Tadeusz Pyka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tadeusz Pyka
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 maja 1930
Piekary Śląskie
Data śmierci 23 maja 2009
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 23 października 1975
do 24 sierpnia 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

Tadeusz Hiacynt Pyka (ur. 17 maja 1930 w Piekarach Śląskich, zm. 23 maja 2009) – polski działacz komunistyczny, ekonomista. Wiceprezes Rady Ministrów, poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z zawodu inżynier hutnik. W 1958 uzyskał tytuł zawodowy inżyniera na Politechnice Śląskiej, następnie stopień doktora habilitowanego w 1970 i tytuł profesora nadzwyczajnego nauk ekonomicznych (1974). Był profesorem Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach.

Od 1951 do 1955 pracował w Hucie im. M. Buczka w Sosnowcu. Był także pracownikiem aparatu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej na Śląsku (m.in. instruktorem i kierownikiem Wydziału Ekonomicznego), do której wstąpił w 1953. W latach 1964–1967 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Miejskiego partii w Bytomiu. Od 1967 do kwietnia 1974 był sekretarzem ekonomicznym, a także II sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Katowicach. W grudniu 1971 zasiadł w Komitecie Centralnym PZPR (wcześniej, od czerwca 1964, był w nim zastępcą członka), z którego został odwołany w październiku 1980 wskutek wydarzeń sierpniowych. Wchodził również w skład Rady Redakcyjnej organu teoretycznego i politycznego KC PZPR „Nowe Drogi[1]. W 1980 (od 15 lutego do 24 sierpnia) zastępca członka Biura Politycznego KC PZPR. W lipcu 1981 został wykluczony z partii.

W latach 1972–1980 poseł na Sejm PRL VI, VII i VIII kadencji (zrzekł się mandatu w grudniu 1980). Od marca 1974 do października 1975 był I zastępcą przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów. Wiceprezes Rady Ministrów w rządach Piotra Jaroszewicza, Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha i samodzielnym Edwarda Babiucha. Od 1978 do 1980 przewodniczył Komitetowi Rady Ministrów ds. Rynku Wewnętrznego.

W 1980 został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[2][3] (pozbawiony orderu 29 lipca 1981). Posiadał również Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Order Sztandaru Pracy II klasy (odebrany 29 lipca 1981) oraz Srebrny i Złoty Krzyż Zasługi.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nowe Drogi”, nr 8/1976, s. 2.
  2. Lista osób odznaczonych w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  3. Dziennik Polski”, r. XXXVI, nr 159 (11 215), s. 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]