Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szwajcaria
Szwajcaria
Przydomek Nati
Związek niem. Schweizerischer Fussballverband
fr. Association Suisse de Football
wł. Associazione Svizzera di Football
romansz Associaziun svizra da ballape
Sponsor Techniczny Puma
Trener Vladimir Petković (od 2014)
Asystent trenera Antonio Manicone
Kapitan Stephan Lichtsteiner
Najwięcej występów Heinz Hermann (118)
Najwięcej bramek Alexander Frei (42)
Skrót FIFA SUI
Miejsce w rankingu FIFA Decrease2.svg 18. (14 lipca 2016) (957 pkt.)
Miejsce w rankingu Elo 21. (10 lipca 2016) (1776 pkt.)
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Mecze
Pierwszy mecz
 Francja 1:0 Szwajcaria 
(Paryż, Francja; 12.02.1905)
Najwyższe zwycięstwo
 Szwajcaria 9:0 Litwa 
(Paryż, Francja; 25.05.1924)
Najwyższa porażka
 Szwajcaria 0:9 Anglia 
(Bazylea, Szwajcaria; 20.05.1909)

 Węgry 9:0 Szwajcaria 
(Budapeszt, Węgry; 29.10.1911)

Igrzyska olimpijskie
Silver medal.svg 1924
Strona internetowa

Reprezentacja Szwajcarii w piłce nożnej była pionierem piłki nożnej – pierwsze lokalne kluby powstawały tam już od lat 60. XIX wieku. W roku 1899 szwajcarski emigrant Hans Gamper założył w stolicy Katalonii klub FC Barcelona. W 1958 ówczesny selekcjoner reprezentacji Szwajcarii Karl Rappan wymyślił system gry oparty na twardej obronie (verrou, tzw. "szwajcarski rygiel"). Pochodną od tej właśnie koncepcji jest włoskie catenaccio.

Szwajcarski Związek Piłki Nożnej został powołany pod koniec XIX wieku. Od roku 1904 Szwajcaria jest członkiem FIFA, a od 1954 – UEFA. Największy sukces na arenie międzynarodowej odnieśli w roku 1924, kiedy na Igrzyskach Olimpijskich w Paryżu ich zespół zdobył srebrny medal.

Najlepsze wyniki w finałach mistrzostw świata (ćwierćfinał) osiągali w latach 1934, 1938 i 1954.

Od 2001 do 2008 roku selekcjonerem kadry był Jakob Kuhn, pierwszy od 1989 roku Szwajcar na tym stanowisku. Najpierw po ośmioletniej przerwie wprowadził Szwajcarów do mistrzostw Europy, a dwa lata później – do Mundialu 2006. Na tym drugim turnieju jego podopieczni zajęli w rozgrywkach grupowych pierwsze miejsce (wyprzedzili m.in. przyszłych wicemistrzów świata Francuzów), ale w 1/8 finału nie dali rady Ukraińcom.

Na sukces reprezentacji złożyły się także dobre występy najlepszego w ostatnim czasie klubu szwajcarskiego FC Basel. Zespół prowadzony od 2000 roku przez Christiana Grossa w sezonie 2002-2003 jako drugi zespół ze Szwajcarii awansował do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Wyprzedził w niej Liverpool i Spartak Moskwa i z drugiego miejsca awansował do dalszych gier, gdzie jednak nie dał rady Manchesterowi United, Juventusowi i Deportivo La Coruña.

Trzon drużyny narodowej stanowili zawodnicy młodzi, głównie dawni podopieczni Kuhna z reprezentacji juniorskich i młodzieżowych. W bramce pewną pozycję miał Pascal Zuberbühler, zawodnik wprawdzie wtedy już 36-letni, ale tuż przed nim występowali 24-letni wówczas Philipp Degen z Borussii Dortmund i o dwa lata młodszy Philippe Senderos, który wraz z londyńskim Arsenalem wystąpił w finale Ligi Mistrzów 2005-06. Liderem drugiej linii był Johann Vogel z Blackburnu Rovers. Ostatnio coraz pewniejszą pozycję mają pomocnicy Tranquillo Barnetta (31, Philadelphia Union), Valon Behrami (31, Watford F.C.) i Blerim Džemaili (32, Genoa CFC). Miejsce w ataku zarezerwowane było dla Alexandra Freia (wówczas 28-letniego zawodnika FC Basel), do niedawna jednego z najskuteczniejszych napastników Ligue 1 w barwach Stade Rennais

Sam Kuhn wielokrotnie podkreślał, że jego młodzi piłkarze powinni rozkwitnąć dopiero na Euro 2008, którego Szwajcaria była współgospodarzem. Jednak Szwajcarzy zakończyli udział w tym turnieju na fazie grupowej.

Po Euro 2008, Kuhn zakończył pracę z kadrą. Od 1 lipca 2008 reprezentację prowadził Ottmar Hitzfeld. Po zakończeniu Mundialu w 2014 podał się do dymisji. Zastąpił go Vladimir Petković.

Lata 1994-1996[edytuj]

W roku 1994 Szwajcarzy prowadzeni przez Anglika Roya Hodgsona doszli do 1/8 finału mistrzostw świata. Dwa lata później (awans wywalczył Hodgson, ale w turnieju drużynę prowadził Artur Jorge) zadebiutowali na mistrzostwach Europy.

W bramce od początku lat 90. niepodważalną pozycję miał (reprezentacyjną karierę zakończył w 2001 roku) Marco Pascolo. Zawodnik m.in. FC Zürich, Nottingham Forest F.C. i Cagliari Calcio był wyróżniającym się zawodnikiem na obu turniejach, a po Euro 1996 znalazł się w czwórce najlepszych bramkarzy turnieju. Polscy kibice mogą go pamiętać z towarzyskiego meczu w Larnace, a także z występów w Servette Genewa, kiedy w sezonie 2002-03 klub ten został wyeliminowany z Pucharu UEFA przez Amikę Wronki.

Mistrzostwa Europy były zwieńczeniem kariery 36-letniego obrońcy Alaina Geigera, który dwa lata wcześniej zagrał we wszystkich meczach na Mundialu. Filarem defensywy na obu turniejach byli także Marc Hottiger oraz młody Yvan Quentin. W 1994 roku na środku obrony występował Dominique Herr, na Euro zastąpiony Ramonem Vegą. W 1996 roku na wielkiej imprezie piłkarskiej debiutował 22-letni Stéphane Henchoz, w 2001 roku zdobywca Pucharu UEFA z Liverpoolem.

Najwięcej zmian zaszło w linii pomocy. Po mistrzostwach świata karierę zakończył doświadczony Georges Bregy, poza tym trener Artur Jorge zrezygnował z usług Christophe'a Ohrela i, co dla szwajcarskich kibiców było największym zaskoczeniem, Alaina Suttera. Ich miejsce zajęli młodzi i nieograni na europejskich boiskach – 23-letni Sebastien Jeanneret oraz 19-letni Johann Vogel, obecnie zawodnik A.C. Milan. Ogromnym zaufaniem obu selekcjonerów cieszył się za to Ciriaco Sforza, suweren środka boiska, pomocnik Bayernu Monachium, który w obu turniejach należał do najlepszych zawodników reprezentacji.

W ataku pewne miejsce miał (aż do 2004 roku) kapitan drużyny i jeden z najbardziej znanych szwajcarskich piłkarzy Stéphane Chapuisat. W roku 1997 był podstawowym zawodnikiem Borussii Dortmund i wraz z nią zdobył Puchar Mistrzów. W 1994 roku jego partnerem w linii napadu Szwajcarii był zawodnik VfB Stuttgart Adrian Knup, a dwa lata później – rezerwowy na Mundialu Marco Grassi oraz Kubilay Türkyılmaz, który zresztą zdobył jedyną dla Szwajcarów bramkę w Mistrzostwach Europy 1996.

MISTRZOSTWA ŚWIATA USA 1994:
Mecze grupowe:
* 18 czerwca, Detroit  Stany Zjednoczone 1−1 (Bregy '39)
* 22 czerwca, Detroit  Rumunia 4−1 (Sutter '16, Chapuisat '53, Knup '66 i '69)
* 26 czerwca, San Francisco  Kolumbia 0−2

1/8 finału:
* 2 lipca, Waszyngton  Hiszpania 0−3

MISTRZOSTWA EUROPY ANGLIA 1996:
Mecze grupowe:
* 8 czerwca, Londyn  Anglia 1−1 (Türkyılmaz '84k.)
* 13 czerwca, Birmingham  Holandia 0−2
* 18 czerwca, Birmingham  Szkocja 0−1

Lata 2004-2006[edytuj]

Po nieudanych dla Szwajcarów eliminacjach kolejno do Mistrzostw Świata we Francji w 1998, Mistrzostw Europy w 2000 roku i Mistrzostw Świata w Korei i Japonii w 2002 roku, przyszedł czas na eliminacje do Mistrzostw Europy 2004. Szwajcarzy trafili w nich do grupy 10 razem z Rosją, Irlandią, Albanią i Gruzją. Zdobyli w niej 15 punktów w ośmiu spotkaniach odnosząc cztery zwycięstwa: z Gruzją (4:1), Irlandią (2:1), Albanią (3:2), oraz Irlandią (2:0)trzykrotnie remisując: z Albanią (1:1), Gruzją (0:0), i Rosją (2:2), oraz raz przegrywając z Rosją (1:4). Pozwoliło im to awansować bezpośrednio z pierwszego miejsca w grupie.

Na turnieju w Portugalii Szwajcarzy trafili do grupy B razem z Francją, Anglią i Chorwacją. Po jednym remisie z Chorwacją (0:0), i dwóch porażkach z Anglią (0:3) i Francją (1:3) z jednym punktem na koncie pożegnali się z turniejem.

Następną imprezą do której udało im się zakwalifikować, były Mistrzostwa Świata 2006 w Niemczech. W eliminacjach do Mundialu znaleźli się w grupie 4 razem z Francją, Izraelem, Irlandią, Cyprem i Wyspami Owczymi. Z dorobkiem 18 punktów na koncie po 4 zwycięstwach: dwukrotnie z Wyspami Owczymi (6:0 i 3:1), i Cyprem (1:0 i 3:1), i sześciu remisach: z Irlandią (1:1 i 0:0), Izraelem (2:2 i 1:1), Francją (0:0 i 1:1) zajęli drugie miejsce w grupie ustępując jedynie Francji.

Na MŚ 2006 grali w grupie G razem z Francją, Koreą Południową i Togo. Po dwóch zwycięstwach z Togo i Koreą Południową (oba spotkania wygrane 2:0), oraz jednym remisie z Francją 0:0, z siedmioma punktami na koncie awansowali z pierwszego miejsca w grupie do 1/8 finału. W tej fazie Zmierzyli się z reprezentacją Ukrainy, z którą przegrali po karnych 0:3 (po 120 minutach 0:0), i odpadli z turnieju.

Lata 2008-2010[edytuj]

Rok 2008 był rokiem w którym Szwajcaria organizowali wspólnie z Austrią Mistrzostwa Europy. Mieli zatem zapewniony udział w tej imprezie bez eliminacji. Znaleźli się więc w grupie A razem z Portugalią, Turcją i Czechami. Po jednym zwycięstwie z Portugalią 2:0 i dwóch porażkach: z Czechami (0:1), oraz Turcją (1:2) z trzema punktami na koncie odpadli z rozgrywek po fazie grupowej. Po turnieju do dymisji podał się dotychczasowy trener Szwajcarów Jakob Kuhn, zastąpiony jeszcze w tym samym roku przez Ottmara Hitzfelda.

Dzięki niemu reprezentacja Szwajcarii uzyskała bezpośredni awans na Mistrzostwa Świata 2010 w RPA, zajmując w swojej grupie eliminacyjnej (Grecja, Łotwa, Izrael, Luksemburg, Mołdawia) pierwsze miejsce z dorobkiem 21 punktów po sześciu zwycięstwach, trzech remisach i jednej porażce.

Na Mistrzostwach Świata 2010 Szwajcarzy znaleźli się w grupie H razem z Hiszpanią, Chile i Hondurasem. Po jednym zwycięstwie (z Hiszpanią 1:0), jednym remisie (z Hondurasem 0:0) i jednej porażce (z Chile 0:1) Szwajcarzy z czterema punktami na koncie zakończyli swój udział w turnieju na fazie grupowej.

Lata 2014-2016[edytuj]

Po nieudanych dla Szwajcarów eliminacjach do Euro 2012, nadszedł czas na eliminacje do Mistrzostw Świata w Brazylii. Szwajcarzy zajęli w nich pierwsze miejsce, zdobywając 24 punkty odnosząc siedem zwycięstw, trzy razy remisując i nie ponosząc ani jednej porażki. Uzyskali tym samym bezpośredni awans do turnieju finałowego.

Na Mundialu w Brazylii Szwajcarzy trafili do grupy E z Francją, Ekwadorem i Hondurasem. Po dwóch zwycięstwach (z Ekwadorem 2:1 i Hondurasem 3:0) i jednej porażce (z Francją 2:5) z sześcioma punktami na koncie awansowali do 1/8 finału. Zmierzyli się tam z reprezentacją Argentyny, z którą przegrali po dogrywce 0:1. Po Mistrzostwach w Brazylii z posady selekcjonera zrezygnował Ottmar Hitzfeld. Zastąpił go Vladimir Petković.

W eliminacjach do Euro 2016 znaleźli się w grupie E razem z Anglią, Słowenią, Estonią, Litwą i San Marino. Zajęli w niej drugie miejsce z dorobkiem 21 punktów po siedmiu zwycięstwach i trzech porażkach, ustępując jedynie miejsca Anglikom. Na Mistrzostwach Europy 2016 Szwajcarzy zagrali w grupie A razem z gospodarzem turnieju Francją, Albanią i Rumunią. Po jednym zwycięstwie (z Albanią 1:0) i dwóch remisach (z Rumunią 1:1 i Francją 0:0), z pięcioma punktami na koncie awansowali do 1/8 finału. Spotkali się tam z reprezentacją Polski, z którą przegrali po serii rzutów karnych 4:5 (po 120 minutach 1:1). Zakończyli tym samym swój udział w turnieju.

Aktualny skład[edytuj]

Piłkarze powołani przez trenera Vladimira Petkovicia na Euro 2016:

Bramkarze:

Obrońcy:

Pomocnicy:

Napastnicy:

Źródło:[1]

Udział w międzynarodowych turniejach[edytuj]

Mistrzostwa świata[edytuj]

Udział w mistrzostwach świata
Rok Kwalifikacje Wynik
Urugwaj 1930 Nie brała udziału
Zjednoczone Królestwo Włoch 1934 Awans Ćwierćfinał
III Republika Francuska 1938 Awans Ćwierćfinał
Brazylia 1950 Awans Faza grupowa
Szwajcaria 1954 Gospodarz Ćwierćfinał
Szwecja 1958 Nie zakwalifikowała się
Chile 1962 Awans Faza grupowa
Anglia 1966 Awans Faza grupowa
Meksyk 1970 Nie zakwalifikowała się
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1974
Argentyna 1978
Hiszpania 1982
Meksyk 1986
Włochy 1990
Stany Zjednoczone 1994 Awans 1/8 finału
Francja 1998 Nie zakwalifikowała się
Korea Południowa Japonia 2002
Niemcy 2006 Awans 1/8 finału
Południowa Afryka 2010 Awans Faza grupowa
Brazylia 2014 Awans 1/8 finału
Rosja 2018

Mistrzostwa Europy[edytuj]

Udział w mistrzostwach Europy
Rok Kwalifikacje Wynik
Francja 1960 Nie zakwalifikowała się
Państwo Hiszpańskie 1964
Włochy 1968
Belgia 1972
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii 1976
Włochy 1980
Francja 1984
Republika Federalna Niemiec (1949–1990) 1988
Szwecja 1992
Anglia 1996 Awans Faza grupowa
Belgia Holandia 2000 Nie zakwalifikowała się
Portugalia 2004 Awans Faza grupowa
Austria Szwajcaria 2008 Gospodarz Faza grupowa
Polska Ukraina 2012 Nie zakwalifikowała się
Francja 2016 Awans 1/8 finału

Rekordziści[edytuj]

     Kolorem niebieskim zaznaczono wciąż aktywnych piłkarzy

Najwięcej występów w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Mecze[2] Bramki[2]
1 Heinz Hermann 1978-1991 118 14
2 Alain Geiger 1980-1996 112 2
3 Stéphane Chapuisat 1989-2004 103 21
4 Johann Vogel 1995-2007 94 2
5 Hakan Yakın 2000- 87 20
6 Alexander Frei 2001-2011 84 42
7 Patrick Müller 1998-2008 81 3
8 Severino Minelli 1930-1943 80 0
André Egli 1979-1994 80 8
10 Ciriaco Sforza 1991-2001 79 6

Aktualizacja: 5 czerwca 2012

Najwięcej goli w kadrze[edytuj]

# Nazwisko Lata gry
w kadrze
Bramki[2] Mecze[2]
1 Alexander Frei 2001-2011 42 84
2 Max Abegglen 1922-1937 34 68
Kubilay Türkyılmaz 1988-2001 34 62
4 André Abegglen 1927-1943 29 53
Jacques Fatton 1946-1955 29 52
6 Adrian Knup 1989-1996 25 48
7 Josef Hügi 1951-1961 23 34
8 Charles Antenen 1948-1962 22 56
9 Lauro Amadò 1935-1948 21 54
Stéphane Chapuisat 1989-2004 21 103

Aktualizacja: 5 czerwca 2012

Trenerzy Szwajcarii od lat 90.[edytuj]

Przypisy

  1. Reprezentacja Szwajcarii – skład, terminarz, grupa A – Euro 2016 [dostęp 2016-07-02] (pol.).
  2. a b c d eu-football.info (ang.). [dostęp 29 maja 2012].

Linki zewnętrzne[edytuj]