52°01′36″N 21°48′20″E/52,026667 21,805556
SIMC

0677636

Urząd miejski
Rynek 6
05-334 Latowicz
Strona internetowa
BIP
Janusz I Starszy, książę mazowiecki, nadaje miastu Latowicz uprawnienia sądownicze prawa chełmińskiego zwolnienia od cła oraz postrzygalnię i wagę (1423 r., dokument przechowywany w AGAD)
Latowicz, widok ogólny miasta
Urząd Gminy w Latowiczu – sławny z serialu „Ranczo” „Urząd Gminy Wilkowyje

Latowiczmiasto w Polsce, w województwie mazowieckim, w powiecie mińskim, nad rzeką Świder. Siedziba gminy Latowicz.

Pod względem historycznym Latowicz leży na południowo-wschodnim Mazowszu, w dawnej ziemi czerskiej[4]. W latach 1423–1870 Latowicz posiadał prawa miejskie. Miasto królewskie Korony Królestwa Polskiego[5]. W drugiej połowie XVI wieku położone w powiecie garwolińskim ziemi czerskiej województwa mazowieckiego[6].

Zdegradowany do rangi wsi 31 maja 1870, utworzył jednoosadową wiejską gminę Latowicz[7]. W Latowiczu znajdowała się także siedziba gminy Wielgolas. W latach 1954–1972 w gromadzie Latowicz[8], a od 1973 we współczesej gminie Latowicz[9]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa siedleckiego. Status miasta odzyskał 1 stycznia 2023 roku[10].

Integralne części miasta Latowicz[11][12]
SIMC Nazwa Rodzaj
0677642 Góra przysiółek
0677659 Kulaśnica przysiółek
0677665 Piaski część miasta
0677671 Rozstanki przysiółek
0677688 Wymyśle część miasta

Historia[edytuj | edytuj kod]

 Zobacz też kategorię: Starostwo niegrodowe latowickie.

Pierwsze wzmianki o Latowiczu pojawiły się w 1238 r. jako wsi w posiadaniu rodu Powałów. W 1300 r. należał do książąt mazowieckich – Siemowita II i Trojdena. W XI w. założono tu parafię i wzniesiono pierwszy drewniany kościół pw. św. Wawrzyńca.

Dnia 4 października 1420 r. Latowicz otrzymał prawa miejskie chełmińskie, a 17 lipca 1423 r. ich potwierdzenie od Janusza I Starszego księcia mazowieckiego. Latowicz otrzymał ławę, urząd burmistrza, sąd miejski, wytyczono obszerny rynek o wymiarach 260x180m, wybudowano ratusz, wagę, postrzygalnię, łaźnię miejską, ustanowiono cotygodniowe targi we czwartki i cztery jarmarki w roku. Mieszczanie zostali zwolnieni z opłat celnych i uposażeni w ziemię – 64½ włók, czyli 1155 ha. Otrzymali także lasy.

Latowicz otrzymał herb: Baranka Bożego z białą chorągiewką – symbol Zmartwychwstałego Chrystusa. W związku z lokacją miasta, w 1400 r. księżna mazowiecka Anna Konradowa wybudowała nowy, ogromny kościół. Następca księcia Janusza, Bolesław IV, potwierdził w 1434 r. przywilej lokacyjny i przywileje miasta.

Po wcieleniu Mazowsza do Korony w 1526 r., miasteczko otrzymała królowa Bona, która wybudowała na miejscu dawnej rezydencji książęcej, nowy, drewniany dwór obronny. Latowicz był w jej posiadaniu w latach 1548–1556. Po śmierci Bony należał do jej córki i żony Stefana BatoregoAnny Jagiellonki, a później Konstancji – żony Zygmunta III.

Miasto rozwijało się. W 1565 r. posiadało 265 murowanych domów, brukowane ulice, liczyło 1500 mieszkańców i 102 rzemieślników zorganizowanych w trzy cechy: kuśnierski, szewski i krawiecki. Staw okalający miasto był największy na Mazowszu, na grobli wybudowano dwa młyny.

W XVII w. w Latowiczu poza kościołem parafialnym były jeszcze trzy inne świątynie: św. Ducha, św. Wawrzyńca i kościółek przyszpitalny św. Ducha. W 1613 r. spłonął kościół parafialny i nowy, drewniany z bloków sosnowych, wybudował ks. Stanisław Falęcki.

Rozwojowi miasta sprzyjały przywileje: księżnej mazowieckiej Anny z lat: 1508, 1509 i 1532, księcia mazowieckiego Konrada z 3/4 czerwca 1502, a następnie królów: Zygmunta I Starego – 1540, Stefana Batorego – 1579, Zygmunta III – 1596 i 1599, Władysława IV – 1633, Jana Kazimierza – 1649, Michała Korybuta Wiśniowieckiego – 1670, Jana III Sobieskiego – 1678, Augusta II – 1725, Augusta III – 1744 i Stanisława Augusta Poniatowskiego – 1774. Łącznie miasto otrzymało 18 przywilejów, na mocy których obdarzane szczególnymi wolnościami i licznymi jarmarkami, mogło się szybko rozwijać. W XVII wieku funkcjonowały: waga, postrzygalnia, łaźnia miejska i topialnia wosku.

Latowicz wyniszczyły XVII-wieczne wojny, a głównie potop szwedzki. W 1660 r. w mieście ocalało 18 domów, 100 mieszkańców i 8 rzemieślników. Upadły cotygodniowe targi. Ziemia leżała odłogiem – z 64½ włók uprawiano tylko 18. Kościół i obiekty użyteczności publicznej zostały zniszczone.

W XVIII w. Latowicz należał do rodziny Czartoryskich: w latach 1733–1771 do księcia Augusta Aleksandra, a następnie w latach 1771–1790 do jego syna Adama Kazimierza. August Aleksander Czartoryski ufundował w latach 1733–1737 nowy kościół pw. św. Walentego. Rozebrano go w 1918 r. W XVIII w. powstały bractwa przykościelne, które prowadziły działalność dobroczynną, ascetyczną i charytatywną.

Miasto powoli rozwijało się. W 1777 r. liczyło 166 domów i blisko 1000 mieszkańców. W Latowiczu stacjonowała chorągiew Kawalerii Narodowej. W wyniku trzeciego rozbioru Polski 24 października 1795 Latowicz znalazł się pod zaborem austriackim[1]. Rabunkowa gospodarka zaborcy doprowadziła do spustoszenia. Austriacy wycięli lasy pomiędzy Latowiczem i Oleksianką. Mieszkańcy sami musieli od nowa zalesić lub zadarnić odsłonięte wydmy.

W 1809 r. Latowicz znalazł się w granicach Księstwa Warszawskiego[1]. W 1812 r. przez miasteczko przemaszerowały wojska Napoleona. Podczas powstania listopadowego, 14 lutego 1831 r. w rejonie rozegrała się bitwa pod Stoczkiem, a w dniach 6–9 kwietnia 1831 r. wojska polskie przemieściły się w rejon Latowicza. Przyjechał sam naczelny wódz gen. Jan Skrzynecki. Stacjonowały tu dwie dywizje i sześć szwadronów. 9 kwietnia w Wielgolesie znajdowała się kwatera główna wojsk powstańczych i stacjonował prezes rządu polskiego książę Adam Czartoryski. Mieszkańcy regionu pomagali wojsku polskiemu i wstępowali w jego szeregi. 9 kwietnia z Latowicza wymaszerowali ze swoimi dywizjami: Wojciech Chrzanowski – do Łukówca i Ignacy Prądzyński – do Wodyń, kierując się na Iganie, gdzie 10 kwietnia 1831 r. została stoczona zwycięska bitwa.

W latach 1831–1832 stacjonował w miasteczku 23. Oddział Artylerii i Oddział Gwardii Narodowej tzw. ruchomej (20. Pułk Piechoty). Podczas powstania styczniowego w regionie działały oddziały ks. Stanisława Brzóski, Marcina Borelowskiego z Siennicy i ppor. Pawła Ługowskiego z Latowicza. Powstańcy stoczyli z Rosjanami bitwy i potyczki: pod Wielgolasem (23 lutego 1863), pod Kamionką (11 marca 1863), pod Łukówcem (15 marca 1863), pod Kuflewem (4 kwietnia 1863), pod Waliskami (18 października 1863). Ppor. Paweł Ługowski dowodził dobrze uzbrojonym w broń białą i palną 30-osobowym oddziałem Latowiczan i był jedynym oficerem współpracującym z ks. Brzóską. Z powstańcami współpracował proboszcz latowicki ks. Antoni Stępowski.

Car Aleksander II dnia 1 czerwca 1869 r. za udział Latowiczan w powstaniu odebrał osadzie prawa miejskie. Przyczyniły się też do tego upadek ekonomiczny i działania burmistrzów na szkodę miasta. W 1888 został założony nowy cmentarz.

W dniach 7 i 13 listopada 1905 miały miejsce w Latowiczu masowe wystąpienia – mieszkańcy domagali się polskiej szkoły. W latach 1899–1911 wybudowano murowany, neogotycki kościół według projektu arch. Józefa Piusa Dziekońskiego, a dzięki staraniom ks. Piotra Godlewskiego i ks. Józefa Rauby. Kościół pw. św. Walentego i św. Trójcy liczy 66 m wysokości i może pomieścić 6 tys. osób. Główny ołtarz wykonany został w 1922 r. dzięki staraniom ks. Stefana Bakalarczyka. Boczne ołtarze pochodzą z poprzedniego kościoła.

Ochotnicza Straż Pożarna w Latowiczu została założona 10 stycznia 1909 r. Pod przykrywką działalności pożarniczej, działała Polska Organizacja Wojskowa. Komendantem 20-osobowego oddziału był Kazimierz Mroziński. Strażacy-peowiacy przechodzili szkolenia i doskonalili sprawność, oczekując na sprzyjające warunki, aby wystąpić do walki z zaborcą. W listopadzie 1918 r., rozbroili posterunek żandarmerii niemieckiej, kończąc tym pierwszą wojnę światową w regionie. Po bezkrwawym rozbrojeniu 35 żandarmów, udali się do Seroczyna, gdzie również rozbroili Niemców, a następnie do Stoczka, gdzie doszło do bitwy. Zginął w niej Ignacy Brauliński z Chyżyn. W wojnie polsko-bolszewickiej wzięło udział ok. 40 mieszkańców Latowicza, którzy ochotniczo zaciągali się do armii Piłsudskiego.

W XX-leciu międzywojennym wybudowano w Latowiczu murowany budynek szkoły podstawowej (w latach 1936–1937) i mleczarnię (1935–1936). Dzięki staraniom wikariusza ks. Walentego Szufladowicza założono elektryczność (1929–1932), wybudowano cegielnie na Piaskach i na Kulaśnicy oraz założono Spółdzielnię Spożywców – późniejszy GS. Działało wiele organizacji społecznych: Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej, Akcja Katolicka, Caritas, ministranci, chór, Ochotnicza Straż Pożarna wraz z orkiestrą, Biel, spółdzielnia mleczarska, koło rolnicze, drużyny harcerskie. Działalność bibliotekarską prowadził Antoni Kuźniarski, który już ok. 1891 r. założył miejscową Bibliotekę Publiczną.

Charakterystyczny dom przy ul. św. Ducha

W okresie międzywojennym zabudowa Latowicza była drewniana, dość zwarta. Region miał charakter typowo rolniczy, a Latowicz skupiając licznych rzemieślników (szewców, młynarzy, rzeźników, kowali, cieśli, ślusarzy) i sklepy spełniał funkcje usługowe. W strukturze zawodowej mieszkańców Latowicza, 70% stanowili rolnicy, 20% – rzemieślnicy, 10% – wyrobnicy (najemni robotnicy). W Latowiczu były 2 karczmy-restauracje, 5 piekarń, 7 sklepów, 6 wiatraków, 2 młyny motorowe. Duże odpusty i targi słynne były na całą okolicę. Latowicz liczył 2,5 tys. mieszkańców. W Latowiczu zamieszkiwało blisko 50 rodzin żydowskich. Żydzi stanowili blisko 15% mieszkańców miasteczka. W 1932 miejscowy szewc Jan Czerwiński ps. „Gruby Jan” zainicjował powstanie we wsi koła Lewicy Stronnictwa Ludowego i „Wici-Świt”, we wrześniu 1932 zorganizował strajk chłopski[13].

Podczas II wojny światowej pierwszy nalot bombowy na Latowicz miał miejsce 8 września 1939 r. Niemcy zrzucili bomby na kościół. W następnych dniach były kolejne bombardowania i ostrzeliwanie ludności cywilnej z samolotów. Część Latowicza spłonęła. Niemcy wkroczyli do Latowicza 17 września. 14 lutego 1941 r. Niemcy, mając listę z nazwiskami, aresztowali dziewięciu mieszkańców Latowicza, w tym siedmiu dawnych POW-iaków. Zostali oni przewiezieni na Pawiak i do Oświęcimia, gdzie ośmiu z nich zamordowano. Byli to: Władysław Czerniawski, Piotr Dzięcioł, Feliks Dziubacki, Stanisław Dziubacki, Jan Kaczorek, Kazimierz Mroziński, Ludwik Nakonieczny, Bolesław Wzorek. Niemcy wymordowali wszystkich Żydów w Latowiczu.

Armia Krajowa prowadziła akcje skierowane przeciwko okupantowi oraz rabusiom i kolaborantom. Ważniejsze akcje przeprowadzone przez AK Ośrodka III Latowicz, to: zniszczenie gorzelni w Kuflewie, rozbicie Arbeitsamtu w Mińsku Mazowieckim, wykolejenia pociągów w Zabieżkach i Mrozach, likwidacja wójta gminy Wielgolas i gestapowca Schmidta w Mińsku Mazowieckim. Największą tragedią regionu była „Wielka Wsypa”. Dnia 12 lutego 1944 r. Niemcy zatrzymali łącznika AK Janka Paruzela w Budach Wielgoleskich. Chłopiec pomimo tortur nikogo nie wydał, ale Niemcy odnaleźli kartę rowerową wystawioną na Z. Żółtka. Następnego dnia aresztowali Zygmunta Żółtka, który chcąc się ratować, podawał nazwiska. Po trzech dniach Niemcy aresztowali ponad 100 osób z powiatu mińskiego. Byli to żołnierze AK i osoby nie związane z ruchem oporu. Uwięzili ich i torturowali w budynku szkoły w Latowiczu. Nocą 19/20 lutego 1944 żołnierze AK pod dowództwem por. Władysława Klimaszewskiego podjęli akcję odbicia więźniów, która zakończyła się niepowodzeniem. 20 lutego 1944 Niemcy wywieźli więźniów z Latowicza do obozów zagłady, gdzie 82 zginęło. W dniach 24 i 25 lutego 1944 r. miała miejsce akcja odwetowa Niemców, którzy zamordowali mieszkańców Iwowego: Kosut Bronisław, Kosut Jan, Kosut Władysław, Ositek Kazimierz, Pazura Jan, Zaborowski Henryk. Latowicz został wyzwolony spod okupacji niemieckiej 27/28 lipca 1944 przez Armię Czerwoną. Niemcy planowali obronę punktową, okopali się, na wieży kościoła umieścili snajpera. Gdy nastąpił oskrzydlający atak sowietów, wycofali się. Uciekając, zaminowali kościół, wysadzili 2 mosty na rzece Świder, rabowali konie, wozy i zboże. Front przeszedł błyskawicznie, rankiem 28 lipca w regionie byli już Rosjanie.

Po wojnie odbudowano Latowicz: lecznicę dla zwierząt, budynek gminny, bazę GS, ośrodek zdrowia, piekarnię GS, bank spółdzielczy, pocztę, zlewnię mleka, pawilon w rynku, drugie skrzydło szkoły, Nowe Osiedle w Latowiczu, POM, Kółko Rolnicze, filię zakładów maszynowych «Ursus».

22 czerwca 1945 został zamordowany szewc i działacz komunistyczny Jan Czerwiński ps. „Gruby Jan”, 13 kwietnia 1946 został zastrzelony komendant latowickiego komisariatu Milicji Obywatelskiej Władysław Bakuła[14]. Narastający konflikt komuniści – Kościół miał odzwierciedlenie w Latowiczu w postaci incydentów w latach: 1951 i 1971. Pomimo prześladowań 95% mieszkańców regionu uczestniczyło w życiu religijnym, powiększono Nowy Cmentarz o tzw. „Przypust”.

Po 1989 r. miały miejsce negatywne procesy społeczno-demograficzne: wyludnianie, starzenie się społeczności, emigracja ludzi młodych i wykształconych. Proces prywatyzacji doprowadził do upadku i ruiny mleczarni w Latowiczu, upadku lokalnych punktów skupu mleka, ośrodka maszyn rolniczych i koła rolniczego, filii «Ursusa», powolnego upadku sieci sklepów GS.

W latach 1989–2010 władze samorządowe przeprowadziły wiele udanych inwestycji, jak: wybudowanie sieci wodociągów i kanalizacji, oczyszczalni ścieków, urządzenie gminnego wysypiska odpadów, doprowadzenie gazu do znacznej części gminy. Przeprowadzono także telefonizację i stworzono sieć telefonii komórkowej, rozbudowano i zmodernizowano szkoły w Latowiczu oraz sieć dróg gminnych (wyasfaltowano drogi pomiędzy prawie wszystkimi miejscowościami w gminie Latowicz). Nastąpił rozwój przedsiębiorczości prywatnej, usług, sieci prywatnych sklepów i sieci transportowej – firma «Rapit» zapewniła rozwój komunikacji.

Odzyskanie praw miejskich (2023)[edytuj | edytuj kod]

W 2022 w Latowiczu zrodziła się inicjatywa odzyskania praw miejskich. W związku z tym, w dniach 15 stycznia – 25 lutego 2022 w gminie przeprowadzane były konsultacje społeczne w tej sprawie[15]. W konsultacjach on-line wzięło udział 10 osób, z których 9 (90%) było za, a 1 (10%) przeciw[16]. Uprawnionych do głosowania na terenie gminy były 4164 osoby. W głosowaniu udział wzięły 362 osoby, z czego 5 głosów było nieważnych (frekwencja 7,31%). Za nadaniem Latowiczowi statusu miasta oddano 283 głosy (79,27% ważnych głosów), przeciwko było 53 głosujących (14,85%), a 21 osób wstrzymało się (5,88%). W Latowiczu uprawnionych do głosowania było 1069 osób, z czego udział w konsultacjach wzięło 200 mieszkańców (frekwencja 16,21%). Ze 195 ważnie oddanych głosów 158 było „za” (81,03%), przeciw – 31 (15,9%), a 6 osób się wstrzymało (3,07%). Na XXXIV sesji Rady Gminy w marcu 2022 podjęto uchwałę w sprawie wystąpienia z wnioskiem o nadanie statusu miasta miejscowości Latowicz[17]. 1 stycznia 2023 doszło do przywrócenia statusu miasta[10].

Obiekty historyczne[edytuj | edytuj kod]

Neogotycki kościół w Latowiczu
  • Neogotycki kościół pw. św. Walentego i św. Trójcy – wzniesiony według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego; wybudowany w latach 1899–1911 dzięki staraniom ks. Piotra Godlewskiego i ks. Józefa Rauby, otoczony murem z początków XX wieku.
  • Stary Cmentarz – założony na przełomie XVII/XVIII w., bramę i kamienne ogrodzenie wykonano w 1866 r. Najstarsze mogiły: S. Wierzbickiego, Krzewińskich, Kacpra Osińskiego, Aleksandry Arensom, Aleksandra Plucińskiego, Maryjki Hornowskiej i Franusi pochodzą z drugiej połowy XIX w. Niestety wiele z tych zabytkowych mogił na początku XXI w. zostało zniszczonych i pozostały po nich tylko fotografie(!). Na Starym Cmentarzu jest mogiła Nieznanego Żołnierza z 1918 r., w której spoczywają prochy 3 żołnierzy polskich, 2 niemieckich i Żyda, którzy zginęli w czasie I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej.
  • Nowy Cmentarz – założony w 1888 r., w 1950 r. powiększony o Przypust. Najstarsze groby z końca XIX w.: Wawrzyńca Obłozy, Władysława Pieśko, Petroneli Słomczyńskiej, Wołkowieckich, Walewskich, a także ludzi zasłużonych dla regionu: Franciszka Ostrowskiego – ostatniego burmistrza Latowicza, ks. Godlewskiego, ks. W. Szufladowicza, A. Kuźniarskiego, ks. Dziugła. Grób Nieznanego Żołnierza z 1939 r., w którym spoczywa 14 żołnierzy poległych podczas kampanii wrześniowej, a w rogu cmentarza mogiła uchodźców poległych w 1939 r. podczas bombardowań. Grób Nieznanego Żołnierza znajdował się początkowo w rynku przy kościele, lecz podczas okupacji Niemcom nie podobało się, że zawsze były na nim świeże kwiaty, i nakazali przenieść w róg cmentarza. Na cmentarzu znajduje się kamienna tablica z napisem: „Synowi Największemu Męczennikowi, Wyznawca Ojciec, 1909 r. – O PIE DEFUNCTIS MISERIS SUCCURE VIATOR” – to mogiła Leonarda Stanisława Bojanka-Żukowskiego zamordowanego przez Rosjan.
  • Dwie kapliczki – murowane, słupowe, dwukondygnacyjne z połowy XIX w., usytuowane w rynku.

Osoby związane z Latowiczem[edytuj | edytuj kod]

Odniesienia w kulturze[edytuj | edytuj kod]

W gminie Latowicz i w okolicach kręcono niektóre sceny do serialu „Ranczo” oraz filmu „Ranczo Wilkowyje”.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Latowicz, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2023-01-02].
  2. NSP 2021: Ludność w miejscowościach statystycznych, Bank Danych Lokalnych GUS, 19 września 2022 [dostęp 2022-10-05].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 641 [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22].
  4. Latowicz. polska2000.pl. [dostęp 2023-01-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-02)]. (pol.).
  5. Adolf Pawiński, Mazowsze, Warszawa 1895, s. 38.
  6. Mazowsze w drugiej połowie XVI wieku ; Cz.1, Mapa, plany, Warszawa 1973, k. 4.
  7. Postanowienie z 20 marca (1 kwietnia) 1870, ogłoszone 19 (31) maja 1870 (Dziennik Praw, rok 1870, tom 70, nr 241, s. 127).
  8. Uchwała Nr VI/10/7/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 5 października 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu mińskiego; w ramach Zarządzenia Nr Or. V-0/1/54 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 29 listopada 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 4 października 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1954 r., Nr. 11, Poz. 67).
  9. Uchwała Nr XX/93/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 1 grudnia 1972 w sprawie utworzenia gmin w województwie warszawskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia 12 grudnia 1972, Nr 20, Poz. 407).
  10. a b Dz.U. z 2022 r. poz. 1597.
  11. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200).
  12. GUS. Rejestr TERYT.
  13. „Warszawa Prawa Podmiejska 1942-1944, Z walk PPR, GL-AL” praca zbiorowa redakcją Benona Dymka, Wyd. MON Warszawa 1973 s. 800.
  14. „Warszawa Prawa Podmiejska 1942-1944, Z walk PPR, GL-AL” praca zbiorowa redakcją Benona Dymka, Wyd. MON Warszawa 1973 s. 794 i 800.
  15. Uchwała XXXII/230/2021.
  16. Raport z konsultacji (Latowicz).
  17. Wniosek.
  18. Krzysztof Ożóg, Mikołaj z Latowicza (zm. 15 IX 1499 r.), [w:] Wacław Uruszczak (red.), Profesorowie Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, t. 1, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2015, s. 306–307, ISBN 978-83-233-3738-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]