Bolesław Faron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bolesław Faron

Bolesław Faron (ur. 17 lutego 1937 w Czarnym Potoku k. Łącka na Sądecczyźnie) – profesor, historyk literatury polskiej, krytyk, publicysta, polityk, przedsiębiorca.

Absolwent I LO im. Jana Długosza w Nowym Sączu (1954), studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1954-1958). Po studiach pracował jako nauczyciel języka polskiego w II Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie (1958-64). W 1966 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych WSP (praca Twórczość Zbigniewa Uniłowskiego na tle prozy drugiego dziesięciolecia międzywojennego). W latach 1971-75 został prorektorem WSP, a od 1975 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Historycznoliterackiej Oddziału PAN w Krakowie. W tym samym roku uzyskał stopień doktora habilitowanego (praca Stefan Kołaczkowski jako krytyk i historyk literatury), został także rektorem WSP (do 1981 roku). W wieku 41 lat, w 1978 roku otrzymał od Rady Państwa tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Od 2000 roku dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie[1]. Wchodzi także w skład rady programowej Akademii Jakości Życia przy Małopolskiej Wyższej Szkole Zawodowej im. Józefa Dietla w Krakowie[2]. Współpracownik i członek komitetu redakcyjnego „Rocznika Sądeckiego”. Członek Klubu Przyjaciół Ziemi Sądeckiej[potrzebny przypis].

W 1956 roku wstąpił do PZPR. W 1981 roku był zastępcą członka KC PZPR. Do Narodowej Rady Kultury należał w latach 1983-86. Od lutego 1981 do 1986 roku był ministrem oświaty i wychowania w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego (za jego rządów opracowano Kartę Nauczyciela).

Radca ds. kultury i nauki ambasady polskiej i dyrektor Instytutu Polskiego w Wiedniu w latach 1986-1991.

Czynny uczestnik życia krytycznoliterackiego, współpracownik wielu pism ("Ruch Literacki" – redaktor naczelny w latach 1977-81, "Twórczość", "Odra", "Życie Literackie", "Ojczyzna-Polszczyzna", "Przegląd Humanistyczny"). Założyciel i dyrektor naukowy Wydawnictwa Edukacyjnego w Krakowie (od 1993)[3], inicjator edycji serii podręczników do nauki języka polskiego To lubię. Specjalista z zakresu literatury Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i piśmiennictwa współczesnego; znawca twórczości Władysława Orkana i Zbigniewa Uniłowskiego.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1974), Oficerskim (1985) i Komandorskim (2001)[4] Orderu Odrodzenia Polski. Mieszka w Krakowie. Jest bratem Stanisława Farona.


Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Uniłowski, Warszawa 1969
  • Stefan Piętak, Kraków 1971
  • Stefan Kołaczkowski jako krytyk i historyk literatury, Wrocław 1976
  • Oświatowe przekroje i zbliżenia, Warszawa 1985
  • Współczesna poezja polska Wybór i oprac. wspólnie ze Stanisławem Burkotem, Kraków 1971
  • Prozaicy dwudziestolecia międzywojennego (red.), Warszawa 1972
  • Władysław Orkan: Komornicy i opowiadania wybrane. Wybór i posłowie Bolesław Faron, Warszawa 1975
  • Zbigniew Uniłowski: Wspólny pokój i inne utwory (oprac.). Zakład Narodowy im. Ossolińskich, BN I, 224. Wrocław 1976
  • Zbigniew Uniłowski: Żyto w dżungli. Pamiętnik morski. Reportaże. (wybór i posłowie), Kraków 1981
  • Spotkania i powroty. Sylwetki i szkice o literaturze, Kraków 1995.
  • Monografia Jama Michalika, Kraków 1995.
  • Władysław Orkan. Kraków, 2004.
  • Okruchy: szkice o literaturze i kulturze XX wieku. Kraków 2005.
  • Powrót do korzeni, Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2000.
  • Powrót do korzeni. Nowy, Wydawnictwo Edukacyjne, Kraków 2010.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Faron
  2. Małopolska Wyższa Szkoła Zawodowa im. Józefa Dietla w Krakowie: Silva Rerum (pol.). 1 (11). [dostęp 23 kwietnia 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-15)].
  3. Rozmowa z profesorem Bolesławem Faronem, www.wsp.krakow.pl:80 [dostęp 2017-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2002-03-07].
  4. M.P. z 2001 r. Nr 38, poz. 620

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny. Tom 2.. Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan (red.). Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1994. ISBN 8302054461.