Robert Edwards

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Robert Geoffrey Edwards
ilustracja
Data i miejsce urodzenia 27 września 1925
Batley, Wielka Brytania
Data śmierci 10 kwietnia 2013
Zawód, zajęcie biolog, fizjolog

Robert Geoffrey Edwards (ur. 27 września 1925 w Batley[1], zm. 10 kwietnia 2013) – brytyjski biolog, fizjolog, twórca metody zapłodnienia pozaustrojowego.

Wraz z Patrickiem Steptoe dokonał pierwszego zapłodnienia in vitro, z którego 25 lipca 1978 r. narodziło się pierwsze "dziecko z probówki" – Louise Brown. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za rok 2010[1].

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Robert Geoffrey Edwards ukończył szkołę średnią – Manchester Central High School[2]. Studiował nauki biologiczne na Uniwersytecie Walijskim, gdzie uzyskał tytuł specjalisty w zakresie zoologii jak również botaniki, następnie studiował w Instytucie Genetyki Zwierząt i Embriologii na wydziale Nauk Biologicznych na Uniwersytecie Edynburskim, gdzie w 1955 otrzymał tytuł doktora.

W 1963 r. rozpoczął pracę na Uniwersytecie Cambridge, gdzie prowadził badania nad zapłodnieniem. W 1968 r. opracował laboratoryjną metodę zapłodnienia ludzkiej komórki jajowej i rozpoczął współpracę z Patrickiem Steptoe, chirurgiem ginekologicznym z Oldham, który później zaadaptował technikę laparoskopii do pozyskiwania komórek jajowych kobiet. Praktykę związaną z zapłodnieniem pozaustrojowym kontynuował w klinice Bourn Hall Clinic[3], założonej wraz ze Steptoem, który zmarł w 1988 r.

25 lipca 1978 r. o 23:47 w Oldham urodziła się Louise Brown, której narodziny były możliwe dzięki technologii zapłodnienia pozaustrojowego Edwardsa.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

W 1984 r. został członkiem towarzystwa Royal Society.

W roku 2001 otrzymał Nagrodę Medycznych Badań Klinicznych Alberta Laskera przyznaną przez Fundację Laskera za: rozwój metod zapłodnienia in vitro – nową technologię, która zrewolucjonizowała postępowanie w ludzkiej niepłodności[4].

W 2007 r. The Daily Telegraph sklasyfikował Edwardsa na 26. miejscu listy 100 największych żyjących geniuszy[5].

4 października 2010 r. Uniwersytet Medyczny Instytut Karolinska przyznał Nagrodę Nobla w dziedzinie medycyny i fizjologii Edwardsowi za opracowanie metody zapłodnienia pozaustrojowego[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]