Józef Kępa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Kępa
Poseł Józef Kępa VII kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1928
Rzeczyca
Data i miejsce śmierci 28 kwietnia 1998
Warszawa
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 2 grudnia 1976
do 8 lutego 1979
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska
Okres od 8 lutego 1979
do 31 lipca 1981
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Maria Milczarek
Następca Tadeusz Hupałowski
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) 30 years of victory rib.png

Józef Kępa (ur. 18 maja 1928 w Rzeczycy, zm. 28 kwietnia 1998 w Warszawie) – polski historyk i działacz komunistyczny. Poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji, wiceprezes Rady Ministrów (1976–1979) i minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska (1979–1981).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działał w łódzkim Związku Walki Młodych. W 1948 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej i grudniu tego samego roku wraz z nią do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1950–1954 zasiadał w Zarządzie Głównym Związku Młodzieży Polskiej. Od 1954 aspirant w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR, studia ukończył w 1958. Od 1959 w aparacie partyjnym PZPR w Warszawie, w latach 1959–1960 sekretarz Komitetu Dzielnicowego PZPR Warszawa-Mokotów, w latach 1960–1961 kierownik Wydziału Oświaty i Nauki Komitetu Warszawskiego PZPR, w latach 1961–1967 sekretarz Komitetu Warszawskiego PZPR, a w latach 1967–1976 I sekretarz Komitetu Warszawskiego PZPR. Od 1973 do 1976 był przewodniczącym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy. Równocześnie w centralnych władzach partyjnych: w latach 1968–1981 członek Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1970–1975 zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR, w latach 1975–1980 członek Biura Politycznego KC.

Od 1971 przewodniczący Obywatelskiego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Warszawie. Znacząco przyczynił się do realizacji tej inwestycji.

W latach 1976–1979 wicepremier, a następnie w latach 1979–1981 minister administracji, gospodarki terenowej i ochrony środowiska w rządzie Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego. W latach 1969–1980 poseł na Sejm PRL V, VI i VII kadencji.

Od 1979 stopniowo usuwany przez Edwarda Gierka z kierowniczych władz (w 1979 odwołany ze stanowiska wicepremiera, w 1980 nie powołany ponownie w skład Biura Politycznego KC PZPR). W 1981 usunięty przez Wojciecha Jaruzelskiego z rządu. Następnie na emeryturze.

Zmarł 28 kwietnia 1998 w Warszawie i został pożegnany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, a następnie pochowany w rodzinnej wsi Rzeczyca.

Odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej (1978), Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Wielkim Orderu Infanta Henryka (Portugalia), Medalem 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (ZSRR) i innymi odznaczeniami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T. Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1991
  • „Trybuna Ludu”, 13–14 grudnia 1975, str. 2
  • Leksykon Historii Polski, Wydawnictwo Wiedza Powszechna, Warszawa 1995
  • J. Stroynowski (red.), Who is who in the Socialist countries of Europe: a biographical encyclopedia of more than 12,600 leading personalities in Albania, Bulgaria, Czechoslovakia, German Democratic Republic, Hungary, Poland, Romania, Yugoslavia 1989, tom 3, K.G. Saur Pub., 1989
  • Profil na stronie Biblioteki Sejmowej