Stanisław Bejger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bejger
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

12 listopada 1929
Piątkowo

Dyrektor naczelny Polskich Linii Oceanicznych
Okres

od 1966
do 1976

Poprzednik

Herman Burau

Następca

Tadeusz Grembowicz

Minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej
Okres

od 3 lipca 1981
do 26 stycznia 1982

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Następca

Jerzy Korzonek

Ambasador Polski w Austrii
Okres

od 19 września 1988
do 20 września 1990

Poprzednik

Marian Krzak

Następca

Władysław Bartoszewski

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Order Uśmiechu Medal jubileuszowy „Czterdzieści lat zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Stanisław Bejger (ur. 12 listopada 1929 w Piątkowie) – polski polityk i dyplomata, minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej (1981–1982), zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR (1982–1988) i ambasador Polski w Austrii w latach 1988–1990. Poseł na Sejm PRL IX kadencji (1985–1989).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie chłopskiej jako syn Leona, kowala i Janiny. Od 1943 do 1946 był gońcem i urzędnikiem w starostwie powiatowym w Wąbrzeźnie. Przeniósł się na Wybrzeże Gdańskie, zdał maturę w III Państwowym Gimnazjum i Liceum (tzw. Topolówce) w Gdańsku[1], w latach 1946–1951 był inspektorem audycji radiowych (cenzorem) w Polskim Radiu Gdańsk, także sekretarzem i wiceprzewodniczącym Rady Zakładowej Związków Zawodowych. W styczniu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w grudniu 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył Wyższą Szkołę Handlu Morskiego w Sopocie (1948). W latach 1951–1954 był zastępcą kierownika Wydziału Morskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, a w okresie 1959–1961 I sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR przy Polskich Liniach Oceanicznych w Gdyni i członkiem egzekutywy tamtejszego Komitetu Miejskiego partii. W egzekutywie KM w Gdyni zasiadał także od 1963 do 1966, a w latach 1967–1971 w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku. Był także przewodniczącym Komisji Morskiej przy tymże KW.

W 1958 został absolwentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie i Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz związał się z resortem żeglugi, m.in. był starszym radcą w Ministerstwie Żeglugi (1958–1959), wicekonsulem PRL w Aleksandrii (1961–1963), następnie dyrektorem Zakładu Eksploatacji Polskich Linii Oceanicznych (1963–1966) i dyrektorem naczelnym PLO (1966–1976).

W latach 1961–1980 był tajnym współpracownikiem wywiadu wojskowego PRL (Zarządu II Sztabu Generalnego) o pseudonimie „Rektor”[2].

Od 1976 do 1980 pełnił funkcję radcy handlowego przy Ambasadzie PRL w Helsinkach. Powrócił do PLO, gdzie powierzono mu funkcję dyrektora Zakładu Linii Azjatyckich i Australijskich (1980–1981)[3] Od 3 lipca 1981 do 26 stycznia 1982 był ministrem-kierownikiem Urzędu Gospodarki Morskiej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1982–1988 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku i zastępcą członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR. W latach 80. wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPRNowe Drogi[4] oraz piastował funkcję przewodniczącego Komisji Morskiej KC PZPR. W 1983 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Przez 2 kadencje był przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego TPPR w Gdańsku.

Był także prezesem Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego, a w 1981 prezesem Zarządu Głównego Polskiego Związku Żeglarskiego.

W latach 1985–1989 był posłem na Sejm PRL IX kadencji, a w latach 1988–1990 ambasadorem PRL/RP w Austrii.

Otrzymał m.in. Krzyż Komandorski[5] i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy I i II klasy[6], Złoty Krzyż Zasługi, Order Uśmiechu, a także jubileuszowy radziecki Medal jubileuszowy „Czterdziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (1985)[7], bułgarski jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa (1983)[8] oraz Medal pamiątkowy „40-lecia PZPR” (1988)[9] i wiele innych odznaczeń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Brzeziński: Szefowie KW PZPR w Gdańsku w latach 1948–1990: próba portretu zbiorowego, Teki Gdańskie t. XIII, Gdańsk 2013.
  2. Piotr Brzeziński: Zapomniani dygnitarze. Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PPR/PZPR w Gdańsku w latach 1945–1990. Szkice biograficzne, Wydawnictwo IPN, Gdańsk 2013, s. 371–375.
  3. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, s. 49.
  4. „Nowe Drogi”, nr 4/1989, s. 2.
  5. „Trybuna Robotnicza”, nr 156 (13 927), 5–6 lipca 1986, s. 4.
  6. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej.
  7. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  8. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.
  9. VII Plenum KC PZPR, Książka i Wiedza, Warszawa 1988, s. 8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kto jest kim w Polsce, Wydawnictwo Interpress, Warszawa, wydania z 1984 i 1989
  • Andrzej Kępiński, Zbigniew Kilar: Kto jest kim w Polsce – inaczej, część II, Wydawnictwo Czytelnik, Warszawa 1986, s. 25
  • Michał Czajka: Leksykon Historii Polski, Wiedza Powszechna Warszawa 1995
  • Informacje w BIP IPN
  • Nota biograficzna w Gedanopedii