Koszutka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Katowic Koszutka
dzielnica Katowic
Ilustracja
Koszutka, niskie bloki
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miasto Katowice
Zespół dzielnic dzielnice śródmiejskie
Powierzchnia 1,38[1] km²
Populacja (2007)
• liczba ludności

12 431[1]
• gęstość 9 023[1] os./km²
Tablice rejestracyjne SK
Położenie na mapie Katowic
Położenie na mapie
50°16′16″N 19°01′16″E/50,271111 19,021111
Portal Portal Polska

Koszutka (niem. Koschutka, Kossutka) – północna, najmniejsza (1,38 km²[1]) dzielnica Katowic, której nazwa pochodzi od nazwiska młynarza Koczota, który w XVIII wieku założył młyn nad nieistniejącym już potokiem, dopływem rzeki Rawy. Graniczy ze Śródmieściem, Wełnowcem, Bogucicami i Dębem. Nazwa z czasem uległa przemianie od Koczota, Koczotka do Koszutka.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Populacja wynosi 12 431[1] przy średniej wieku zdecydowanie przekraczającej miejską średnią. Północna część dzielnicy jest zabudowana willowo, południowa – niskimi budynkami wielorodzinnymi z lat 50 XX w. i późniejszymi, niewysokimi blokami. Koszutka powstała w XVII wieku jako kolonia Bogucic (pierwsza wzmianka z 1666 r.[2]). Nazwy w postaci zbliżonej do dzisiejszej (Koszotka) użyto po raz pierwszy w 1739 r. dla oznaczenia osady powstałej przy młynie Koczota[3]. Znaczny jej rozwój nastąpił w XIX wieku, jednak wieloletni pożar kopalni "Fanny" w Michałkowicach powodował zapadanie się terenu i hamował rozwój budownictwa. W 1924 Koszutka została włączona wraz z Bogucicami do Katowic.

W okresie międzywojennym nastąpił znaczny rozwój dzielnicy. Wzniesiono w niej wiele nowoczesnych, funkcjonalistycznych budynków, które projektowali najlepsi katowiccy architekci: Karol Schayer, Tadeusz Michejda czy Tadeusz Łobos. W latach trzydziestych XX wieku zabudowano zachodnią część dzisiejszej Alei Wojciecha Korfantego (wówczas ul. Zamkowa). Wzniesiono również dwie szkoły: a budynku dawnej szkoły powszechnej mieści się dziś IV Liceum Ogólnokształcące im. gen. Maczka, zaś w budynku szkoły średniej - Główny Instytut Górnictwa. W 1936 r. działkę na Koszutce kupili Oblaci i wybudowali na niej klasztor z kaplicą - od 1984 r. Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Koszutce.

W PRL zbudowano na terenie dzielnicy w latach 50 XX w. Osiedle Robotnicze im. Juliana Marchlewskiego. Wyburzono pod nie familoki i zabudowano teren nowymi budynkami w stylu architektonicznym socrealizmu (proj. Aleksander Marian Korwin-Szymanowski). Po 1956 r. największy wpływ na kształt dzielnicy mieli architekci: Mieczysław Król, Stanisław Kwaśniewicz i Jurand Jarecki[3]. Pod koniec lat 60 XX w. wzniesiono tzw. "niebieskie bloki" oraz kompleks budynków wzdłuż ul. Chorzowskiej, powszechnie zwany pawilonami.

W latach sześćdziesiątych XX wieku oddano do użytku również Szkołę Podstawową nr 57, IX LO oraz Dzielnicowy Dom Kultury (proj. W. Lipiński).

W tej dzielnicy mieszczą się[edytuj | edytuj kod]

Komunikacja[edytuj | edytuj kod]

Na Koszutkę z różnych dzielnic i miast można dostać się liniami tramwajowymi nr 13 (Siemianowice Śląskie – Chorzów Batory), 16 (Wełnowiec – Brynów) i 33 (Koszutka – Chorzów), a także liniami autobusowymi KZK GOP i MZKP Tarnowskie Góry w kierunku Siemianowic Śląskich (5, 27, 43, 119, 133, 170, 662, 860), Bogucic (11, 61, 70, 108, 109, 177, 600, 657, 906N, 911, 911N) oraz Józefowca (0, 30, 50, 108, 193, 296).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Urząd Miasta Katowice: Katowice – Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (pol.). www.bip.um.katowice.pl. [dostęp 2011-06-02].
  2. Janusz Kalinowski, "Katowice i okolice. Przewodnik", s. 41, Sport i Turystyka, Warszawa
  3. a b Semik Teresa: Od cyrku po Spodek. Jak katowicka dzielnica Koszutka porzuciła kozy, w: Dziennik Zachodni 2015-04-10, s. 26
  4. przekazany przez wojewodę katowickiego Jerzego Ziętka

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Lech Szaraniec; Osady i Osiedla Katowic, Oficyna "Artur", Katowice 1996, ​ISBN 83-905115-0-9​, str. 138, 139.
  • Katowice 1865–1945. Zarys rozwoju miasta. Red. J. Szaflarski, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo "Śląsk", Katowice 1978, s. 25.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]