Bolesław Faron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Faron
Faron1.JPG
Data i miejsce urodzenia 17 lutego 1937
Czarny Potok
Minister oświaty i wychowania
Okres od 12 lutego 1981
do 12 listopada 1985
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Krzysztof Kruszewski
Następca Joanna Michałowska-Gumowska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Bolesław Faron (ur. 17 lutego 1937 w Czarnym Potoku) – polski naukowiec, profesor, historyk literatury polskiej, krytyk, publicysta, polityk, przedsiębiorca. Minister oświaty i wychowania w latach 1981–1985.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Anny. Absolwent I Liceum Ogólnokształcącego im. Jana Długosza w Nowym Sączu (1954), studiował filologię polską w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie (1954–1958). Po studiach pracował jako wychowawca w Internacie Zasadniczej Szkoly Zawodowej w Nowej Hucie (1958–1961) i nauczyciel języka polskiego w II LO im. Króla Jana III Sobieskiego w Krakowie (1959–64). W 1966 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych WSP (praca Twórczość Zbigniewa Uniłowskiego na tle prozy drugiego dziesięciolecia międzywojennego). W latach 1971–75 został prorektorem WSP, a od 1975 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Historycznoliterackiej Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Krakowie (poprzednio sekretarz naukowy). W tym samym roku uzyskał stopień doktora habilitowanego (praca Stefan Kołaczkowski jako krytyk i historyk literatury), został także rektorem WSP (do 1981). W wieku 41 lat, w 1978 roku otrzymał od Rady Państwa tytuł profesora nadzwyczajnego nauk humanistycznych. Od 2000 roku dyrektor Instytutu Filologii Polskiej Akademii Pedagogicznej w Krakowie[1]. Wchodzi także w skład rady programowej Akademii Jakości Życia przy Małopolskiej Wyższej Szkole Zawodowej im. Józefa Dietla w Krakowie[2]. Współpracownik i członek komitetu redakcyjnego „Rocznika Sądeckiego”. Członek Klubu Przyjaciół Ziemi Sądeckiej[3].

W okresie 1952–1956 należał do Związku Młodzieży Polskiej. W 1956 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był delegatem na VI i IX Zjazd PZPR, obejmował w latach 1966–1971 funkcję I sekretarza komitetu uczelnianego partii przy WSP, od 1981 do 1986 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Do Narodowej Rady Kultury należał w latach 1983–86. Od lutego 1981 do listopada 1985 roku był ministrem oświaty i wychowania w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego (za jego rządów opracowano Kartę Nauczyciela).

Radca ds. kultury i nauki ambasady polskiej i dyrektor Instytutu Polskiego w Wiedniu.

Uczestnik życia krytycznoliterackiego, współpracownik pism, np. („Ruch Literacki” – redaktor naczelny w latach 1977–81, „Twórczość”, „Odra”, „Życie Literackie”, „Ojczyzna-Polszczyzna”, „Przegląd Humanistyczny”). Założyciel i dyrektor naukowy Wydawnictwa Edukacyjnego w Krakowie (od 1993)[4], inicjator edycji serii podręczników do nauki języka polskiego To lubię. Specjalista z zakresu literatury Młodej Polski, dwudziestolecia międzywojennego i piśmiennictwa współczesnego; znawca twórczości Władysława Orkana i Zbigniewa Uniłowskiego.

Mieszka w Krakowie. Jest bratem Stanisława Farona.

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim (1974), Oficerskim (1985) i Komandorskim (2001)[5] Orderu Odrodzenia Polski.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bolesław Faron
  2. Małopolska Wyższa Szkoła Zawodowa im. Józefa Dietla w Krakowie: Silva Rerum (pol.). 1 (11). [dostęp 23 kwietnia 2010]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-02-15)].
  3. Klub Przyjaciół Ziemi Sądeckiej – Znani członkowie Klubu, www.sadeczanie.pl [dostęp 2018-03-18].
  4. Rozmowa z profesorem Bolesławem Faronem, www.wsp.krakow.pl:80 [dostęp 2017-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2002-03-07].
  5. M.P. z 2001 r. Nr 38, poz. 620

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]