Adam Glazur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Glazur
Data i miejsce urodzenia 7 stycznia 1933
Kołaczyce
Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres od 28 maja 1975
do 23 czerwca 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Alojzy Karkoszka
Następca Edward Barszcz

Adam Glazur (ur. 7 stycznia 1933 w Kołaczycach) – polski polityk i elektryk, minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych (1975–1980).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Janiny. Należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici (1947–1948), Związku Harcerstwa Polskiego (1948–1952) oraz do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (1951–1980). Związał się zawodowo z Krośnieńskimi Hutami Szkła, pracował jako główny energetyk (1956–1958), naczelny inżynier (1958–1962) i dyrektor (1961–1964). Współtworzył patent Sposób opalania pieców szklarskich gazem ziemnym i urządzenie do stosowania tego sposobu[1]. Następnie przeszedł do pracy w resorcie budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, gdzie był dyrektorem departamentu, oraz I zastępcą ministra, od 1969 w stopniu podsekretarza stanu.

Od 28 maja 1975 do 23 czerwca 1980 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha. W 1980 piastował funkcję Głównego Inspektora Gospodarki Energetycznej.

Był zastępcą członka Komitetu Centralnego partii od 1975 do 1980. 2 grudnia 1980 usunięty z KC a 18 grudnia wydalony z partii na skutek nieudolności i nadużyć finansowych stwierdzonych przez Centralną Komisję Kontroli Partyjnej kierowaną przez Włodzimierza Berutowicza.

W 1982 został skazany na 7 lat więzienia za nadużycia finansowe przez sędziego Lecha Paprzyckiego, Sąd apelacyjny rozpatrujący ponownie jego sprawę po 1989 uznał, że nie było podstaw do ukarania[2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Leksykon Historii Polski z 1995
  • Centralna Kartoteka KC PZPR
  • Katalog IPN

Przypisy[edytuj | edytuj kod]