Edward Barszcz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Barszcz
Data i miejsce urodzenia

3 kwietnia 1928
Małomierzyce

Data i miejsce śmierci

25 maja 1981
Warszawa

Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres

od 23 czerwca 1980
do 21 listopada 1980

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Adam Glazur

Następca

Jerzy Brzostek

Prezydent Krakowa
Okres

od 27 kwietnia 1978
do 20 czerwca 1980

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Poprzednik

Jerzy Pękala

Następca

Józef Gajewicz

Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

Edward Barszcz (ur. 3 kwietnia 1928 w Małomierzycach, zm. 25 maja 1981 w Warszawie) – polski inżynier budowlany i polityk. Prezydent Krakowa w latach 1978–1980, w 1980 minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Józefa i Teofily. Ukończył studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej. Przez 27 lat pracował na różnych odpowiedzialnych stanowiskach przy budowie kombinatu hutniczego. Jako dyrektor naczelny Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowego „Budostal” w Krakowie kierował pracami przy budowie Huty Katowice, unowocześnianiu Huty im. M.Nowotki w Ostrowcu Świętokrzyskim i Huty Zawiercie oraz nadzorował budowy zagraniczne w Libii, Iraku, krajach afrykańskich i Japonii. Autor i współautor wniosków racjonalizatorskich w dziedzinie wykonywania fundamentów pod duże obiekty przemysłowe. Wykładowca na Politechnice Krakowskiej (Organizacja i zarządzanie budową) na Wydziale Budownictwa Lądowego.

W latach 1945–1948 należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, w 1945 wstąpił również do Stronnictwa Ludowego, a następnie do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od 1948 do 1955 członek Związku Młodzieży Polskiej i Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej. Od 1953 członek Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, a od 1955 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W okresie od 27 kwietnia 1978 do 20 czerwca 1980 był prezydentem Krakowa i jednocześnie wojewodą krakowskim.

Za czasów jego rządów w Krakowie:

Od 23 czerwca 1980 do 21 listopada 1980 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w rządach Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego.

W 1981 został wykluczony z partii za nadużycia finansowe. Kilka tygodni później popełnił samobójstwo.

W 1955 otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi[1].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]