Bitwa pod Boratyczami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Boratyczami
II wojna światowa, Kampania wrześniowa 1939
Ilustracja
Czas 14 września- 1939
Miejsce okolice Boratycz między Przemyślem, a Lwowem
Terytorium II Rzeczpospolita
Przyczyna kampania wrześniowa
Wynik zwycięstwo Polaków
Strony konfliktu
 Polska  III Rzesza
Dowódcy
gen. Kazimierz Fabrycy, płk Alfred Krajewski
Siły
24 Dywizja Piechoty (II RP) i oddziały KOP 2 Dywizja Górska
Kampania wrześniowa (1 IX – 6 X 1939)

Wybrzeże i Bałtyk (Westerplatte • Gdańsk • Kępa Oksywska • Hel) • granica państwa • Boża Góra • Żory • Krojanty • Chojnice • Lasy Królewskie • Bytom • Mokra (1 IX) • Pszczyna (1–2 IX) • Częstochowa • Wyry • Mława (1–3 IX) • Grudziądz (1–4 IX) • Bory Tucholskie (1–5 IX) • Jordanów (2 IX) • Węgierska Górka (2–3 IX) • Bukowiec (3 IX) • Borowa Góra (3–6 IX) • Rajsko (4 IX) • Różan (4–6 IX) • Piotrków (5–6 IX) • Tomaszów Mazowiecki (6 IX) • Pułtusk (6–7 IX) • Łódź (6–8 IX) • Łomża • Wizna (7–10 IX) • Wola Cyrusowa (8 IX) • Barak (8 IX) • Iłża (8–9 IX) • Nowogród (8–10 IX) • Warszawa (8–28 IX) • Bzura (9–22 IX) • Jarosław (10–11 IX) • Kałuszyn (11/12 IX) • Przemyśl (11–14 IX) • Brwinów (12 IX) • Lwów (12–22 IX) • Mińsk Mazowiecki (13 IX) • Sochaczew (13–16 IX) • Boratycze (14 IX) • Brześć (14–17 IX) • Modlin (14–29 IX) • Jaworów (15–16 IX) • Hajnówka (17 IX) • Krasnystaw • Kobryń (17–18 IX) • Lasy janowskie (17–20 IX) • Tomaszów Lubelski (17–20 IX i 22–27 IX) • Wilno (18–19 IX) • Wólka Węglowa (19 IX) • Grodno (20–22 IX) • Palmiry (21 IX) • Kodziowce (22 IX) • Łomianki (22 IX) • Cześniki (22 IX) • Krasnobród (23 IX) • Husynne (24 IX) • Władypol (26–27 IX) • Szack (28–29 IX) • Parczew (29–30 IX) • Wytyczno (1 X) • Kock (2–6 X)

Bitwa pod Boratyczami – bitwa stoczona w dniu 14 września 1939 w czasie najazdu hitlerowskiego na Polskę podczas II wojny światowej.

W dniach 11-12 września 24 Dywizja Piechoty (II RP) (po. dowódcy płk Alfred Krajewski) ze składu Armii „Kraków” stoczyła ciężkie walki z niemiecką 2 DGór. W rejonie Birczy koło Przemyśla. Dywizja poniosła tam duże straty. 12 września wieczorem Niemcy przełamali pozycje obronne, zmuszając ją do odwrotu na linię Olszany-Rokszyce. Generał Kazimierz Sosnkowski - dowódca Frontu Południowego, nakazał gen. K. Fabrycemu podjęcie marszu na Lwów[1]. Dowódca Armii wydał rozkaz wycofania 24 DP za San. W rezultacie wycofania zostało odsłonięte południowe skrzydło obrony Przemyśla. Zgodnie z rozkazami 24 DP wycofała się w rejon Przemyśla. Przemyśla broniła załoga złożona z siedmiu batalionów piechoty i artylerii z Armii Małopolska. 14 września na rozkaz dowództwa wojska broniące Przemyśla zostały wycofane[2].

14 września w rejonie Boratycz i batalion 39 pp idący w straży przedniej uderzył na oddział rozpoznawczy 2 DGór. i zmusił go do odwrotu. Przed południem dywizja skoncentrowała się w rejonie Tyszkowice-Boratycze-Popowice[1]. W rejonie rozlokowała się artyleria dywizyjna. Do 24 DP dołączył 155 Pułk Piechoty (II RP), a w rejonie Husakowa dołączyły pozostałości batalionu KOP "Żytyń". W okolicach Popowic skoncentrowały się 38 Pułk Piechoty Strzelców Lwowskich i 1 Pułk Piechoty KOP "Karpaty", do których dołączył 1 batalion 1 Pułku Strzelców Podhalańskich i oddziały specjalne tego pułku. Do rejonu Chodnowic przybył 39 Pułk Piechoty i pozostałości 1 batalionu 17 pp[1]. Oddziały dywizji były bombardowane przez lotnictwo i ostrzeliwane przez artylerię niemiecką.

Oddziały niemieckiej 2 Dywizji Górskiej przeszły do natarcia, ze wsparciem lotnictwa. Na obronę polską uderzył II Oddział Rozpoznawczy i 3 batalion 137 pułku strzelców górskich[1]. Niemcy główne uderzenie skierowali na Boratycze. 24 DP podjęła walkę i wyhamowywała impet uderzenia. 155 pp przeszedł do kontruderzenia i załamał natarcie niemieckie. Dowództwo 2 DG włączyło do walki dwa bataliony ze 136 i 137 pułku strzelców górskich. Walki toczyły się w lesie. Na Niemców uderzył batalion zbiorczy 38 pp, następnie 39 pp i 155 pp. Odpierając ataki 155 pp odciął 3 batalion 137 psg i zniszczył go[1]. Po ciężkich walkach zmuszono Niemców do wycofania. 2 DGór. poniosła największe straty w całej kampanii wrześniowej. Pod wieczór 24 DP przerwała walki i zgodnie z rozkazem gen. Sosnkowskiego odeszła lasami na wschód[1]. 24 pal przez cały czas walk wspierał piechotę.

O świcie 15 września dywizja znalazła się za Mościskami. Wobec trudności w przebiciu się przez Wereszycę i kontynuowania marszu na Lwów przez Gródek Jagielloński, 15 września gen. Sosnkowski wydał rozkaz zmiany kierunku działań na północno-wschodni i postanowił przebić się do Lasów Janowskich, a dopiero później na Lwów. Rozpoczęto odwrót na Lwów przez Lasy Janowskie, podczas którego 24 DP podążała w drugim rzucie GO[1].

Zwycięstwo okupiono wysokimi stratami. W 155 pp pozostały trzy niepełne kompanie po kilkudziesięciu żołnierzy.

Walki o Boratycze zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic - "BORATYCZE 14 IX 1939".

Zobacz też[edytuj]

 Osobny artykuł: 24 Dywizja Piechoty (II RP).

Przypisy

  1. a b c d e f g Krzysztof Komorowski [red.]: Boje Polskie 1939 – 1945. s. 49.
  2. Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 2. s. 807.

Bibliografia[edytuj]