Mieczysław Grudzień

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mieczysław Grudzień
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 9 stycznia 1922
Majki
Data i miejsce śmierci 17 lutego 2010
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1949–1988
Stanowiska zastępca szefa WSW ds. politycznych, zastępca dowódcy Marynarki Wojennej PRL ds. politycznych, I zastępca Szefa GZP WP, minister ds. kombatantów, prezes Urzędu do spraw Kombatantów
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób Mieczysława Grudnia na Wojskowych Powązkach

Mieczysław Grudzień (ur. 9 stycznia 1922 w Majkach Małych, zm. 17 lutego 2010[1] w Warszawie) – kontradmirał i generał dywizji Wojska Polskiego, działacz państwowy i partyjny, I zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP (1971–1972), członek Komitetu Centralnego PZPR, minister ds. kombatantów (1972–1981), wiceprezes Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (1974–1990).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Krótko po urodzeniu znalazł się wraz z rodziną w Belgii i Francji, pracował jako górnik, działał w komunistycznym ruchu oporu we Francji w czasie II wojny światowej. Był założycielem Związku Młodzieży Polskiej „Grunwald” w północnej Francji. Członek Francuskiej Partii Komunistycznej. W 1947 powrócił do Polski i pracował w aparacie partyjnym Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, od 1949 był żołnierzem zawodowym Wojska Polskiego. Odbył roczne przeszkolenie w Wyższej Szkole Oficerów Politycznych w Rembertowie. W latach 1950-1951 zastępca dowódcy 70 pułku Artylerii Haubic w Gnieźnie, a w latach 1951-1952 zastępca komendanta Centrum Wyszkolenia Kwatermistrzowskiego w Poznaniu. W latach 1955-1956 Ukończył Wyższy Kurs Akademicki w Akademii Politycznej im. Lenina w Moskwie, a w 1962 roku w systemie zaocznym studia w Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Warszawie, uzyskując dyplom magistra. Pełnił wiele kierowniczych funkcji w aparacie politycznym Wojska Polskiego, był m.in. szefem Wydziału Politycznego Głównego Zarządu Tyłów WP oraz szefem Zarządu Politycznego Instytucji Centralnych Ministerstwa Obrony Narodowej (1953–1956). Następnie był szefem Zarządu Politycznego Wojskowej Służby Wewnętrznej MON (1957–1965) – od 1962 w randze zastępcy szefa Wojskowej Służby Wewnętrznej MON ds. politycznych (kolejno gen. Aleksandra Kokoszyna i gen. Teodora Kufla). Od 1965 roku zajmował stanowisko zastępcy dowódcy Marynarki Wojennej ds. politycznych (1965–1968). Od 1968 był zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, a od 1971 I zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego WP. W październiku 1967 został uchwałą Rady Państwa mianowany kontradmirałem w korpusie oficerów politycznych. Nominację otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Edwarda Ochaba. W październiku 1971 mianowany generałem dywizji. Akt nominacyjny odebrał z rąk przewodniczącego Rady Państwa Józefa Cyrankiewicza.

W latach 1972–1981 pełnił funkcję ministra ds. kombatantów w kolejnych rządach Piotra Jaroszewicza, i Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. Odwołany przez Sejm PRL w październiku 1981, pozostał na czele resortu (Urzędu do Spraw Kombatantów) jako kierownik urzędu. W czerwcu 1982 nastąpiły przekształcenia w administracji rządowej, Urząd utracił status organu naczelnego (pozostał urzędem centralnym); Grudzień ponownie stanął na jego czele jako prezes (w randze podsekretarza stanu), ale nie wchodził już w skład Rady Ministrów. Kierował Urzędem do jego likwidacji 24 października 1987. Z dniem 5 lipca 1988 zakończył zawodową służbę wojskową i przeszedł w stan spoczynku.

Wielokrotnie był członkiem instancji partyjnych na różnych szczeblach w wojsku. Od 1968 był wybierany na czterech kolejnych zjazdach PZPR (1968, 1971, 1975, 1980) w skład centralnych władz partyjnych, był członkiem Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR (1968–1971), zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR (1971–1975) i członkiem KC PZPR (1975–1981). W latach 1974–1983 członek Prezydium Zarządu Głównego Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, w latach 1974–1990 wiceprezes Rady Naczelnej Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. W sierpniu 1984 wszedł w skład Obywatelskiego Komitetu Obchodów 40. Rocznicy Powstania Warszawskiego.

Był bratem Zdzisława Grudnia – działacza PZPR, w latach 70. członka Biura Politycznego KC PZPR i I sekretarza KW PZPR w Katowicach.

25 lutego 2010 pochowany bez asysty wojskowej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie wzięli udział współtowarzysze służby i pracy m.in. b. I sekretarz Komitetu Centralnego PZPR Stanisław Kania, b. członek Biura Politycznego KC PZPR gen. broni w st. spocz. Józef Baryła oraz b. wiceminister spraw wewnętrznych gen. dyw. w st. spocz. Lucjan Czubiński[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cz. Ciesielski, Polska Marynarka Wojenna, 1918-1980: zarys dziejów, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992
  • Leszek Grot, Tadeusz Konecki, Edward Nalepa, Pokojowe dzieje Wojska Polskiego, Wojskowy Instytut Historyczny im. Wandy Wasilewskiej, Warszawa 1988
  • H.P. Kosk, Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999
  • J. Królikowski, Admirałowie Polskiej Marynarki Wojennej 1945-2004, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2004
  • J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010
  • Kto jest kim w Polsce 1984. Informator biograficzny, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • P. Martell, G.P. Hayes, World military leaders, Bowker, New York 1974
  • T. Mołdawa, Ludzie Władzy 1944-1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991
  • W. Pater, Admirałowie 1918-2005. Słownik biograficzny, Wyd. Muzeum Marynarki Wojennej, Gdynia 2006, ​ISBN 83-88698-60-5
  • IPN – Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych b. PRL

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zmarł Mieczysław Grudzień (pol.).
  2. Informacje ZG Związku Żołnierzy LWP
  3. Życie Partii, styczeń - marzec 1987, str. 55