Powiat bolesławiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powiat bolesławiecki
Herb Flaga
Herb powiatu Flaga powiatu
Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa
Województwo dolnośląskie
Siedziba władz powiatu Bolesławiec
Starosta Dariusz Kwaśniewski
Powierzchnia 1303,26 km²
Ludność (30 czerwca 2013)
 • liczba
 • gęstość

90 327[1]
69,31 osób/km²
Urbanizacja 48,65%
Tablica rejestracyjna DBL
TERYT 5.02.01.01.00.0
gminy miejskie 1
miejsko-wiejskie 1
wiejskie 4
Adres starostwa
powiatowego
pl. Marsz. Józefa Piłsudskiego 2
59-700 Bolesławiec
Strona internetowa powiatu
Główna siedziba władz

Powiat bolesławiecki – powiat w Polsce (województwo dolnośląskie), utworzony w 1999 roku w ramach reformy administracyjnej. Jego siedzibą jest miasto Bolesławiec. Powiat bolesławiecki leży w południowo-zachodniej części kraju w północno-zachodniej części województwa dolnośląskiego. Jest on drugim co do wielkości powiatem tegoż województwa. Tutaj też przebiega granica pomiędzy województwami dolnośląskim i lubuskim. Powiat bolesławiecki położony jest w pobliżu granic Polski z Czechami i z Niemcami, na skrzyżowaniu dróg łączących Wschodnią i Zachodnią Europę oraz Skandynawię z Europą Południową. Duże obszary leśne zajmujące około 50% powierzchni powiatu determinują położenie i rozwój osadnictwa. Należy jednak wskazać, że powiat bolesławiecki nie należy do grupy subregionów wysoce zurbanizowanych. W ostatnich latach rozwija się na tym terenie ekoturystyka, powstają nowe szlaki turystyczne i ścieżki rowerowe.

W skład powiatu wchodzą:

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba ludności (dane z 30 czerwca 2005):

  Ogółem Kobiety Mężczyźni
  osób  % osób  % osób  %
Ogółem 88 318 100 45 543 51,57 42 775 48,43
Miasto 45 073 51,03 23 843 27,00 21 230 24,04
Wieś 43 245 48,97 21 700 24,57 21 545 24,39

Miasta:

Miasto Ludność
(1999)
Ludność
(2000)
Ludność
(2001)
Ludność
(2002)
Ludność
(2003)
Ludność
(2004)
Ludność
(2005)
Ludność
(2006)
Ludność
(2010)
Bolesławiec 43 791 43 608 43 523 41 371 41 263 41 117 40 984 40 679 39 891
Nowogrodziec 4 070 4 085 4 069 4 110 4 086 4 058 4 056 4 068 4 031

Gminy:

Gmina Typ Ludność
(1999)
Ludność
(2000)
Ludność
(2001)
Ludność
(2002)
Ludność
(2003)
Ludność
(2004)
Ludność
(2005)
Ludność
(2006)
Ludność
(2010)
Bolesławiec wiejska 11 425 11 558 11 668 12 079 12 164 12 190 12 289 12 542 13 260
Gromadka wiejska 5 867 5 877 5 821 5 613 5 642 5 613 5 586 5 565 5 693
Nowogrodziec miejsko-wiejska 14 793 14 820 14 843 14 689 14 717 14 736 14 729 14 779 15 000
Osiecznica wiejska 6 365 6 616 6 744 6 895 6 974 7 077 7 064 7 068 7 378
Warta Bolesławiecka wiejska 7 519 7 546 7 542 7 485 7 548 7 645 7 689 7 868 8 204

Administracja[edytuj | edytuj kod]

Powiat bolesławiecki jest jednym z 26 powiatów wchodzących w skład województwa dolnośląskiego.

Starostowie[edytuj | edytuj kod]

Sąsiednie powiaty[edytuj | edytuj kod]

Polkowicki, legnicki, złotoryjski, lwówecki, lubański, zgorzelecki, należące do województwa dolnośląskiego oraz żagański, należący do województwa lubuskiego.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Przez obszar powiatu prowadzą autostrada A4 (44 km; węzły: Godzieszów, Bolesławiec i Krzyżowa) oraz autostrada A18 (28 km), na której zlokalizowano węzły: Świętoszów, Golnice, Lipiany i Krzyżowa, co daje średnią gęstość sieci autostrad 0,059 km na km² powierzchni powiatu (dla porównania w Niemczech wynosi ona 0,035 km/km²).

Przez powiat przechodzi również Droga wojewódzka nr 297 (DW297), która łączy drogę ekspresową S3 z autostradami A18 i A4 oraz drogami krajowymi nr 12 i 30. Duże znaczenie ma również droga krajowa nr 94.

Bolesławiec posiada bezpośrednie połączenie kolejowe z takimi miastami jak Wrocław, Cottbus, Drezno, Berlin, Hamburg, Katowice czy Kraków.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W okolicach Bolesławca odnaleźć można sporo śladów najstarszego osadnictwa na ziemiach polskich. To tutaj przed ponad tysiącem lat zamieszkiwało jedno z plemion lechickich – plemię Bobrzan (stąd m.in. nazwa głównej rzeki płynącej przez powiat bolesławiecki: Bóbr). Jednym z najstarszych grodów plemienia Bobrzan na tych ziemiach miał być niedaleki Grodziec – osada na wysokiej (389 m n.p.m.), widocznej z daleka górze pochodzenia wulkanicznego. Do dziś oglądać tam można okazałe ruiny średniowiecznego Zamku Grodziec, zbudowanego na miejscu dawnej osady. W IX-X w. na południowy zachód od wsi Otok znajdował się inny gród plemienia Bobrzan. Zaś w XII w. rycerze w habitach ze słynnego zakonu templariuszy wznieśli w Warcie Bolesławieckiej swoją strażnicę, nazywaną przez długie lata „Gwiezdnym Zamkiem”.

Na terenie powiatu znajduje się sporo obiektów zaliczanych do tzw. pomników średniowiecznego prawa karnego. Są to krzyże pokutne oraz pręgierz. Krzyże – stawiane przez mordercę na miejscu zbrodni, jako wyraz pokuty, ku uwadze i przestrodze potomnych – znajdują się m.in. w Gościszowie, Milikowie, Czernej, Zabłociu, Wykrotach, Raciborowicach. Średniowieczny pręgierz stoi natomiast w Gościszowie. Jest to blisko dwumetrowy obelisk z zachowanymi łańcuchami i uchwytami, do których przywiązywano skazańców.

Od końca XIV w. powiat bolesławiecki (jak cały Śląsk) dostał się pod panowanie czeskie, a od 1526 r. wszedł w granice austriackiej monarchii Habsburgów – stąd też zaczęła tu stopniowo napływać ludność pochodzenia niemieckiego. Od połowy XVIII w. powiat stał się częścią Królestwa Pruskiego.

W okresie wojen napoleońskich toczyły się w tym regionie częste walki pomiędzy wojskami francuskimi a rosyjskimi i pruskimi. W Bolesławcu i niektórych miejscowościach powiatu kilkakrotnie przebywał sam Napoleon Bonaparte (m.in. w latach 1807, 1812 i 1813). Tutaj też zatrzymał się, ścigający wojska francuskie, naczelny dowódca wojsk rosyjskich – feldmarszałek Michaił Kutuzow. Słynny rosyjski dowódca zachorował na tyfus i zmarł w Bolesławcu 28 kwietnia 1813 r. Stąd w mieście znajduje się jego pomnik autorstwa K. F. Schinkla i G. Schadowa, wzniesiony w 1819 r., ufundowany przez króla pruskiego. Jeszcze w granicach Bolesławca, przy drodze wyjazdowej do Zgorzelca usytuowany jest też cmentarz żołnierzy rosyjskich z czasów napoleońskich i radzieckich poległych w II wojnie światowej, nazywany Cmentarzem Kutuzowa. O tamtym okresie przypomina również płaskorzeźba przedstawiająca Rosalie von Bonin, będąca dziełem Jenny von Barry-Pousin z 1913 r. umieszczona na wschodniej elewacji miejskiego ratusza. Ukazuje ona wydarzenia z 10 lutego 1807 r., kiedy to dzielna 26-letnia bolesławianka wraz z kilkoma kawalerzystami pojmała stacjonującego w mieście napoleońskiego generała le Brun i przejęła kasę wojskową o wartości 70 tys. talarów.

W Bolesławcu na przestrzeni dziejów urodziło się wielu ludzi związanych z niemiecką kulturą i nauką, wśród nich: słynny teolog luterański Salomon Gesner, wybitny poeta i dyplomata Martin Opitz – nazywany „odnowicielem poezji niemieckiej”, przyrodnik Carl Ferdinand Appun, słynny w całej Europie grafik David Tscherning czy wreszcie Reinhold Röhricht – największy XIX-wieczny badacz historii wypraw krzyżowych.

Z kolei pobliska Osiecznica jest miejscem urodzenia Abrahama G. Wernera – słynnego geologa i mineraloga, profesora Akademii Górniczej we Freibergu, zaś Nowogrodziec – popularnego kompozytora i pedagoga Józefa Schnabla, nazywanego „Śląskim Haydnem”. Swoją działalność zamknął liczbą 1100 koncertów, zaś katalog jego dzieł obejmuje aż 219 kompozycji. W listopadzie 1830 r. poprowadził koncert, w którym wystąpił młody Fryderyk Chopin.

Ważniejsze wydarzenia w historii powiatu:

  • 1190 – założenie miasta Bolesławiec przez księcia Bolesława Wysokiego (według kroniki Holsteina);
  • 1202 – pierwsza wiadomość źródłowa o istnieniu kasztelanii w Bolesławcu – Bolesławiec znany jako gród kasztelański Boleslavc;
  • XIII w. – nadanie praw miejskich Bolesławcowi (notatka potwierdzająca z 1251);
  • 1233 – książę Henryk Brodaty nadaje prawa miejskie Nowogrodźcowi;
  • 1249 – pierwsza wzmianka o klasztorze św. Marii Magdaleny w Nowogrodźcu;
  • 1251 – pojawia się notatka potwierdzająca fakt nadania praw miejskich dla Bolesławca;
  • 1297 – powstaje pierwszy zamek w Kliczkowie (zbudowany na polecenie księcia świdnicko-jaworskiego Bolka I Surowego);
  • 1392 – tereny dzisiejszego powiatu przechodzą pod panowanie Czech;
  • od XVI w. – Bolesławiec ośrodkiem wyrobu ceramiki („buncloki”);
  • 1492 – pierwsza wzmianka o powstawaniu systemu kanalizacji;
  • 1495 – klasztor magdalenek staje się właścicielem miasta Nowogrodziec (i będzie nim przez następne 315 lat);
  • 1500 – magdalenki doprowadzają do Nowogrodźca rurociąg ze świeżą źródlaną wodą, z której mieszkańcy miasta mogli korzystać bezpłatnie;
  • 1511 – pierwsza wzmianka o działalności cechu garncarzy;
  • XVI w. – na terenie powiatu powstaje coraz więcej zakładów garncarskich; Bolesławiec staje się ważnym ośrodkiem wyrobu ceramiki;
  • 1526 – tereny dzisiejszego powiatu przechodzą pod panowanie dynastii Habsburgów;
  • 1527 – wielka zaraza w Nowogrodźcu; w całym mieście ocalały jedynie 3 pary małżeńskie;
  • 1652 – wielki pożar w Nowogrodźcu, niemal doszczętnie spłonął klasztor magdalenek;
  • 1739 – wielki pożar Bolesławca, w którym m.in. ulega zniszczeniu ratusz;
  • 1753 – w Bolesławcu powstaje Wielki Garniec Joppego (pojemność 1900 litrów);
  • 1813 – pobyt w Bolesławcu Napoleona I Bonaparte, śmierć Michaiła Kutuzowa – naczelnego wodza armii rosyjskiej;
  • 1844-46 – budowa wiaduktu kolejowego nad Bobrem;
  • 1853 – Mistrz garncarski August Franke wykonuje w Nowogrodźcu garniec prawie dwukrotnie większy od słynnego Wielkiego Garnca Joppego – fakt ten jest jednym z elementów rywalizacji w produkcji garncarskiej między Bolesławcem a Nowogrodźcem;
  • 1881-84 – wielka przebudowa zamku w Kliczkowie – nowe założenie miało nawiązywać do słynnych zamków nad Loarą;
  • 1897 – powstanie Szkoły Ceramicznej;
  • 1945 – po wkroczeniu wojsk radzieckich ludność niemiecka zmuszona do opuszczenia terenów dzisiejszego powiatu;
  • Po 1945 – miasto Bunzlau zmienia nazwę na Bolesławiec, a Naumburg am Queis na Nowogrodziec; przybywają pierwsze transporty ludności z kresów wschodnich i Polaków z Bośni w ówczesnej Jugosławii

Średniowieczny Wał Śląski koło Wierzbowej[edytuj | edytuj kod]

W północnej części powiatu, około 3,5 km na północ od Wierzbowej, jest zlokalizowany 7,5 kilometrowy fragment Wałów Śląskich – czyli średniowiecznych budowli drewniano-ziemnych o historycznym, prawdopodobnym znaczeniu graniczno-obronnym. Ich łańcuch ciągnie się od Krosna Odrzańskiego na północy, aż po mokradła w okolicy Wierzbowej na południu. W większości owe Wały uległy już zatarciu z racji oddziaływania kilkusetletnich czynników naturalnych i cywilizacyjnych. Odcinek koło Wierzbowej zachował się w relatywnie dobrym stanie z uwagi, iż jest on zlokalizowany na małodostępnych terenach Borów Dolnośląskich (do roku 1993 obejmowała go strefa i otulina poligonu PGWAR – obecny Ośrodek Szkolenia Poligonowego Żagań-Świętoszów).

Góra Polaków (Polackenberg – Rückenwaldau)[edytuj | edytuj kod]

Niedaleko południowego krańca Wału Śląskiego, około 2,5 km na północ od Wierzbowej, na północnych rubieżach historycznego i teraźniejszego powiatu bolesławieckiego, położone jest niewielkie, śródleśne wzniesienie (153,6 m n.p.m.), wzmiankowane na wielu niemieckich, historycznych mapach oraz w kronikach szkolnych okolicznych wsi, w tym w kronice szkoły w Rückenwaldau (obecnie Wierzbowa). Wzgórze to nazywane było: Polackenberg, Górą Polaków lub nieściśle Polską Górą. Miejsce to i nazwa Polacken(berg) świadczy o istniejącym w średniowieczu w tych okolicach osadnictwie polskim, wypartym i napiętnowanym przez kolonizatorów germańskich[2]. Nazwa Polacken-Berg występuje także w innym miejscu na Dolnym Śląsku – w Kotlinie Jeleniogórskiej – jest to wzniesienie[3] niedaleko wsi Marczyce, na współczesnych polskich mapach zwane Polską Górką. Wskazywałoby to na fakt iż osadnictwo polskie było obecne nawet pod Karkonoszami, co potwierdzałaby też chociażby typowo słowiańska nazwa potoku i wsi Łomnica – Lomnitz, czy rzeki Bóbr – Bober.

Najciekawsze zabytki architektury powiatu bolesławieckiego[edytuj | edytuj kod]

BolesławiecRatusz Miejski[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie późnogotycki, przebudowany gruntownie w latach 1525-1535 pod kierunkiem architekta Wendela Roskopfa i później jeszcze kilkakrotnie w XVIII i XIX w. Szczególnie godne uwagi są późnogotyckie detale kamieniarki i tzw. sklepienie cyrklowe w Sali Ślubów oraz renesansowe portale przeniesione z rynkowych kamienic.

Bolesławiec – Kościół pw. Wniebowzięcia Marii Panny i Świętego Mikołaja, od 2004 r. Sanktuarium Wniebowziętej Matki Kościoła[edytuj | edytuj kod]

Najokazalsza świątynia miasta, późnogotycka (1482-1492, ukończona w 1521 r.), przykład dojrzałego gotyku na Śląsku. Po pożarze w 1642 r. kościół odbudowano w latach 1665-1692 w stylu barokowym. Od 1689 r. odbudowana prowadzona była przez włoskiego architekta Giulio Simonettiego. Obiekt wyróżnia się bogato zdobionymi portalami, ciekawym szczytem zachodnim ze sterczynami oraz wysoką masywną wieżą. Wewnątrz bogate barokowe wyposażenie z 1 poł. XVIII w. W skarbcu przechowywane są relikwiarze św. Jana Nepomucena i Krzyża Św.

BolesławiecWiadukt na Bobrze[edytuj | edytuj kod]

Wiadukt kolejowy z 1846 r. przerzucony nad doliną Bobru – najdłuższy wiadukt kolejowy w Polsce, będący dziełem inżynierskim na skalę europejską. Zbudowany według projektu Engelhardta Gansela w latach 1844-1846, o imponującej długości 490 m, składa się z 35 potężnych łuków. Uroczystego otwarcia dokonał w 1851 r. król pruski Fryderyk Wilhelm IV, co upamiętnia tablica wmurowana w jeden z filarów wiaduktu.

Bolesławiec – Dawne Gimnazjum (obecnie siedziba Sądu Rejonowego)[edytuj | edytuj kod]

Gimnazjum zostało wzniesione w latach 1861-1864 według projektu architekta Oppermanna. Charakterystyczna smukła, strzelista budowla z jasnego piaskowca (któremu po roku 2000 przywrócono jego dawny wygląd) nawiązuje do najlepszych wzorów neogotyku angielskiego i jest jedną z najciekawszych realizacji tego typu na Dolnym Śląsku. Główną atrakcją, oprócz samej architektury, jest piękna, wysoka na dwie kondygnacje aula w zachodnim skrzydle. Jej wnętrze było bogato dekorowane – m.in. popiersiami wybitnych postaci kultury i nauki starożytnej oraz niemieckiej.

BolesławiecTeatr Stary[edytuj | edytuj kod]

Budynek z 1857 r., powstał na fundamentach dawnego arsenału miejskiego. Swój obecny wygląd zawdzięcza przebudowie przeprowadzonej w latach 1885-1886 przez Wilhelma Döricha i Richarda Schillera. Powstała wówczas neorenesansowa budowla z motywami powtarzających się półkoliście zamkniętych okien oraz wieńczącym fasadę frontonem z akroterionami. W latach 2009-2012, staraniem władz powiatu bolesławieckiego, teatr został poddany gruntownej renowacji, a jego wnętrza przywrócono do dawnej świetności.

Gościszów – Kościół pw. Matki Boskiej Częstochowskiej[edytuj | edytuj kod]

Jeden z najstarszych kościołów w tej części Dolnego Śląska, XIII-wieczna budowla późnoromańska z elementami gotyckimi, przebudowana w XVII w. Wewnątrz podziwiać można gotyckie sklepienie krzyżowo-żebrowe oraz polichromię z początku XV w. ze sceną Zwiastowania, ciekawe wyposażenie renesansowe (m.in. ołtarz, ambonę i chrzcielnicę) oraz płyty epitafijne z XVI-XVIII w. Obok kościoła znajdują się pozostałości zamku, uważanego niegdyś za jedno z najpiękniejszych założeń renesansowych na Dolnym Śląsku, od 1945 roku w postępującej ruinie.

Kliczków – zamek renesansowy[edytuj | edytuj kod]

Zamek stanowił jedną z kilku warowni granicznych wybudowanych przez księcia Bolka I Surowego na południowo-zachodniej granicy księstwa świdnicko-jaworskiego pod koniec XIII w. W latach 90. XIV w. stracił swoje znaczenie obronne, przekształcając się w założenie zamkowo-folwarczne. Na przełomie XVI i XVII w. otrzymał renesansowy wygląd, gruntownie przebudowany w latach 1881-1884 w stylu eklektycznym na polecenie ówczesnego właściciela – hrabiego Fryderyka Jerzego zu Solms-Baruth, zwanego „starym księciem”. Za jego panowania w Kliczkowie kilkakrotnie przebywał sam cesarz Niemiec. Kompletnie zniszczony po wojnie obiekt został w latach 2000-2001 pieczołowicie odrestaurowany i przeznaczony na centrum hotelowo-konferencyjne. Odtworzone zostało również rozległe założenie parkowe.

Kraszowice – elektrownia na Bobrze[edytuj | edytuj kod]

Zbudowana w 1920 r. według projektu Georga Wolffa, wyposażona jest w dwie turbiny o mocy 0,48 MW. W celu spiętrzenia wody wybudowano jaz i kanał doprowadzający wodę do elektrowni. Do 1945 r. równolegle z elektrownią działał młyn.

Modła – ruiny zamku Bibranów[edytuj | edytuj kod]

Zamek wybudowany przez Mikołaja von Bibran w latach 1564-1567, powiększony przez rodzinę Rittbergów w roku 1767. Od 1945 r. pozostaje w ruinie. Obok zamku zachowały się fragmenty zabudowy dworskiej i pozostałości po parku krajobrazowym. Przy pobliskim kościele pw. Matki Boskiej Różańcowej znajduje się mauzoleum rodu Rittberg – największy obiekt tego typu na terenie powiatu.

Nowogrodziec – kościół pw. świętego Piotra i Pawła[edytuj | edytuj kod]

Późnobarokowy z lat 1788-1793, posiada bogaty wystrój i kilka cennych obrazów z 2. poł. XVIII wieku. Przed kościołem usytuowana jest XVIII-wieczna plebania – dom urodzenia kompozytora Józefa Ignacego Schnabla, od 1815 r. kapelmistrza katedralnego we Wrocławiu, nazywanego „Śląskim Haydnem”.

Nowogrodziec – ruiny klasztoru Świętej Marii Magdaleny[edytuj | edytuj kod]

Klasztor został ufundowany w 1217 r. przez św. Jadwigę Śląską, a w 1247 r. przekazany zakonowi magdalenek, które przebywały w nim aż do 1810 r. W 1495 r. zakon stał się właścicielem miasta Nowogrodziec. Klasztor był wielokrotnie przebudowywany i rozbudowywany, m.in. w latach 1726-1729 i 1788-1794. Częściowo uszkodzony w 1813 r. oraz w czasie działań II wojny światowej. Od 1945 r. pozostaje w trwałej ruinie.

Ołdrzychów koło Nowogrodźca – słup poczty polsko-saskiej[edytuj | edytuj kod]

Przy szosie do Lubania stoi jedyny zachowany na Śląsku słup milowy (dystansowy) poczty polsko-saskiej, oznaczony numerem 112. Powstał w 1725 r., ma wysokość ok. 4 m. Odrestaurowany w 2004 r.

Warta Bolesławieckadwór renesansowy[edytuj | edytuj kod]

Dwór renesansowy z 1540 r. wybudowany przez rodzinę von Zedlitzów, otoczony fosą, wielokrotnie przebudowywany. Do dworu przylega bardzo dobrze zachowana dawna zabudowa folwarczna i park krajobrazowy ze stawem. Dwór pozostający od wojny w ruinie, od 2006 r. przywracany jest przez prywatnego właściciela do dawnej postaci. 14. Żeliszów – dawny kościół ewangelicki Kościół wzniesiony został w latach 1796-1797, według projektu przypisywanego znanemu architektowi niemieckiemu – Carlowi Gotthardowi Langhansowi. Ciekawe i oryginalne jest już samo założenie świątyni, oparte na planie elipsy. Do tego budowla posiadała klasycystyczne wnętrze o rzadko spotykanej urodzie. Kościół od lat nieużytkowany, pozostaje w formie zabezpieczonej ruiny.

Osobliwości przyrody[edytuj | edytuj kod]

Osiecznica – zespół skał nad Kwisą[edytuj | edytuj kod]

W dolinie rzeki Kwisy, nieopodal domu, w którym urodził się Abraham Werner – współtwórca współczesnej mineralogii i geologii, znajduje się unikatowy zespół skał: Bolesławiecki Dzbanek do Kawy, Słoń ze Słoniątkiem oraz Diabelska Kuchnia. Nazwa pierwszej z wymienionych skał wynika z jej podobieństwa do dzbanka. Według tradycji, bolesławiecki garncarz na jej podobieństwo uformował, słynny potem na całą Europę, kamionkowy garnek.

Osiecznica – przełom Kwisy[edytuj | edytuj kod]

Malowniczy przełom rzeki Kwisy – tzw. Diabli Jaz, ostatni próg wodny przed ujściem do Bobru. Obecny wygląd koryta rzeki ukształtował się po powodzi z końca lat 50. XX wieku. Z uwagi na wysokie walory krajobrazowe na odcinku od miejscowości Ławszowa do Świętoszowa planowane jest utworzenie Parku Krajobrazowego Doliny Kwisy.

Borówkirezerwat przyrody[edytuj | edytuj kod]

Rezerwat przyrody „Torfowisko Borówki” (gmina Gromadka), położony w obrębie Przemkowskiego Parku Krajobrazowego. Jest to rzadki już dziś przykład torfowiska przejściowego i boru bagiennego z chronionymi i zagrożonymi wyginięciem gatunkami roślin i zwierząt. Powierzchnia rezerwatu wynosi ponad 37 ha, z czego 3 ha stanowią malownicze stawy potorfowiskowe.

Powiaty partnerskie[edytuj | edytuj kod]

Powiat Bolesławiecki posiada dwa niemieckie powiaty partnerskie: Landkreis Bautzen (ze stolicą w Budziszynie) i Rhein-Sieg (ze stolicą w Siegburgu).

Przypisy

  1. Ludność. Stan i struktura w przekroju terytorialnym. Stan w dniu 30 VI 2013 r.. Warszawa: 2013, s. 37.
  2. Bogdan Władysław Czyżewski: O Górze Polaków, czyli o początkach Bolesławca, na podstawie miejscowych kronik. ISBN 83-9194591.
  3. Skan przedwojennej mapy niemieckiej http://amzpbig.com/maps/5160_Bad_Warmbrunn_1939.jpg.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]