Prusy Dolne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krainy historyczne dawnych Prus
Mapa Prus Wschodnich z polskimi odpowiednikami nazw (lata 20-te XX wieku). Prusy Dolne obejmują nizinny obszar oznaczony kolorem ciemnozielonym, a także Wzniesienia Górowskie (Stablack).

Prusy Dolne (niem. Niederland) – jedna z krain historycznych w obrębie Prus, obejmująca ziemie dawnego państwa krzyżackiego położone na północ i wschód od Warmii.

Prusy Dolne zajmują nizinny obszar dorzecza Pregoły i dolnego biegu Łyny, znany jako Nizina Staropruska, obejmujący także Wzniesienia Górowskie i Wybrzeże Staropruskie. Oprócz Warmii na południowym zachodzie, graniczą na wschodzie z Litwą, a na północy sięgają rzeki Pregoły. Południowo-wschodnia część Prus Dolnych zalicza się do Mazur.

Historia[edytuj]

Zasięg Państwa Zakonnego i obszar Wielkiej Puszczy (Grosse Wildnis) w XIV i na początku XV wieku. Prusy Dolne zajmują wówczas obszar między Warmią, Pregołą a Puszczą
Podział administracyjny państwa krzyżackiego: niebieski – komturie zakonne, różowe – posiadłości biskupów

We wczesnym etapie podboju Prus przez zakon krzyżacki zajmowane przez niego ziemie były rozdzielone dominium warmińskim należącym do biskupów warmińskich. Część położoną na południe i zachód od Warmii określano jako Prusy Górne (Oberland) i obejmowała ona komturie elbląską, dzierzgońską i ostródzką. Natomiast obszar na wschód i północ od Warmii stanowiły Prusy Dolne (Niederland)[1].

Prusy Dolne obejmowały komturie z siedzibami w Baldze (Balga), Pokarminie (Brandenburg) i Królewcu (Königsberg), a później również w Ragnecie (Ragnit) i Kłajpedzie (Memel). Komturie dolnopruskie nadzorował wielki marszałek, który rezydował w Królewcu i był jednocześnie komturem królewieckim. Po zakończeniu podboju Prus (1283) i powstrzymaniu najazdów Litwinów (1348, bitwa nad Strawą) komturie dolnopruskie sięgały aż do Wielkiej Puszczy (którą podzielono między Zakon, Polskę i Litwę pokojem melneńskim w 1422).

W okresie wojen polsko-krzyżackich Prusy Dolne uniknęły tak znacznych zniszczeń, jakie dotykały resztę Prus. Komturie i miasta dolnopruskie jako jedyne nie poddały się oblegającemu Malbork królowi polskiemu po bitwie pod Grunwaldem w 1410 roku. W niewielkim stopniu też objawił się tu bunt miast pruskich. Po wojnie trzynastoletniej w 1466 roku Prusy Dolne pozostały przy Prusach Zakonnych, które przeniosły tu, do Królewca, swoją stolicę i środek ciężkości. Żyzne ziemie dorzecza Pregoły i dolnej Łyny oraz Niziny Staropruskiej sprzyjały rozwojowi ziemiaństwa. Po sekularyzacji Zakonu w 1525 w Prusach Dolnych, podobnie jak w Prusach Górnych, zapanował protestantyzm (w odróżnieniu od sąsiedniej katolickiej Warmii).

W roku 1525 nowo powstałe świeckie Prusy Książęce podzielono administracyjnie na trzy okręgi: oberlandzki (górnopruski), królewiecki i natangijski. Dwa ostatnie obejmowały dawne komturie Prus Dolnych. Podział ten przetrwał do roku 1818, gdy w wyniku reformy administracyjnej powstały mniejsze powiaty (Landkreis).

Prusy Dolne jako część Prus Zakonnych i Książęcych były w latach 1466-1657 lennem Królestwa Polskiego. W roku 1701 powstało Królestwo Prus, które w XIX wieku weszło w skład zjednoczonych Niemiec. W roku 1772 Prusy Dolne znalazły się w prowincji Prusy Wschodnie.

W roku 1945 większa część Prus Dolnych zaczęła stanowić obwód kaliningradzki (najpierw ZSRR, od 1991 Rosja). Polsce przypadła niewielka część z miastami: Górowo Iławeckie, Bartoszyce, Sępopol i Kętrzyn oraz północna część Mazur.

Mieszkańcy[edytuj]

Prusy Dolne zasadniczo pokrywały się z zamieszkiwanymi wcześniej przez Prusów plemiennymi ziemiami Natangią, Barcją, Sambią i Nadrowią. Po umocnieniu się władzy krzyżackiej były zasiedlane głównie przez osadników z krajów niemieckich, poza rejonami wschodnimi, gdzie od XVI wieku pojawiła się mazurska kolonizacja wewnętrzna. W odróżnieniu też od Prus Górnych i Warmii, na terenie Prus Dolnych przez długi czas (do XVII w.), zwłaszcza w miastach, utrzymywała się rdzenna ludność pruska.

Na terenie Prus Dolnych wytworzył się dolnopruski dialekt języka niemieckiego, który zawierał pewne wpływy języka pruskiego. Dialekt dolnopruski był używany do 1945 roku na sporym obszarze Prus Wschodnich i Pomorza Gdańskiego. Jego kontynuacją jest również tzw. Plautdietsch.

Po 1945 niemiecka ludność Prus Dolnych została przesiedlona. Obwód kaliningradzki zasiedlili głównie Rosjanie i Białorusini, a polską część osadnicy polscy (przede wszystkim z Mazowsza i dawnych Kresów Wschodnich) oraz przesiedleńcy ukraińscy.

Przypisy

  1. Marian Biskup Wojna pruska, str. 29: "Ukształtowanie terenowe Prus powodowało, że już w XV wieku dzielono je na tak zwane Prusy Górne (Oberland), sięgające od linii dolnej Wisły do Pasłęki, i Prusy Dolne (Niederland) obejmujące nizinne obszary na wschód [właśc. południe?] od Pregoły. Tereny na prawym brzegu Pregoły, od drugiej połowy XV wieku będące przedmiotem intensywnej kolonizacji litewskiej, zaczęto określać mianem Pruskiej Litwy. Granice z roku 1466 spowodowały, że Prusy Górne zostały odcięte klinem biskupiej Warmii od Prus Dolnych." (M. Biskup, Wojna pruska, Oświecim 2014)

Bibliografia[edytuj]

  • Marian Biskup, Gerard Labuda, Dzieje zakonu krzyżackiego w Prusach, Gdańsk 1986.
  • Piotr Skórzyński, Warmia i polskie Dolne Prusy, 2012.