Łużyce Górne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy regionu historycznego. Zobacz też: miejscowość o tej nazwie.
Górne Łużyce
Herb Górnych Łużyc
Herb Górnych Łużyc
Położenie Górnych Łużyc
Państwa  Niemcy,
 Polska
Stolica Budziszyn
Ważniejsze miasta Görlitz, Zgorzelec, Żytawa
Mapa Górnych Łużyc z XVIII wieku

Górne Łużyce[1] (niem. Oberlausitz, g.-łuż.. Hornja Łužica, d.-łuż.. Górna Łužyca, łac. Lusatia Superior) – kraina historyczno-geograficzna w Niemczech (kraj związkowy Saksonia, częściowo Brandenburgia), część tego obszaru leżąca na zachód od rzeki Kwisy znajduje się na terytorium Polski (województwo dolnośląskie, kilka miejscowości w województwie lubuskim). Głównym miastem jest Budziszyn. Do początku XV wieku tereny te znane były jako Milsko, od zamieszkującego je plemienia słowiańskiego Milczan. Na tych ziemiach wykształcił się język górnołużycki.

Kalendarium[edytuj | edytuj kod]

  • VI wieku - teren Milska zasiedlają Słowianie
  • 932 – ziemie Milczan zostały podbite przez króla niemieckiego Henryka I, który zmusił Milczan do składania mu danin
  • 971 - Otton I wprowadza nową organizację okręgów grodowych
  • 1002-1005 – Bolesław Chrobry zajął Milsko
  • 1015 - Milsko zajmuje cesarz Henryk II
  • 30 stycznia 1018 – pokój budziszyński przyznał Milsko Polsce,
  • 1031 – cesarz Konrad II podbija Milsko i włącza je w skład Marchii Miśnieńskiej
  • 1076 – część Milska zostaje przyłączona do Księstwa Czech
  • 1131 - ostatnia wzmianka o Milczanach w związku z wzniesieniem lub przebudową grodu w Görlitz przez czeskiego księcia Sobiesława I[2]
  • 1200 około - rozpoczęcie kolonizacji niemieckiej[2]
  • 1243 – margrabia brandenburski Otton III otrzymał te ziemie jako posag księżniczki Beatrycze, córki króla czeskiego Wacława I
  • 1319 – król czeski Jan Luksemburski zajął zachodnią część Milska, a wschodnią z Görlitz, Żytawą i Lubaniem przejął książę jaworski Henryk z dynastii Piastów
  • 1329 – książę jaworski Henryk zrzeka się części Milska ze Zgorzelcem na rzecz Czech, zachowując m.in. Żytawę i Lubań
  • 1336 - wzmianka o urzędowaniu w Löbau słowiańskiej rady miejskiej[2]
  • 1337 – przejście Żytawy i Lubania pod władztwo czeskie
  • 1346 – powstaje Związek Sześciu Miast
Mapa Łużyc Górnych w 1715 r.
Mapa Górnych Łużyc, 1635

Miasta górnołużyckie[edytuj | edytuj kod]

Lp. Miasto Populacja
(2014)
Państwo Jednostka administracyjna
1. Görlitz 54 193 Niemcy Saksonia
2. Budziszyn (Bautzen, Budyšin) 39 475 Niemcy Saksonia
3. Hoyerswerda (Wojerecy) 33 825 Niemcy Saksonia
4. Zgorzelec 31 716 Polska województwo dolnośląskie
5. Żytawa (Zittau) 25 792 Niemcy Saksonia
6. Lubań 21 788 Polska województwo dolnośląskie
7. Bogatynia 18 385 Polska województwo dolnośląskie
8. Biała Woda (Weißwasser, Běła Woda) 17 074 Niemcy Saksonia
9. Löbau 15 288 Niemcy Saksonia
10. Kamenz (Kamjenc) 15 158 Niemcy Saksonia
11. Ebersbach-Neugersdorf 12 713 Niemcy Saksonia
12. Bischofswerda 11 414 Niemcy Saksonia
13. Niska (Niesky) 9 526 Niemcy Saksonia
14. Lauta 8 680 Niemcy Saksonia
15. Pulsnitz 7 524 Niemcy Saksonia

Wsie górnołużyckie[edytuj | edytuj kod]

Górnołużyckie nazwy wsi

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lech Leciejewicz: Słowianie zachodni. Z dziejów tworzenia się średniowiecznej Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1989, s. 234, 235. ISBN 83-04-02690-2.
  2. a b c d e f g h i Jasper von Richtohofen, Bieżuczanie - Milczanie - Serbowie, Słowiańskie osadnictwo na niemieckich i polskich Górnych Łużycach po obu stronach Nysy, [w:] Milicz. Gród na pograniczu, Wrocław 2008

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]