Lech Domeracki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lech Korneliusz Domeracki
Data i miejsce urodzenia 17 września 1929
Poznań
Minister sprawiedliwości
Okres od 22 listopada 1983
do 19 września 1988
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Sylwester Zawadzki
Następca Łukasz Balcer

Lech Korneliusz Domeracki (ur. 17 września 1929 w Poznaniu) – polski sędzia, polityk, minister sprawiedliwości w latach 1983-1988.

Wykształcenie[edytuj]

Jest synem Apolonii i Leona Domerackiego. W 1959 ukończył studia magisterskie na Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[1] a w 1971 na tym samym wydziale uzyskał stopień doktora nauk prawnych[2].

Praca zawodowa[edytuj]

W latach 1947-1948 należał do OMTUR, gdzie był sekretarzem koła. Następnie - do 1956 - był działaczem ZMP. Od marca 1956 należał do PZPR, gdzie był członkiem Komitetu Dzielnicowego PZPR - Poznań Stare Miasto, członkiem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Poznaniu. W latach 1947-1948 pracował jako robotnik w Spółdzielni Mleczarsko-Jajczarskiej w Poznaniu. W okresie 1949-1950 pracował w Poznaniu w Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym. W 1950 pracował w Poznańskiej Prokuraturze Wojewódzkiej. Następnie - do roku 1953 - odbywał Studium Wojskowe. W latach 1953-1963 związany był z Sądem Wojewódzkim w Poznaniu, gdzie odbył aplikację. Następnie - do roku 1965 - pracował w Sądzie Powiatowym dla miasta Poznań, gdzie był wiceprezesem. W latach 1965-1983 pracował w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu, gdzie od 1973 był prezesem. Od 1973 roku był również wicedyrektorem Departamentu Nadzoru Sądowego w Ministerstwie Sprawiedliwości w Warszawie. W latach od 22 listopada 1983 do 19 września 1988 był ministrem sprawiedliwości w rządach Wojciecha Jaruzelskiego i Zbigniewa Messnera[1].

Przypisy

  1. a b Informacje w BIP IPN. [dostęp 2011-11-11].
  2. Lista osób które uzyskały stopień naukowy doktora. [dostęp 2011-11-11].