Janisław (arcybiskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janisław
Ilustracja
Herb duchownego
Data śmierci

1341

Arcybiskup gnieźnieński
Okres sprawowania

1317–1341

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Nominacja biskupia

1317

Sakra biskupia

brak danych

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

nieznana

Konsekrator

nieznany

Janisław herbu Korab[a] (ur. ?, zm. 4 grudnia 1341) – arcybiskup gnieźnieński.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Arcybiskupem gnieźnieńskim został w 1317 podczas pobytu w Awinionie w miejsce zmarłego tam swego poprzednika Borzysława. Nominację otrzymał od nowego papieża Jana XXII. Przywiózł do Polski warunki, na jakich papież zgodził się na koronację Władysława Łokietka.

20 stycznia 1320 w katedrze wawelskiej koronował Władysława I Łokietka na króla Polski. W koronacji tej po raz pierwszy użyto Szczerbca – miecza koronacyjnego królów Polski. W 1326 zwołał synod prowincjonalny w Uniejowie w celu zdyscyplinowania kleru i uporządkowania spraw Kościoła[1]. 25 kwietnia 1333 w katedrze wawelskiej koronował Kazimierza III Wielkiego na króla Polski. Był świadkiem w polsko-krzyżackim procesie warszawskim 1339 roku[2].

Konotacje w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Postać biskupa Janisława pojawiła się w 2018 w serialu telewizyjnym Korona królów w reżyserii Wojciecha Pacyny i Jacka Sołtysiaka[3]. Z nieznanych przyczyn Polski Słownik Biograficzny nie zawiera jego biogramu.

Pieczęć arcybiskupa Janisława

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Niekiedy[kto uważa?] uważa się, że pieczętował się herbem Sulima.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://czasopisma.tnkul.pl/index.php/rnp/article/viewFile/2193/2301 SYNODY DIECEZJALNE I PROWINCJONALNE GNIEŹNIEŃSKIE W XIV I XV WIEKU
  2. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. 4, Wilno 1764, s. 65.
  3. Korona królów (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 2018-01-14].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski (red.): Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 285–286. ISBN 83-01-02722-3.