George Emil Palade

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
George Emil Palade na rumuńskim znaczku z 2016

George Emil Palade (ur. 19 listopada 1912 w Jassy w Rumunii, zm. 7 października 2008) w Del Maramerykański cytolog, w 1974 roku otrzymał nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny[1].

Urodził się w Jassach, jego ojciec, Emil Palade był profesorem filozofii, zaś matka, Constanta Cantemir-Palade pracowała jako nauczycielka. W 1930 roku George Palade rozpoczął studia w Szkole Medycyny Uniwersytetu Bukareszteńskiego, mimo, iż jego ojciec liczył, że zainteresuje się filozofią. Podczas studiów bardziej niż praktyka lekarska interesowały go naukowe aspekty biochemii, dlatego rozpoczął pracę w pracowni anatomii, kierowanej przez profesora Francisca Rainera. Studia ukończył w 1940 roku, jego praca dyplomowa dotyczyła nefronów delfina zwyczajnego, pod kątem przystosowania ssaka do życia w morzu.

Przez krótki okres pracował jako lekarz internista, ale zdecydował się na powrót do pracy naukowej. W czasie II wojny światowej służył w korpusie medycznym przy armii rumuńskiej. Po wojnie, za namową Grigore'a Popy zdecydował się na wyjazd do Stanów Zjednoczonych na staż podoktorski.

Początkowo podjął pracę na Uniwersytecie Nowojorskim, po kilku miesiącach przeniósł się do Instytutu Rockefellera, gdzie przyłączył się go grupy badawczej Alberta Claude'a. Claude i jego współpracownicy podejmowali wówczas próby wykorzystania mikroskopów elektronowych do badań komórek zwierzęcych. Badania te pozwoliły między innymi na odkrycie rybosomów, oraz pomogły wyjaśnić mechanizmy transportu białek w komórkach. Współpracował z Keithem Porterem, który odkrył retikulum endoplazmatyczne. W 1970 roku Claude, Palade i Potter otrzymali za te odkrycia Louisa Gross Horwitz Prize. W 1974 Palade, Claude i Christian de Duve zostali laureatami nagrody Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za ich odkrycia dotyczące strukturalnej i funkcjonalnej organizacji komórki.

W 1973 roku Palade przeniósł się na Uniwersytet Yale, gdzie został profesorem nowo utworzonego zakładu biologii komórki. W 1990 roku został dziekanem do spraw naukowych w Szkole Medycyny Uniwersytet Kalifornijskiego w San Diego. W 201 roku przeszedł na emeryturę.

Był dwukrotnie żonaty, jego pierwsza żona Irina Malaxa zmarła w 1969. W 1970 roku ożenił się z Marilyn Farquhar, również specjalistką w dziedzinie biologii komórki.

Zmarł w swoim domu w Del Mar, w wyniku powikłań choroby Parkinsona.

Wyróżnienia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Źródła[edytuj | edytuj kod]