Jak-40
| Jakowlew Jak-40 | |
 Jak-40 Sił Powietrznych Serbii |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Typ | samolot pasażerski |
| Konstrukcja | metalowa |
| Załoga | 3 osoby |
| Historia | |
| Data oblotu | 21 września 1966 |
| Lata produkcji | 1968-1981 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 3 x Iwczenko AI-25 |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 25 m |
| Długość | 20,36 m |
| Wysokość | 6,5 m |
| Powierzchnia nośna | 70 m² |
| Masa | |
| Własna | 9400 kg |
| Startowa | 16 100 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 510 km/h |
| Pułap | 12 300 m |
| Zasięg | 1800 km |
| Rozbieg | 700 m |
| Dobieg | 450 m |
| Dane operacyjne | |
| Liczba miejsc | |
| 27-32 | |
| Użytkownicy | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Jak-40 (ros. Як-40; oznaczenie NATO: Codling) – trójsilnikowy odrzutowy samolot transportowy i pasażerski skonstruowany w biurze konstrukcyjnym Jakowlewa do przewozów regionalnych. Produkowany seryjnie w latach 1968-1981 w Saratowskich Zakładach Lotniczych w Saratowie.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Jak-40 został zaprojektowany w 1965, aby zastąpić samoloty Li-2 (odmianę Douglas DC-3) i Ił-14, a głównym założeniem była łatwość działania poza głównymi lotniskami. Samolot został oblatany 21 września 1966. Samolot został wyposażony we wbudowane schodki wejściowe i miał możliwość wykonywania krótkiego startu i lądowania (STOL).
Główną cechą założeń konstrukcyjnych była duża prostota. Skrzydła samolotu, dzięki dużej powierzchni, nie wymagały slotów, aby uzyskać odpowiednie parametry startu i lądowania. Zespół napędowy składał się z trzech silników dwuprzepływowych Iwczenko AI-25. Dla skrócenia dobiegu, środkowy silnik wyposażony jest w odwracacz ciągu. W nosowej części kadłuba umieszczono radiolokacyjną stację meteorologiczną "Groza".
Seryjną produkcję rozpoczęto w roku 1968 i wyprodukowano ogółem 1011 egzemplarzy, w tym 125 na eksport. Produkowane były w zakładach lotniczych nr 407 w Mińsku.
Po upadku dawnego Aerofłotu duża część została przebudowana z typowych samolotów pasażerskich na bardziej luksusowe i są one teraz używane jako samoloty prywatne lub do podróży służbowych (w tym w Polsce dla prezydenta, premiera oraz marszałków Sejmu i Senatu w latach 1973-2011).
Większość samolotów Jak-40 latała w ZSRR, nie licząc kilku w pozostałych państwach Europy, rzadkich ze względu na ograniczenia hałasu w tych państwach.
Ze względu na charakterystyczny odgłos silników otrzymał nazwę "latający gwizdek".
[edytuj] Egzemplarze muzealne
- Jak-40, nr boczny "037" jest eksponowany w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie[1]
- Jak-40, nr boczny "045" jest eksponowany w Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie[2]
[edytuj] Inne zachowane egzemplarze
- Jak-40, nr boczny "042" znajduje się na terenie Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie[3]. Samolot służy jako pomoc dydaktyczna dla studentów. Nie jest udostępniany dla zwiedzających.
[edytuj] Wersje
- Jak-40 - podstawowa wersja, produkowana od roku 1968
- Jak-40 "Salon" - luksusowy samolot pasażerski do przewozu 11 pasażerów
- Jak-40D - dwa dodatkowe zbiorniki paliwa i system nawigacyjny dla lotów międzynarodowych
- Jak-40DTS - wersja sanitarna i transportowo-desantowa
- Jak-40K - wersja transportowo-pasażerska ze zwiększoną ładownością (produkowana w latach 1975 - 1981)
- Jak-40 "Kalibrowszczik" - samolot do kontroli i badań naziemnych radiolatarni (produkowany na zamówienie Węgier)
- Jak-40 "Aqua", "Liros", "Meteo", "Phobos", "Storm" - laboratoria meteorologiczne
- Jak-40REC - wersja do testowania wyposażenia radioelektronicznego
- Jak-40-25 - wersja z nosem kadłuba z MiG-25 do testowania wyposażenia radioelektronicznego
- Jak-40L/M-602 - wersja testowa z czeskimi silnikami M-602
- Jak-40TL - model z silnikami Textron-Lycoming LF507-1N (2 x 31,1 kN)
Przypisy
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||
