Bitwa pod Husynnem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Husynnem
II wojna światowa, Agresja ZSRR na Polskę 1939
Ilustracja
Formacja konna Policji Państwowej
Czas 24 września 1939
Miejsce Husynne, rejon Hrubieszowa
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna kampania wrześniowa
Wynik zwycięstwo Armii Czerwonej
Strony konfliktu
 Polska  ZSRR
Siły
ok. 500 żołnierzy 700 żołnierzy, 23 czołgi
Straty
143 zabitych, 139 rannych 80 zabitych, 113 rannych
Kampania wrześniowa (1 IX – 6 X 1939)

Wybrzeże i Bałtyk (Westerplatte • Gdańsk • Kępa Oksywska • Hel) • granica państwa • Boża Góra • Żory • Krojanty • Chojnice • Lasy Królewskie • Bytom • Mokra (1 IX) • Pszczyna (1–2 IX) • Częstochowa • Wyry • Mława (1–3 IX) • Grudziądz (1–4 IX) • Bory Tucholskie (1–5 IX) • Jordanów (2 IX) • Węgierska Górka (2–3 IX) • Bukowiec (3 IX) • Borowa Góra (3–6 IX) • Rajsko (4 IX) • Różan (4–6 IX) • Piotrków (5–6 IX) • Tomaszów Mazowiecki (6 IX) • Pułtusk (6–7 IX) • Łódź (6–8 IX) • Łomża • Wizna (7–10 IX) • Wola Cyrusowa (8 IX) • Barak (8 IX) • Iłża (8–9 IX) • Nowogród (8–10 IX) • Warszawa (8–28 IX) • Bzura (9–22 IX) • Jarosław (10–11 IX) • Kałuszyn (11/12 IX) • Przemyśl (11–14 IX) • Brwinów (12 IX) • Lwów (12–22 IX) • Mińsk Mazowiecki (13 IX) • Sochaczew (13–16 IX) • Boratycze (14 IX) • Brześć (14–17 IX) • Modlin (14–29 IX) • Jaworów (15–16 IX) • Hajnówka (17 IX) • Krasnystaw • Kobryń (17–18 IX) • Lasy janowskie (17–20 IX) • Tomaszów Lubelski (17–20 IX i 22–27 IX) • Wilno (18–19 IX) • Wólka Węglowa (19 IX) • Grodno (20–22 IX) • Palmiry (21 IX) • Kodziowce (22 IX) • Łomianki (22 IX) • Cześniki (22 IX) • Krasnobród (23 IX) • Husynne (24 IX) • Władypol (26–27 IX) • Szack (28–29 IX) • Parczew (29–30 IX) • Wytyczno (1 X) • Kock (2–6 X)

Agresja ZSRR na Polskę

Bitwa pod HusynnemBitwa pod SzackiemBitwa pod ParczewemBitwa pod WytycznemBój pod KodziowcamiObrona GrodnaObrona LwowaObrona Wilna

Bitwa pod Husynnem - walka stoczona 24 września 1939 roku w rejonie wsi Husynne przez Wojsko Polskie II RP z oddziałami Armii Czerwonej.

Przebieg walki[edytuj]

23 września 1939 roku sowiecki 8 Korpus Strzelców (44. i 81. Dywizja Strzelców) przekroczył Bug w rejonie Hrubieszowa. Pomiędzy Strzyżowem, a Hrubieszowem batalion rozpoznawczy 81 Dywizji Strzelców stoczył walkę z polskim pododdziałem, o nieznanej obecnie nazwie.

Nieco później tego samego dnia inny – złożony z resztek rozbitych wcześniej formacji – oddział polski, dowodzony przez majora w stanie spoczynku Witolda Radziulewicza, kierował się na południe, lecz niespodziewanie drogę zastąpiła mu piechota sowiecka. W skład polskiego oddziału wchodził szwadron konny Policji Państwowej z Warszawy, szwadron zapasowy 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich oraz samodzielny batalion moździerzy.

Dowódca oddziału zdecydował się przełamać sowiecki kordon szturmem. Początkowo (prowadzona przez policjantów) szarża około 400 polskich kawalerzystów oraz ostrzał z 36 moździerzy 81 mm, będących na uzbrojeniu batalionu chemicznego, spowodował panikę i duże straty w szeregach piechoty nieprzyjaciela.

Sytuację na niekorzyść Polaków odmieniło użycie przez Sowietów ukrytej za wzgórzami – w dolinie Bugu – formacji pancernej, w efekcie czego oddział polski został okrążony i – po krwawej walce – zmuszony do poddania się.

Według relacji kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14. pułku ułanów po bitwie Sowieci zamordowali 25 polskich jeńców[1].

Przypisy

  1. Grzegorz Rąkowski: Polska egzotyczna, s.227

Bibliografia[edytuj]

  • Cezary Leżeński i Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku, Ossolineum 1991, ​ISBN 83-04-03364-X
  • Ryszard Szawłowski: Wojna polsko-sowiecka 1939, t. 1-2, Wydawnictwo ANTYK 1997, ​ISBN 83-86482-49-4