Stanisław Kukuryka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stanisław Kukuryka
Data i miejsce urodzenia

14 czerwca 1928
Zemborzyce

Data i miejsce śmierci

12 maja 2010
Warszawa

Minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych
Okres

od 9 października 1982
do 12 listopada 1985

Przynależność polityczna

Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal Komisji Edukacji Narodowej Order Uśmiechu
Grób Stanisława Kukuryki na cmentarzu Powązkowskim

Stanisław Edward Kukuryka (ur. 14 czerwca 1928 w Zemborzycach, zm. 12 maja 2010 w Warszawie[1]) – polski polityk, minister budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych, poseł na Sejm PRL VII i VIII kadencji, ambasador PRL/RP w Libii w latach 1986–1990.

Stanisław Kukuryka

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Stanisława i Marianny. Na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie uzyskał tytuł magistra prawa.

W 1962 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i radnym Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie (pełnił mandat do 1967). Był współzałożycielem i pierwszym prezesem Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej[2][3]. W latach 1964–1966 zasiadał w egzekutywie Komitetu Miejskiego partii w Lublinie. Był także członkiem plenum Komitetu Warszawskiego. W okresie od 1980 do 1981 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR.

W latach 1972–1982 był prezesem Zarządu Centralnego Związku Spółdzielni Budownictwa Mieszkalnego, a od 9 października 1982 do 12 listopada 1985 był ministrem budownictwa i przemysłu materiałów budowlanych w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. Od 1973 do 1983 zasiadał w prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W latach 1976–1985 był posłem na Sejm PRL VII i VIII kadencji. Był także ambasadorem PRL/RP w Libii (1986–1990).

W latach 1983–1988 zasiadał prezydium Rady Obywatelskiej Budowy Pomnika Szpitala Centrum Zdrowia Matki Polki[4]. W latach 1988–1990 był członkiem Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa[5]. Honorowy Prezes Polskiego Towarzystwa Mieszkaniowego, współzałożyciel Stowarzyszenia Spółdzielców Mieszkaniowych i Zarządców Nieruchomości Konfederacja Warszawska, działacz Towarzystwa Przyjaciół Dzieci.

Zmarł 12 maja 2010 w Warszawie po ciężkiej chorobie. Został pochowany 17 maja 2010 w grobie rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 18-1-7)[6].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nekrolog w „Gazecie Wyborczej”
  2. Informator nr 70 Lubelskiej Spółdzielni Mieszkaniowej, grudzień 2010.
  3. Lubelska Spółdzielnia Mieszkaniowa. domyspoldzielcze.pl.
  4. Dziennik Łódzki”, nr 104 (10320), 27–29 maja 1983, s. 5.
  5. Skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 1988–2011, radaopwim.gov.pl
  6. Cmentarz Stare Powązki: Stanisław Kukuryka, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2021-09-14].
  7. M.P. z 1998 r. nr 42, poz. 582
  8. Obchody 80. rocznicy odzyskania niepodległości. prezydent.pl, 10 listopada 1998.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]