Heike Kamerlingh Onnes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Heike Kamerlingh-Onnes)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Heike Kamerlingh Onnes
Heike Kamerlingh Onnes
Data i miejsce urodzenia 21 września 1853
Groningen
Data i miejsce śmierci 21 lutego 1926
Lejda
Zawód fizyk
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Heike Kamerlingh-Onnes (ur. 21 września 1853 w Groningen, zm. 21 lutego 1926 w Lejdzie) – fizyk holenderski, laureat nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1913. Nagrodę otrzymał za badania właściwości substancji w najniższych temperaturach i skroplenie helu[1].

Jego rozprawa doktorska dotyczyła krótkiego wahadła Foucaulta do pokazów laboratoryjnych. Po doktoracie został asystentem profesora fizyki w na Politechnice w Delft, a w latach 1882-1923 był profesorem uniwersytetu w Lejdzie. W roku 1904 założył laboratorium badania niskich temperatur. W 1908 jako pierwszy skroplił hel (izotop hel-4). W 1911 odkrył zjawisko nadprzewodnictwa. W 1913 wykonał pierwszy elektromagnes nadprzewodnikowy. Za swe odkrycia w 1913 otrzymał nagrodę Nobla.

Do stypendystów pracujących w laboratorium w Lejdzie należeli m.in. Polacy: Konstanty Zakrzewski (1902-1904), Dobiesław Doborzyński (1931-1933), Mieczysław Wolfke (1921-1928) i Wacław Werner.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Andrzej Wróblewski. Władca mrozu. „Wiedza i Życie”, s. 63, luty 2009. Warszawa: Prószyński Media. ISSN 0137-8929. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]