Antoni Rajkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antoni Rajkiewicz
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1922
Drużbice
Minister pracy, płac i spraw socjalnych w rządzie PRL
Okres od 31 lipca 1981
do 9 października 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Obodowski
Następca Józef Bury
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy

Antoni Marian Rajkiewicz (ur. 11 czerwca 1922 w Drużbicach) – ekonomista, polityk.

Życiorys[edytuj]

W 1948 ukończył Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. W 1954 obronił doktorat w Szkole Głównej Planowania i Statystyki, a w 1962 – na tej samej uczelni – uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1969 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1977 do 2012 był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego w Instytucie Polityki Społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. W latach 1959–1960 stypendysta Fundacji Forda w NRF i w Szwajcarii.

W latach 1957–1962 członek Rady Ekonomicznej Prezesa Rady Ministrów, 1976–1980 członek Zespołu Doradców Naukowych I Sekretarza KC PZPR, 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa PRL. W 1980 roku uczestniczył w przygotowaniu Porozumień Sierpniowych w Gdańsku.

Od 31 lipca 1981 do 9 października 1982 był ministrem pracy, płac i spraw socjalnych w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego oraz w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej.

Od 1957 do 1962 należał do Klubu Krzywego Koła, a w latach osiemdziesiątych do Grupy Dialogu Społecznego „Consensus”. 1974–1999 redaktor naczelny miesięcznika „Polityka Społeczna”.

Od 1982 do 1991 roku członek Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

W latach 1945–1946 należał do PPR, a od 1950 do rozwiązania w 1990 – do PZPR (według informatora Kto jest kim w Polsce[1] do PPR należał w latach 1945–1948, a do PZPR – od 1948).

Był odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy.

W 1995 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Helsinkach. Od 1982 członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego, a od 1996 honorowy przewodniczący Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej PAN

28 maja 1997 postanowieniem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[2].

Przypisy

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 797–798. ISBN 8322320736.
  2. M.P. z 1997 r. Nr 62, poz. 601

Bibliografia[edytuj]

  • Leksykon Historii Polski, Warszawa 1995.
  • Polityka społeczna. Kontynuacja i zmiana. Z okazji Jubileuszu 90-lecia urodzin profesora Antoniego Rajkiewicza, Warszawa 2012, s. 317-322