Głoski pochylone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Głoski pochylone, inaczej głoski ścieśnione - samogłoski, które powstały w języku polskim z rozwoju dawnych głosek długich; w starych tekstach najczęściej oznaczane znakiem diakrytycznym ' nad literą oznaczającą głoskę; dziś już nie istnieją w polszczyźnie literackiej, choć zachowały się w dialektach; głoski pochylone zanikały w polszczyźnie stopniowo, ostatecznie ich oznaczania zaprzestano około 1936 roku (postanowienia PAU), stwierdzając, że wymowa pochylonych (wcześniej długich) ujednoliciła się z wymową głosek jasnych (krótkich); reliktem dawnych oznaczeń jest w polszczyźnie rozróżnienie u/ó.

Wymowa[edytuj | edytuj kod]

Nie możemy podać stuprocentowo pewnej wartości fonetycznej staropolskich głosek pochylonych, bo z oczywistych względów nie ma nagrań języka staropolskiego. Niemniej bardzo prawdopodobne jest, że:

  • pochylone a (obecnie oznaczane grafemem å) - brzmiało jak [ɑ] lub [ɒ],
  • pochylone e (é) - jak [e][bardziej jak y],
  • pochylone o (ó, fonetycznie zapisywane ů) - jak [o].