Włodzimierz Lejczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Lejczak
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1924
Kraków
Data śmierci 31 lipca 2004
Minister górnictwa
Okres od 31 marca 1977
do 8 października 1980
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Jan Kulpiński
Następca Mieczysław Glanowski
Minister przemysłu ciężkiego
Okres od 23 grudnia 1970
do 27 marca 1976
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Franciszek Kaim
Odznaczenia
Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990)

Włodzimierz Jacenty Lejczak (ur. 15 czerwca 1924 w Krakowie, zm. 31 lipca 2004) – polski inżynier górnik i polityk, minister przemysłu ciężkiego (1970–1976) i minister górnictwa (1977–1980).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Tadeusz i Elżbiety. W 1949 otrzymał tytuł magistra inżyniera górnika na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W latach 1948–1960 pracował w kopalniach Miechowice, Rokitnica i Mikulczyce, w ostatniej jako naczelny inżynier i dyrektor. Od 1965 do 1968 wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach, a w latach 1976–1977 prezes WUG i pełnomocnik rządu ds. szkód górniczych (pełnomocnikiem był również w okresie 1967–1968).

Od 1955 należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Przewodniczył zespołowi komitetu miejskiego partii w Zabrzu, od 1971 do 1975 i od lutego do grudnia 1980 wchodził w skład Komitetu Centralnego PZPR (w 1980 jako zastępca członka). Należał od 1975 do 1980 do Centralnej Komisji Rewizyjnej KC PZPR. 7 stycznia 1981 wydalony z partii.

Od 1968 był związany z resortem przemysłu ciężkiego, a od 23 grudnia 1970 do 27 marca 1976 był ministrem tegoż resotu w rządzie Piotra Jaroszewicza i kolejnym pod jego przewodnictwem. Od 31 marca 1977 do 8 października 1980 był ministrem górnictwa w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha i Józefa Pińkowskiego.

Jeden z sygnatariuszy porozumień jastrzębskich.

W 1980 roku został odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[1][2].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Lista osób odznaczony w Belwederze. „Nowiny”, s. 2, Nr 159 z 23 lipca 1980. 
  2. Dziennik Polski, r. XXXVI,nr 159 (11215), s. 2.