35 Dywizja Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 35 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 35 Dywizja Piechoty - stronę ujednoznaczniającą.
35 Dywizja Piechoty (Rezerwowa)
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy płk dypl. Jarosław Szafran
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk piechota
Podległość GO "Wyszków"

35 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) 35 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP.

Dywizja nie występowała organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Została sformowana zgodnie z planem mobilizacyjnym "W", w I rzucie mobilizacji powszechnej, w okresie od 31 sierpnia do 4 września 1939 roku z oddziałów i pododdziałów Obszaru Warownego "Wilno" i Korpusu Ochrony Pogranicza z przeznaczeniem dla Grupy Odwodów Naczelnego Wodza "Wyszków".

Dowództwo OWar. "Wilno" Kwatera Główna 35 DP (rez.)
6 Pułk Piechoty Legionów 205 Pułk Piechoty (Rezerwowy)
77 Pułk Piechoty 206 Pułk Piechoty (Rezerwowy)
pułk KOP „Wołożyn” 207 pułk piechoty (Rezerwowy)
batalion KOP „Budsław” I/207 pp (rez.)
batalion KOP „Krasne” II/207 pp (rez.)
batalion KOP „Iwieniec” III/207 pp (rez.)
33 dywizjon artylerii lekkiej 33 pułk artylerii lekkiej (Rezerwowy)
I/33 pal (rez.)
II/33 pal (rez.)
III/33 pal (rez.)
kompania łączności OWar. "Wilno" kompanię telefoniczną
pluton łączności Kwatery Głównej (stacyjny)
pluton radio
drużyna parku łączności
szwadron KOP "Nowe Święciany" Szwadron Kawalerii Dywizyjnej
Lwow 1939.png

Wojna obronna 1939[edytuj | edytuj kod]

35 Dywizja Piechoty Rezerwowa pod dowództwem płk. dypl. Jarosława Szafrana, zaraz po sformowaniu, 7 września została przydzielona do SGO "Narew". Tego dnia w sztabie SGO w Zambrowie zameldował się dowódca dywizji, który poinformował o prawie całkowitym jej sformowaniu i skoncentrowaniu na południe od Białegostoku w rejonie Tołcze, Turośl, Dojlidy w gotowości do załadowania na transporty kolejowe. Dowódca SGO zarządził przesunięcie 35 DP (rez.) do rejonu Bielska Podlaskiego jako rejonu przeznaczenia. Zarządzenie to nie zostało jednak wykonane, gdyż już następnego dnia dywizja przestała podlegać gen. Czesławowi Młot-Fijałkowskiemu i rozkazem Naczelnego Dowództwa została skierowana do jego dyspozycji w rejon Czeremchy i z tamtejszego węzła kolejowego przerzucona transportami kolejowymi na południe - do Lwowa.

13 września dywizja wsparła obrońców miasta. Następnego dnia obsadziła zachodni odcinek obrony. 15 września dywizja uderzyła na Niemców na Kortumowej Górze i w Hołosku Wielkim. Atak, w którym Polacy poszli do walki wręcz, odrzucił Niemców. Dopiero ogień artylerii niemieckiej zatrzymał natarcie polskie. Nazajutrz znów toczyły się walki o Hołosko Wielkie. Mimo przewagi wroga, oddziały dywizji szły naprzód. 18 września, w celu nawiązania bezpośredniego połączenia z oddziałami 10 Brygady Kawalerii, 35 DP uderzyła po osi Hołosko Wielkie-Brzuchowice. Natarcie ruszyło po południu. Lewe zgrupowanie zdobyło Hołosko Wielkie i już po zapadnięciu zmroku opanowało sanatorium na drodze do Brzuchowic, ale w tym czasie 10 BK otrzymała rozkaz przebijania się na Węgry.

19 września dywizje zgrupowania gen. Kazimierza Sosnkowskiego usiłowały przebić się przez niemiecki pierścień okrążenia. Dowódca obrony Lwowa gen. Władysław Langner natychmiast zorganizował pomoc i wysłał do natarcia oddziały 35 DP (rez.) celem otwarcia zgrupowaniu drogi do Lwowa. Atak wyrzucił Niemców w Zamarstynowa i Hołoska Małego, natomiast na zdobycie Hołoska Wielkiego zabrakło już sił. Niemcy wprowadzili do kontrataku czołgi i zatrzymali natarcie polskie. W rezultacie natarcie nie przebiło pierścienia niemieckiego i nie otworzyło drogi grupie gen. Sosnkowskiego, która naciskana przez przeważające siły niemieckie, wyczerpawszy całą amunicję, skapitulowała w lasach brzuchowickich.

Ordre de Bataille i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Kwatera Główna 35 DP (rez.)

  • Sztab
    • szef sztabu - ppłk dypl. Jan Maksymilian Sokołowski
    • oficer operacyjny - kpt. dypl. Zygmunt Szatkowski
    • dowódca łączności - mjr Czesław Wardziński
    • kwatermistrz - kpt. dypl. Albin Potocki
    • szef żandarmerii - kpt. Stanisław Dziurzyński
    • szef uzbrojenia - kpt. Tadeusz Sokolnicki
    • szef intendentury - kpt. Feliks Kurowski
    • szef taborów - kpt. Zygmunt Kozik
    • szef służby zdrowia - ppłk lek. med. Władysław Rymaszewski
    • szef służby weterynaryjnej - kpt. lek. wet. Józef Wysokiński
    • szef służby sprawiedliwości - mjr Erwin Bordolo
    • szef duszpasterstwa - ks. kap. Jan Mianowski
    • komendant Kwatery Głównej - kpt. Lucjan Zalewski
  • Poczta Polowa Nr 58 – ppor. rez. Wincenty Krzywicki
  • Kompania Sztabowa nr 31 – ppor. Iwaszkiewicz
  • Kompania Gospodarcza - por. Dąbrowski


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Jerzy Prochwicz: Formacje Korpusu Ochrony Pogranicza w 1939 roku. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2003. ISBN 83-88973-58-4.
  • Jerzy Prochwicz. Korpus Ochrony Pogranicza w przededniu wojny, Część II. Przemiany organizacyjne i przygotowania wojenne KOP w 1939 roku. „Wojskowy Przegląd Historyczny”. 4 (150), s. 148-160, 1994. Warszawa: Wydawnictwo „Czasopisma Wojskowe”. ISSN 0043-7182. 
  • Ryszard Dalecki: Armia „Karpaty” w wojnie obronnej 1939 r., Rzeszów 1989, wyd. II, ​ISBN 83-03-02830-8​,