38 Pułk Piechoty (LWP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 38 Pułku Piechoty ludowego Wojska Polskiego. Zobacz też: 38 Pułk Piechoty – inne pułki piechoty z numerem 38.
38 Pułk Piechoty
Ilustracja
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Tradycje
Kontynuacja 38 Pułk Zmechanizowany
13 Pułk Zmechanizowany
Organizacja
Numer JW 3564[1]
Dyslokacja Kożuchów[2]
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 11 Dywizja Piechoty[2]
4 Pomorska Dywizja Piechoty

38 Pułk Piechoty - oddział piechoty ludowego Wojska Polskiego

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sformowany w Łodzi na podstawie rozkazu nr 58 Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego z 15 marca 1945 w oparciu o etat wojenny sowieckiego pułku strzeleckiego.

Wchodził w skład 11 Dywizji Piechoty, a następnie 4 Dywizji Piechoty. Stacjonował w Kożuchowie.

Przeformowany na 38 Pułk Zmechanizowany, a w 1967 na 13 Pułk Zmechanizowany.

Struktura etatowa[edytuj | edytuj kod]

Kożuchów - w tym mieście stacjonował pułk

dowództwo i sztab

  • 3 bataliony piechoty
  • kompanie: dwie fizylierów, przeciwpancerna, rusznic przeciwpancernych, łączności, sanitarna, transportowa
  • baterie: działek 45 mm, dział 76 mm, moździerzy 120 mm
  • plutony: zwiadu konnego, zwiadu pieszego, saperów, obrony przeciwchemicznej, żandarmerii

żołnierzy: 2915 (w tym oficerów - 276, podoficerów 872, szeregowców - 1765).

Sprzęt: 162 ręcznych karabinów maszynowych, 54 ciężkich karabinów maszynowych, 66 rusznic przeciwpancernych, 12 armat przeciwpancernych 45 mm, 4 armaty 76 mm, 18 moździerzy 50 mm, 27 moździerzy 82 mm, 8 moździerzy 120 mm.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

38 pułk piechoty 11 Dywizji Piechoty w ramach ochrony granicy stacjonował w Gubinie. 20 czerwca 1945 roku został zakwaterowany w koszarach przy stacji kolejowej[3]. Dowódca pułku zdecydował zająć strefę pograniczną wzdłuż Nysy Łużyckiej trzema batalionami[4].

  1. Międzylesie (dziś nie istnieje) - sztab 2 batalionu, 2 kompania moździerzy, 2 kompania ckm oraz 2 kompania rusznic ppanc. i nad Nysą dwa posterunki graniczne; Kosarzyn - 6 kompania piechoty i pomiędzy Kosarzynem a Żytowaniem posterunek graniczny; Budoradz - 4 kompania piechoty i na skraju lasu posterunek graniczny; Gubin - sztab pułku i od torów stacji kolejowej do Lubszy cztery posterunki graniczne; w mieście komenda miasta, której komendantem został wyznaczony kpt. Władysław Bomba; od mostu na Lubszy do torów rejon Gubinka - 5 kompania piechoty i jeden posterunek graniczny; Gubinek - 7 kompania piechoty i jeden posterunek[4][5]
  2. Sękowice - 3 batalion piechoty, 3 kompania ckm., 3 kompania moździerzy, 3 kompania rusznic ppanc., 8 kompania piechoty i jeden posterunek graniczny; Polanowice - 9 kompania piechoty, pomiędzy Polanowicami a Sadzarzewicami pluton 9 kompanii i posterunek graniczny; Markosice - pluton 9 kompanii; Późna - 1 kompania piechoty[4][5].
  3. Strzegów - sztab 1 batalionu, 2 kompania piechoty, 1 kompania ckm., 1 kompania rusznic ppanc., nad Nysą dwa posterunki graniczne; pomiędzy drogą Strzegów-Briesnig dwa posterunki graniczne; Mielno - 3 kompania piechoty i trzy posterunki graniczne[4][5].

Dowódca pułku powołał również komendantów miejscowości: Lubsko - ppłk Kazimierz Ilnicki; Gubinek - dowódca 7 kompanii piechoty ppor. Jan Buczkowski; Budoradz - dowódca 4 kompanii strzeleckiej por. Donat Bilski; Drzeńsk Mały - dowódca plutonu 5 kompanii strzeleckiej ppor. Józef Bober; Drzeńsk Wielki - dowódca 2 kompanii ckm. ppor.Tadeusz Barwicki; Strzegów - dowódca 2 kompanii strzeleckiej ppor. Marian Listwoń; Pole - dowódca kompanii ppor. Kurowski; Wężyska - dowódca baterii 76 mm por. Mikołaj Dunin; Brody - dowódca 3 kompanii rusznic ppanc. ppor. Bolesław Kozłowski[6], Sarbia - dowódca 2 baterii 45 mm ppor. Antoni Pilecki, Sadzarzewice - dowódca plutonu 9 kompanii strzeleckiej ppor. Antoni Jajkowski, Luboszyce - dowódca 3 kompanii ckm ppor. Zenon Przeradzki[6], Koperno - dowódca plutonu gospodarczego 3 batalionu plut. Kazimierz Olejnik, Polanowice - dowódca 9 kompanii strzeleckiej ppor. Franciszek Smalczyk, Sękowice - dowódca 3 batalionu por. Zbigniew Budzan[6], Kosarzyn - dowódca 6 kompanii strzeleckiej por. Władysław Jamszewski, Międzylesie - dowódca 2 batalionu mjr Eugeniusz Żłobin, Mielno - dowódca 3 kompanii strzeleckiej por. Marek Zaremba, Późna - dowódca 1 kompanii strzeleckiej ppor. Jan Acher[6].

W 1945 roku pluton saperów pułku uczestniczył w rozminowaniu terenów od ujścia Nysy Łużyckiej do miejscowości Mużaków[7].

25 września 1945 38 pp przekazał odcinek pogranicza dla 15 pp 5 DP[8]. Ze strony pułku akt zdawczo-odbiorczy podpisał jego dowódca płk Kropielnicki i szef sztabu mjr Smulski, a ze strony 15 pp zastępca ds. liniowych mjr Żuk i pierwszy pomocnik szefa sztabu kpt. Marklewicz[8].

Od 1946 roku zgodnie z rozkazem dowódcy 11 Dywizji Piechoty dyslokowany do Kożuchowa. W wyniku reorganizacji 11 Dywizji Piechoty w 1946 roku 38 pułk piechoty został podporządkowany 4 Dywizji Piechoty w Krośnie Odrzańskim.

W wykonaniu rozkazu Ministra Obrony Narodowej nr 0045/org. z 17 maja 1951 roku, 38 pułk piechoty w terminie do 1 grudnia 1951 przeformowany został na etat nr 2/120 o stanie 1974 wojskowych i 35 kontraktowych[9]. W 1952 roku, będąc w składzie 2 KA, stacjonował w Kożuchowie?[10].

W 1958 roku w wyniku reorganizacji Wojska Polskiego 38 pułk piechoty przeszedł ponownie w podporządkowanie 11 Dywizji Zmechanizowanej zmieniając strukturę pułku piechoty na zmechanizowany. Jednostka zmieniła jednocześnie swój numer (JW) z 3564 na 3001.

W wyniku kolejnych zmian w żagańskiej dywizji 38 pułk zmechanizowany po raz drugi wyszedł poza strukturę 11 Dywizji Zmechanizowanej i został podporządkowany 5 Saskiej Dywizji Pancernej, im. płk. Waszkiewicza.

 Osobny artykuł: 38 Pułk Zmechanizowany.

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku

  • ppłk Kropielnicki (1946)[11]
  • mjr Piotr Kluczyński (był w 1956)[12]

Oficerowie pułku

Przekształcenia[edytuj | edytuj kod]

  1. 38 Pułk Piechoty → 38 Pułk Zmechanizowany[a]13 Pułk Zmechanizowany
  2. 13 Pułk Piechoty↘ rozformowany w 1957

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. w 1977 roku 38 pułk zmechanizowany przejął numer i bojowe tradycje 13 pułku piechoty

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP Nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  2. a b Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960. s. 427.
  3. Kalendarium Gubina 1945-2009 s. 8
  4. a b c d Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 94
  5. a b c CAW.IV.521.11.54
  6. a b c d Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 95
  7. Zeszyty Lubuskie nr 22 s. 30
  8. a b Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 96
  9. Piotrowski 2002 ↓, s. 124.
  10. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.
  11. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy.... s. 251.
  12. Nalepa 1992 ↓, s. 87.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Komornicki: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej, T. 1, Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego: formowanie, działania bojowe, organizacja, uzbrojenie, metryki jednostek piechoty. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1965.
  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Edward,Jan Nalepa: Pacyfikacja zbuntowanego miasta. Wojsko Polskie w czerwcu 1956 r. w Poznaniu w świetle dokumentów wojskowych. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1992. ISBN 83-11-07959-5.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.
  • Wydawnictwo Lubuskiego Towarzystwa Kultury 1987 r. – Zeszyty Lubuskie nr. 22 /Gubin,zarys historii miasta
  • Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, Gubińskie Towarzystwo Kultury czerwiec 2010 - Kalendarium Gubina 1945-2009ISBN 978-83-927655-6-1
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 94-96. ISBN 978-83-88059-54-4.