Stanisław Bejger

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Bejger
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 12 listopada 1929
Piątkowo
Minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej
Okres od 3 lipca 1981
do 26 stycznia 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Następca Jerzy Korzonek
Ambasador Polski w Austrii
Okres od 19 września 1988
do 20 września 1990
Poprzednik Marian Krzak
Następca Władysław Bartoszewski
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy 40 years of victory rib.png

Stanisław Bejger (ur. 12 listopada 1929 w Piątkowie) – polski polityk i dyplomata, minister-kierownik Urzędu Gospodarki Morskiej (1981–1982) i ambasador Polski w Austrii w latach 1988–1990. Poseł na Sejm PRL IX kadencji

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Leona i Janiny. Od 1943 do 1946 był gońcem i urzędnikiem w starostwie powiatowym w Wąbrzeźnie, a w latach 1946–1951 inspektorem audycji radiowych (cenzorem) w Polskim Radiu Gdańsk. W styczniu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, a w grudniu 1948 wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1951–1954 był zastępcą kierownika Wydziału Morskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gdańsku, a w okresie 1959–1961 I sekretarzem Komitetu Zakładowego PZPR przy Polskich Liniach Oceanicznych w Gdyni i członkiem egzekutywy tamtejszego Komitetu Miejskiego partii. W egzekutywie KM w Gdyni zasiadał także od 1963 do 1966, a w latach 1967–1971 w egzekutywie KW PZPR w Gdańsku.

W 1958 został absolwentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie i Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR oraz związał się z resortem żeglugi. W latach 1961–1963 był wicekonsulem PRL w Aleksandrii, następnie (do 1966) dyrektorem Polskich Linii Oceanicznych ds. eksploatacyjnych, a w latach 1966–1976 dyrektorem naczelnym PLO. Od 1976 do 1980 pełnił funkcję radcy handlowego przy Ambasadzie PRL w Helsinkach. Od 3 lipca 1981 do 26 stycznia 1982 był ministrem-kierownikiem Urzędu Gospodarki Morskiej w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1982–1988 był I sekretarzem KW PZPR w Gdańsku i zastępcą członka Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR. W latach 80. wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPRNowe Drogi[1]. W 1983 wybrany w skład Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

W latach 1985–1989 był posłem na Sejm PRL IX kadencji, a w latach 1988–1990 ambasadorem PRL/RP w Austrii.

Otrzymał m.in. Order Odrodzenia Polski oraz Order Sztandaru Pracy I i II klasy[2], a także jubileuszowy radziecki Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (1985)[3], bułgarski jubileuszowy Medal 100. Rocznicy Urodzin Georgi Dymitrowa (1983)[4] oraz Medal pamiątkowy „40-lecia PZPR” (1988)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Nowe Drogi” nr 4/1989, s. 2.
  2. Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  3. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 4 (114), październik–grudzień 1985, s. 265.
  4. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.
  5. VII Plenum KC PZPR, Książka i Wiedza, Warszawa 1988, s. 8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]