Konstanty Józef Zieliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Józef Zieliński
Herb Konstanty Józef Zieliński
Data i miejsce urodzenia 1646
Rostkowo
Data i miejsce śmierci 17 lutego 1709
Moskwa
Arcybiskup metropolita lwowski
Okres sprawowania 1700–1709
Biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania 1694–1700
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1671
Nominacja biskupia 30 sierpnia 1694
Sakra biskupia 7 listopada 1694
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 7 listopada 1694
Konsekrator Michał Stefan Radziejowski
Współkonsekratorzy Stanisław Witwicki
Mikołaj Popławski

Konstanty Józef Zieliński (ur. 1646 w Rostkowie, zm. 17 lutego 1709 w Moskwie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1694–1700, arcybiskup metropolita lwowski w latach 1700–1709.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w styczniu 1646[1]. Dokładna data nie jest jednak znana. Pochodził z zamożnej rodziny szlacheckiej z północnego Mazowsza pieczętującej się herbem Świnka. Jego ród posiadał liczne dobra ziemskie w ziemi dobrzyńskiej i w województwie płockim. Był synem kasztelana sierpeckiego Ludwika Zielińskiego[2]. Studiował w: Krakowie, Ingolstadt, Paryżu i Rzymie. Uzyskał doktorat z teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1671[1].

W okresie panowania Michała Korybuta Wiśniowieckiego pełnił obowiązki sekretarza królewskiego. Jako duchowny był kanonikiem: płockim, pułtuskim, gnieźnieńskim i krakowskim. W związku z pełnionymi godnościami zgromadził liczne beneficja.

W 1682 był deputatem duchownym Trybunału Głównego Koronnego w Piotrkowie[3]. 30 sierpnia 1694 został mianowany biskupem tytularnym Hierapolis in Isauria[1]. Konsekrowany na biskupa 7 listopada 1694 przez prymasa Michała Stefana Radziejowskiego, w latach następnych pełnił funkcję jego biskupa pomocniczego. Zastępował metropolitę w obowiązkach biskupich na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej. W 1695 został prezydentem Trybunału Głównego Koronnego.

30 marca 1700 został mianowany arcybiskupem metropolitą lwowskim[4]. W 1704 opowiedział się za detronizacją Augusta II Mocnego. W 1704 podpisał pacta conventa Stanisława Leszczyńskiego[5]. W 1705 mimo grożącej suspensy koronował Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Po śmierci prymasa Polski Michała Stefana Radziejowskiego został wytypowany przez Stanisława Leszczyńskiego na jego następcę. Podczas elekcji otrzymał od znacznej części kapituły nominację na arcybiskupa metropolitę gnieźnieńskiego w opozycji do kandydatury Stanisława Szembeka. Nie mógł jednak liczyć na prekonizację, gdyż Stolica Apostolska opowiadała się w czasie wojny domowej w Rzeczypospolitej za stroną saską. Ciążyła na nim ponadto formalnie kara kościelna za udział w koronacji w Warszawie. W latach 1705–1707 ukrywał się przed wojskami rosyjskimi i stronnikami Augusta II Mocnego, początkowo w Ugoszczu, a potem od 1706 w Skępem. Na początku 1707 został schwytany przez wojska rosyjskie i zesłany w głąb Rosji.

Zmarł w niewoli.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 220.
  2. Paweł Czaplewski, Polacy na studyach w Ingolsztacie, Poznań 1914, s. 110.
  3. Vindex Gladius... Anno Vindicati Mundi 1682, [b.n.s.]
  4. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavium 1952, s. 242.
  5. Articuli pactorum conventorum Stanów tej Rzeczypospolitej i W. X. L. i państw do nich należących z Posłami JKM [...], s. 18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krajewski M., Dobrzyński słownik biograficzny, Włocławek 2002, s. 732–733.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]