Antoni Rajkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Antoni Rajkiewicz
Data i miejsce urodzenia 11 czerwca 1922
Drużbice
Minister pracy, płac i spraw socjalnych
Okres od 31 lipca 1981
do 9 października 1982
Przynależność polityczna Polska Zjednoczona Partia Robotnicza
Poprzednik Janusz Obodowski
Następca Stanisław Ciosek
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie Medal 10-lecia Polski Ludowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

Antoni Marian Rajkiewicz (ur. 11 czerwca 1922 w Drużbicach) – polski ekonomista i polityk, minister pracy, płac i spraw socjalnych (1981–1982).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1948 ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. W 1954 obronił doktorat w Szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie, a w 1962 – na tej samej uczelni – uzyskał stopień doktora habilitowanego. W 1969 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego, a od 1977 do 2012 był profesorem zwyczajnym UW w Instytucie Polityki Społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych. W latach 1959–1960 stypendysta Ford Foundation w Niemczech Zachodnich i w Szwajcarii.

W latach 1945–1946 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a od 1950 do rozwiązania w 1990 – do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (według informatora Kto jest kim w Polsce[1] do PPR należał w latach 1945–1948, a do PZPR – od 1948). W latach 1957–1962 członek Rady Ekonomicznej przy Prezesie Rady Ministrów, 1976–1980 członek Zespołu Doradców Naukowych I Sekretarza KC PZPR, 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa. W 1980 roku uczestniczył w przygotowaniu Porozumień Sierpniowych w Gdańsku.

Od 31 lipca 1981 do 9 października 1982 był ministrem pracy, płac i spraw socjalnych w rządzie Wojciecha Jaruzelskiego. Uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego oraz w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej. Od 1982 do 1991 roku członek Kolegium Najwyższej Izby Kontroli.

Od 1957 do 1962 należał do Klubu Krzywego Koła, a w latach osiemdziesiątych do Grupy Dialogu Społecznego „Consensus”. 1974–1999 redaktor naczelny miesięcznika „Polityka Społeczna”. W 1995 otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Helsińskiego. Od 1982 członek honorowy Towarzystwa Naukowego Płockiego, a od 1996 honorowy przewodniczący Komitetu Nauk o Pracy i Polityce Społecznej Polskiej Akademii Nauk. W 1954 wybrany na sekretarza Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego, a w 1957 na wiceprezesa ZG ZNP[2].

Był odznaczony[3] Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą i Krzyżem Wielkim (1997)[4] Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Srebrnym Krzyżem Zasługi (1955)[5], Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[6], Medalem za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (1996)[7] oraz Odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 797–798. ISBN 83-223-2073-6.
  2. Znakomity uczony, nauczyciel, mentor | Biuletyn Migracyjny, biuletynmigracyjny.uw.edu.pl [dostęp 2020-06-07] (pol.).
  3. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 1081
  4. M.P. z 1997 r. nr 62, poz. 601
  5. M.P. z 1955 r. nr 95, poz. 1229
  6. M.P. z 1955 r. nr 99, poz. 1387
  7. M.P. z 1997 r. nr 9, poz. 67

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Polityka społeczna. Kontynuacja i zmiana. Z okazji Jubileuszu 90-lecia urodzin profesora Antoniego Rajkiewicza, Warszawa 2012, s. 317-322
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991