Bitwa pod Szackiem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bitwa pod Szackiem
II wojna światowa, agresja ZSRR na Polskę 1939
Ilustracja
Tablica Grobu Nieznanego Żołnierza:
„Szack – Wytyczno”
Czas 2829 września 1939
Miejsce Szack, Wołyń
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna agresja sowiecka na Polskę
Wynik taktyczne zwycięstwo Polski
Strony konfliktu
 II Rzeczpospolita  ZSRR
Dowódcy
Wilhelm Orlik-Rückemann Iwan Russijanow
Siły
4 000 żołnierzy KOP z 16 działami 13 000 żołnierzy, 15 czołgów, 15 dział
Straty
szacunki rosyjskie: ok. 500 zabitych, rannych i zaginionych, kilka ciężarówek, kilka działek.
szacunki polskie: 350 zabitych, 800 rannych.
szacunki rosyjskie: 81–82 zabitych, 184–185 rannych, 12 czołgów T-26[1], 5 ciągników T-20 Komsomolec[1], najprawdopodobniej zaniżone.
szacunki polskie: 500 zabitych, 1600 rannych, 300 pojmanych
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1939 r.
miejsce bitwy
miejsce bitwy
51°29′16,0800″N 23°55′46,9200″E/51,487800 23,929700

Bitwa pod Szackiem – starcie podczas agresji ZSRR na Polskę, stoczone w dniach 2830 września 1939 między 52. Dywizją Strzelecką Armii Czerwonej, a liczącą w tym czasie około 4000 żołnierzy grupą KOP generała Wilhelma Orlika-Rückemanna.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Szacka broniły dwie kompanie z 112. Pułku Strzeleckiego wsparte plutonem CKM. 54. Dywizjon Przeciwpancerny prawdopodobnie wycofał się uprzednio z Szacka i zajął pozycję w połowie drogi z Szacka do miasta Mielniki.

Po stronie sowieckiej w walkach wziął udział między innymi 411. batalion pancerny, dowodzony przez kapitana Nieseniuka, który został całkowicie rozbity.

Walki o miejscowość rozpoczęli Sowieci 28 września, uprzedzając polski atak. Kilka czołgów 411. batalionu pancernego i samochody z piechotą ruszyły groblą koło jeziora Lucemierz na pozycje polskie, które znajdowały się na wschód i południowy wschód od wsi. Teren był bardzo grząski. Oddziały KOP podpuściły wroga blisko i otworzyły ogień z działek ppanc. i karabinów maszynowych. W czasie tej walki zniszczono 8 czołgów T-26, które zablokowały wąską groblę[1]. Z 411. batalionu pancernego uratowało się trzech rannych czołgistów. Na wieść o rozbiciu 411 batalionu pancernego płk Russijanow długo nie przysyłał posiłków oddziałom walczącym w rejonie Szacka. Następnie rozpoczął się polski atak na Szack. Wojska polskie poprowadził ppłk Nikodem Sulik. Wieś została ostrzelana przez artylerię, a następnie doszło do szturmu i krwawej walki na bagnety. W południe została zdobyta. Znalezione tu zaopatrzenie poprawiło sytuację wyczerpanych fizycznie i psychicznie polskich żołnierzy. Sowieci przeprowadzili kontratak, ale został on odparty ogniem broni maszynowej i artylerii. Natomiast polska próba oskrzydlenia wojsk sowieckich nie udała się. 29 września oddziały polskie wycofały się w kierunku przeprawy przez Bug w Grabowie. Niestety samochody ciężarowe i kilka dział trzeba było zostawić. W walkach z sowietami zginęło lub zostało rannych 500 polskich żołnierzy. KOP stracił też sporo amunicji, zwłaszcza artyleryjskiej i kilka ciężarówek. Straty wojsk radzieckich wyniosły: 81–82 zabitych i 184–185 rannych żołnierzy[potrzebny przypis], zniszczonych 8–9 czołgów T-26 i 5 ciągników artyleryjskich T-20 Komsomolec[1]. Siemion Timoszenko przyznał się do straty 7 czołgów i kilku samochodów pancernych[potrzebny przypis]. Dowódca radzieckiej dywizji, pułkownik Iwan Russijanow został ciężko ranny w rękę odłamkiem pocisku artyleryjskiego (prawdopodobnie 75 mm)[2].

Zbrodnia w Mielnikach[edytuj | edytuj kod]

W Mielnikach Sowieci zabili 18 oficerów[3].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Walki żołnierza polskiego pod Szackiem w II wojnie światowej zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie napisem na jednej z tablic po 1990 r. „SZACK – WYTYCZNO 28 IX – 1 X 1939”.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Cz. Grzelak, op. cit, s. 156–158, 167.
  2. Iwan N. Russijanow, W bojach rożdiennaja... (В боях рожденная...), 1982, s. 5.
  3. Na Ukrainie odkryto grób polskich oficerów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]