Kazimierz Barcikowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Barcikowski
Poseł Kazimierz Barcikowski IX kadencja.jpg
Data i miejsce urodzenia 22 marca 1927
Zglechów
Data i miejsce śmierci 10 lipca 2007
Warszawa
Zastępca przewodniczącego Rady Państwa
Okres od 6 listopada 1985
do 19 lipca 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Członek Rady Państwa
Okres od 8 października 1980
do 19 lipca 1989
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Wiceprezes Rady Ministrów
Okres od 18 lutego 1980
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Minister rolnictwa
Okres od 16 lutego 1974
do 17 grudnia 1977
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Józef Okuniewski
Następca Leon Kłonica
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990) Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej 30 years of victory rib.png 40 years of victory rib.png
Grób Kazimierza Barcikowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, 23 lipca 2008

Kazimierz Barcikowski (ur. 22 marca 1927 w Zglechowie, zm. 10 lipca 2007 w Warszawie) – polski polityk, działacz partii ludowych oraz PZPR. Zastępca przewodniczącego Rady Państwa, wiceprezes Rady Ministrów, minister rolnictwa, poseł na Sejm PRL IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji, z wykształcenia inżynier agronom i ekonomista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Jana i Stefanii. Podczas II wojny światowej walczył w Armii Krajowej[1]. W 1949 ukończył Wyższą Szkołę Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi (otrzymał tytuł inżyniera agronoma), w 1966 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.

W 1946 przystąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej RP Wici, a później do Związku Młodzieży Polskiej. Był kierownikiem organizacyjnym zarządu wojewódzkiego Wici (1947–1948) i ZMP (1948–1949) w Łodzi. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego ZW ZMP w Bydgoszczy, a następnie do 1957 sekretarza i wiceprzewodniczącego zarządu głównego ZMP. Od 1957 do 1960 wiceprzewodniczący zarządu głównego Związku Młodzieży Wiejskiej, a w latach 1963–1965 przewodniczący.

Należał do Stronnictwa Ludowego i Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Od 1954 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w latach 1964–1968 zastępca członka Komitetu Centralnego PZPR, w latach 1968–1990 członek KC, w latach 1971–1980 zastępca członka Biura Politycznego KC, a w latach 1980–1989 członek Biura Politycznego. Od 1968 do 1970 był I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego w Poznaniu, w latach 1970–1974 i 1980–1985 sekretarzem KC, a w latach 1977–1980 I sekretarzem Komitetu Krakowskiego.

W latach 1954–1956 był zastępcą redaktora naczelnego Państwowego Wydawnictwa „Iskry”, w okresie 1956–1957 sekretarzem Zarządu Głównego ZMP, w latach 1957–1960 jego wiceprzewodniczącym, a w latach 1963–1965 przewodniczącym. W międzyczasie odbył studia doktoranckie w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. W latach 1965–1968 zastępca kierownika Wydziału Organizacyjnego KC, jednocześnie redaktor naczelny pisma „Życie Partii”.

W latach 1974–1977 minister rolnictwa i członek Prezydium Rządu, w 1980 objął urząd wiceprezesa Rady Ministrów. W okresie 1980–1985 członek, a 1985–1989 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. Pełnił mandat poselski na Sejm PRL IV, V, VI, VII, VIII i IX kadencji (1965–1989), w latach 1980–1985 przewodniczący Klubu Poselskiego PZPR w Sejmie VIII kadencji. W 1980 został przedstawicielem Polski w Komitecie Wykonawczym Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej, w tym samym roku również został współprzewodniczącym Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu.

Przewodniczył komisji rządowej prowadzącej negocjacje z Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w Szczecinie w sierpniu 1980. Złożył podpis pod porozumieniem między rządem a Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym, którego przewodniczącym w Szczecinie był Marian Jurczyk. Zawierało ono zgodę na powstanie niezależnych związków zawodowych.

W 1986 stanął na czele Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego, który działał do 1989. W 1989 przez kilka miesięcy był prezesem Naczelnej Rady Spółdzielczej.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa, Kto jest kim w Polske 1984. Informator biograficzny, Warszawa 1984, s. 36.
  2. Wręczenie odznaczeń w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 170 z 20 lipca 1964. 
  3. „Wojskowy Przegląd Historyczny”, nr 1 (107), styczeń–marzec 1984, s. 116.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]