Bitwa pod Husynnem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Husynnem
II wojna światowa, Agresja ZSRR na Polskę 1939
Ilustracja
Formacja konna Policji Państwowej
Czas 24 września 1939
Miejsce Husynne, rejon Hrubieszowa
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna agresja sowiecka na Polskę
Wynik zwycięstwo Armii Czerwonej
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  ZSRR
Siły
ok. 500 żołnierzy 700 żołnierzy,
23 czołgi
Straty
143 zabitych,
139 rannych
80 zabitych,
113 rannych
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1939 r.
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia50°50′05″N 23°58′35″E/50,834722 23,976389

Bitwa pod Husynnem - walka stoczona 24 września 1939 roku w rejonie wsi Husynne przez Wojsko Polskie z oddziałami Armii Czerwonej.


Przebieg walki[edytuj | edytuj kod]

23 września 1939 roku sowiecki 8 Korpus Strzelców (44. i 81. Dywizja Strzelców) przekroczył Bug w rejonie Hrubieszowa. Pomiędzy Strzyżowem, a Hrubieszowem batalion rozpoznawczy 81 Dywizji Strzelców stoczył walkę z polskim pododdziałem, o nieznanej obecnie nazwie.

Nieco później tego samego dnia inny – złożony z resztek rozbitych wcześniej formacji – oddział polski, dowodzony przez majora w stanie spoczynku Witolda Radziulewicza, kierował się na południe, lecz niespodziewanie drogę zastąpiła mu piechota sowiecka. W skład polskiego oddziału wchodził szwadron konny Policji Państwowej z Warszawy, szwadron zapasowy 14 pułku Ułanów Jazłowieckich oraz samodzielny batalion moździerzy.

Dowódca oddziału zdecydował się przełamać sowiecki kordon szturmem. Początkowo (prowadzona przez policjantów) szarża około 400 polskich kawalerzystów oraz ostrzał z 36 moździerzy 81 mm, będących na uzbrojeniu batalionu chemicznego, spowodował panikę i duże straty w szeregach piechoty nieprzyjaciela.

Sytuację na niekorzyść Polaków odmieniło użycie przez Sowietów ukrytej za wzgórzami – w dolinie Bugu – formacji pancernej, w efekcie czego oddział polski został okrążony i – po krwawej walce – zmuszony do poddania się.

Według relacji kaprala podchorążego Włodzimierza Rzeczyckiego z 14 pułku ułanów po bitwie Sowieci zamordowali 25 polskich jeńców[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Grzegorz Rąkowski: Polska egzotyczna, s.227

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]