48 Dywizja Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

48 Dywizja Piechoty (48 DP) – rezerwowa wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.

W 1939 roku 48 Dywizja Piechoty nie istniała w organizacji pokojowej i wojennej Wojska Polskiego. Dywizja miała być zorganizowana i ujęta w planie mobilizacyjnym „W”, w roku 1940[1].

W zmianach do planu mobilizacyjnego „W” na rok 1939 [2] ujęto sformowanie na terenie Okręgu Korpusu Nr VIII dwóch dowództw pułków piechoty (208 i 209) dla pomorskich batalionów piechoty typu specjalnego z pododdziałami specjalnymi [3] ale bez plutonu artylerii piechoty.

W następnym roku zamierzano wystawić kwaterę główną dywizji oraz oddziały (pododdziały) i służby dywizyjne, a także włączyć 31 pal.

Biorąc pod uwagę, że 208 i 209 pp (rez.) oraz 31 pal były mobilizowane w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem niebieskim [4] należy zakładać, że dywizja jako całość również byłaby ujęta w tej samej grupie (z wyjątkiem części służb organizowanych na terenie OK I i VIII).

Planowana organizacja wojenna 48 DP. W nawiasach podano nazwy jednostek mobilizujących.

Przypisy

  1. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CLV.
  2. Nowe studium planu mobilizacyjnego "W" pod nazwą "W1" weszło w życie 15 maja 1939 r.
  3. Pododdziały specjalne pułku piechoty na stopie wojennej: kompania zwiadowców, kompania przeciwpancerna, pluton łączności, pluton pionierów, pluton artylerii piechoty, pluton przeciwgazowy.
  4. Jednostki oznaczone kolorem niebieskim przeznaczone były do osłony granicy zachodniej.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, 2010. ISBN 9788386100835.
  • Piotr Zarzycki: Plan mobilizacyjny „W”. Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1995. ISBN 8385621873.