Władysław Rubin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Rubin
Kardynał prezbiter
Crux Domini spes et victoria
Krzyż Pana nadzieją i zwycięstwem
Kraj działania Watykan
Data i miejsce urodzenia 20 września 1917
Toki
Data i miejsce śmierci 28 listopada 1990
Rzym
Prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich
Okres sprawowania 1980–1985
Sekretarz Synodu Biskupów
Okres sprawowania 1967–1979
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 30 czerwca 1946
Nominacja biskupia 17 listopada 1964
Sakra biskupia 29 listopada 1964
Kreacja kardynalska 30 czerwca 1979
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Maria in Via Lata
Odznaczenia
Order Orła Białego (1921-1990) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 29 listopada 1964
Konsekrator Stefan Wyszyński
Współkonsekratorzy Karol Wojtyła
Stefan Bareła

Władysław Rubin (ur. 20 września 1917 w Tokach, zm. 28 listopada 1990 w Rzymie) – polski duchowny rzymskokatolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1964–1979, sekretarz Synodu Biskupów w latach 1967–1979, prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich w latach 1980–1985, kardynał od 1979.

Życiorys[edytuj]

Uczęszczał do gimnazjum w Tarnopolu, które ukończył w 1935. Po zdaniu egzaminu dojrzałości wstąpił do seminarium duchownego we Lwowie. Przerwał jednak naukę w seminarium i wstąpił do Szkoły Podchorążych w Tarnopolu, następnie studiował na Uniwersytecie Jana Kazimierza.

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej, po czym próbował przedostać się do Rumunii, jednak został schwytany przez Sowietów i uwięziony. Był przerzucany z więzienia do więzienia, w końcu zesłany do Archangielska i przydzielony do ciężkiej pracy przy karczowaniu lasu. Po powstaniu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR wstąpił w ich szeregi.

Po opuszczeniu ZSRR został skierowany do Bejrutu, gdzie w latach 1943–1946 studiował teologię na Uniwersytecie św. Józefa. 30 czerwca 1946 otrzymał święcenia kapłańskie w Bejrucie i został duszpasterzem uchodźców polskich, a szczególnie młodzieży i studentów. Następnie udał się na studia do Rzymu (1949–1952). Uzyskał doktorat z prawa na Uniwersytecie Gregoriańskim. Ukończył też Studia Rotalne. W 1953 został mianowany przez Kongregację Konsystorialną duszpasterzem Polaków. Następnie objął stanowisko rektora Kolegium Polskiego w Rzymie. Pełnił tę funkcję w latach 1959–1964.

W 1964 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej i biskupem tytularnym Serty. 29 listopada 1964 otrzymał sakrę biskupią z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego, arcybiskupa Karola Wojtyły i biskupa Stefana Bareły. Po śmierci biskupa Józefa Gawliny został delegatem prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego do opieki nad emigracją i uchodźstwem polskim (1964–1980). Objął stanowisko rektora kościoła i hospicjum św. Stanisława w Rzymie.

W latach 1967–1979 był sekretarzem generalnym Synodu Biskupów. W latach 1967–1977 kierował pracami pięciu zgromadzeń ogólnych i dwóch nadzwyczajnych.

30 czerwca 1979 papież Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej. W latach 1980–1985 pełnił funkcję prefekta Kongregacji dla Kościołów Wschodnich. Wielokrotnie w swoich wystąpieniach i opracowaniach poruszał tematykę związaną z kultem Miłosierdzia Bożego[1].

Zmarł po ciężkiej chorobie w Rzymie, pochowany w krypcie katedry lubaczowskiej.

Odznaczenia[edytuj]

Postanowieniem prezydenta RP na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego z 10 października 1990 został odznaczony Orderem Orła Białego[2].

16 marca 1976 został uhonorowany francuskim Orderem Narodowym Legii Honorowej[3].

Przypisy

  1. Maria Winowska, Prawo do miłosierdzia. Posłannictwo siostry Faustyny, Wstęp opr. kard. Władysław Rubin, Prawo do miłosierdzia, "Recogito" I-III/2002
  2. Krzysztof Filipow: Order Orła Białego. Białystok: 1995, s. 50.
  3. „Kultura”, wyd. 344–347. Instytut Literacki, 1976, s. 151.

Linki zewnętrzne[edytuj]