Ford S-Max

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ford S-MAX)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ford S-Maxsamochód osobowy typu van klasy średniej produkowany przez Ford Motor Company od 2006. Od 2015 produkowana jest druga generacja pojazdu.

Pierwsza generacja[edytuj]

Ford S-Max I
Ford S-Max I przed faceliftingiem
Ford S-Max I przed faceliftingiem
Producent Ford Motor Company
Projektant David Hilton
Zaprezentowany Paris Motor Show 2006
Okres produkcji 2006–2015
Miejsce produkcji Belgia Genk
Niemcy Kolonia
Rosja Elabuga
Poprzednik brak
Następca Ford S-Max II
Dane techniczne
Segment van segmentu D
Typy nadwozia 5-drzwiowy van
Silniki '
Skrzynia biegów 5- i 6-biegowa manualna
6-biegowa automatyczna
6-biegowa automatyczna Power Shift
Rodzaj napędu przedni
Długość 4770 mm
Szerokość 1885 mm
Wysokość 1660 mm
Rozstaw osi 2850 mm
Masa własna 1600-1743 kg
Poj. zbiornika paliwa 70 l
Liczba miejsc 5-7
Test Euro NCAP 5 gwiazdek
Pojemność bagażnika 854-2100 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Galaxy
Ford Mondeo IV

Ford S-Max I został po raz pierwszy zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu w 2006. Auto zostało zbudowane na bazie czwartej generacji Forda Mondeo.

Ford S-Max I po liftingu
Ford S-Max I przed liftingiem – tył
Ford S-Max I po liftingu – tył
Ford S-Max I – wnętrze

Samochód został zaprojektowany zgodnie z nową filozofią marki – Kinetic Design[1]. Wnętrze jest bliźniaczo podobne do wnętrza, które można spotkać w czwartej generacji Mondeo (główną różnicą są wloty powietrza, których w S-Maksie są 3, a w Mondeo 2).

W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 2007 model zajął 1. pozycję[2].

Jesienią 2008 do sprzedaży trafił 175-konny silnik wysokoprężny 2.2 Duratorq TDCi. Motor powstał przy współpracy Forda z koncernem PSA. Dostępny jest wyłącznie w wersji wyposażenia TitaniumS, którą podobnie jak w Mondeo, wyróżniają 18-calowe felgi ze stopów lekkich, zmienione zderzaki (przedni z większym wlotem powietrza, tylny z dyfuzorem i podwójnym wydechem). Wewnątrz zmiana dosięgnęła głównie obić foteli, które są częściowo wykończone skórą przeszyte czerwoną nicią.

W styczniu 2010 zaprezentowano wersję po faceliftingu, która zaowocowała zmienionym, nowocześniejszym tyłem z lampami diodowymi i przemodelowanym przednim zderzakiem, który otrzymał diodowe światła do jazdy dziennej. Ford dodał również chromowane zewnętrzne listwy okienne oraz dużą chromowaną listwę na klapie bagażnika. Dodatkowo w środku Ford postarał się o lepsze materiały wykończeniowe. Dach panoramiczny nie jest już dzielony, a podświetlenie podsufitki jest wykonane w technice diodowej[3]. W wersji na rok modelowy 2011 zmianie uległo wykończenie tunelu środkowego, zrezygnowano ze srebrnego wykończenia na rzecz czarnego. Wraz z liftingiem wprowadzono takie systemy jak: radarowy system kontroli martwego pola w lusterkach (BLIS) oraz system kontroli pasa ruchu (LDW).

Silniki[edytuj]

Wersja przed faceliftingiem[edytuj]

Benzynowe:

  • 2.0 Duratec: 107 kW/145 KM
  • 2.3 Duratec: 118 kW/161 KM – dostępny jedynie automatyczną 6-stopniową skrzynią biegów Durashift EST
  • 2.5 Duratec: 162 kW/220 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.

Wysokoprężne:

  • 1.8 TDCi: 92 kW/125 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi: 82 kW/115 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi: 96 kW/130 KM – dostępny w Polsce tylko ze skrzynią automatyczną A6.
  • 2.0 TDCi: 103 kW/140 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów oraz skrzynią automatyczną A6.
  • 2.2 TDCi: 129 kW/175 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.

Wersja po faceliftingu[edytuj]

Benzynowe (normy emisji spalin Euro V):

  • 1.6 EcoBoost SCTi 118 kW/160 KM – dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 Duratec 107 kW/145 KM – dostępny również jako Flexifuel (wielopaliwowy: benzyna, mieszanka E85), dostępny z 5-biegową manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 EcoBoost SCTi 149 kW/203 KM – dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.
  • 2.0 EcoBoost SCTi 176 kW/240 KM – dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.

Wysokoprężny (wszystkie z filtrem cząstek stałych DPF, normy emisji spalin Euro V):

  • 1.6 TDCi 85 kW/115 KM, dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów.
  • 2.0 TDCi 103 kW/140 KM, dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift (do 2010-09 dostępny także bez filtra DPF – norma Euro IV).
  • 2.0 TDCi 120 kW/163 KM, dostępny zarówno z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów jak i dwusprzęgłową automatyczną skrzynią biegów PowerShift.
  • 2.2 TDCi 129 kW/175 KM dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów (niedostępny od 2010-09).
  • 2.2 TDCi 147 kW/200 KM dostępny z 6-stopniową, manualną skrzynią biegów oraz skrzynią automatyczną A6.

Wersje wyposażeniowe[edytuj]

  • Trend
  • Titanium
  • TitaniumS


Druga generacja[edytuj]

Ford S-Max II
Ford S-Max II
Producent Ford Motor Company
Okres produkcji od 2015
Miejsce produkcji Hiszpania Walencja
Poprzednik Ford S-Max I
Dane techniczne
Segment van segmentu D
Typy nadwozia 5-drzwiowy van
Silniki Benzynowe:
1.5 EcoBoost 160 KM
2.0 EcoBoost 240 KM
Wysokoprężne:
2.0 TDCi 120 KM
2.0 TDCi 150 KM
2.0 TDCi 180 KM
2.0 TDCi 210 KM
Skrzynia biegów maualna 6b,
automatyczna dwusprzęgłowa 6b PowerShift
Rodzaj napędu AWD FWD
Liczba miejsc 5/7
Test Euro NCAP 5 gwiazdek

Ford S-Max II został zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu w październiku 2014.

Ford S-Max II – tył
Ford S-Max II – wnętrze

Druga generacja pojazdu łączy cechy odświeżonych modeli Focus III i Fiesta VII. Charakterystycznym elementem pojazdu jest masywny grill oraz reflektory przednie[4]. Samochód dzieli płytę podłogową z 5. generacją Mondeo. Auto poprzedził zaprezentowany w kwietniu 2014 prototyp pod nazwą Ford Vignale.

Standardowe wyposażenie pojazdu obejmować ma m.in. elektrycznie podnoszone i opuszczane tylne siedzenia, elektryczną regulację kolumny kierownicy, boczne poduszki powietrzne dla pasażerów drugiego rzędu, przednie fotele z funkcją wentylacji i masażu oraz klapę bagażnika otwieraną ruchem stopy pod zderzakiem[5].

Wnętrze samochodu posiada duże możliwości konfiguracji, producent podaje, że możliwe będą 32 kombinacje. W S-Max II po raz pierwszy Ford zastosuje opcjonalne innowacyjne światła Dynamic LED z systemem Glare-Free Highbeam. System ten sam wykrywa nadjeżdżające pojazdy i zasłania poszczególne diody, dzięki czemu eliminowana jest ryzyko oślepienia, a jednocześnie nie słabnie intensywność oświetlenia drogi[6].


Przypisy

  1. Artur Kuśmierzak: Ford S-Max [awarie i problemy]. autokult.pl, 2012-09-08. [dostęp 2013-12-25].
  2. Previous winners - Car of the Year 2007 (ang.). caroftheyear.org. [dostęp 2013-08-27].
  3. Tygodnik Auto Świat, nr 1, 28 grudnia 2009
  4. A. Ruciński: Nowy Ford S-Max oficjalnie. v10.pl, 2014-09-15. [dostęp 2014-09-15].
  5. msob: Nowy Ford S-Max - informacje i zdjęcia. magazynauto.pl, 2014-09-15. [dostęp 2014-09-15].
  6. Oto Ford S-Max drugiej generacji (pol.). W: chceauto.pl [on-line]. [dostęp 18-09-2014].