Ford C-Max

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ford C-Maxsamochód osobowy typu minivan klasy kompaktowej produkowany pod amerykańską marką Ford w latach 2003 – 2019.

Pierwsza generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford Focus C-Max
Ford C-Max I
Ilustracja
Ford Focus C-Max przed liftingiem
Producent Ford
Projektant Daniel Paulin
Zaprezentowany Geneva Motor Show 2003
Okres produkcji 2003 – 2010
Miejsce produkcji Niemcy Saarlouis
Poprzednik brak
Następca Ford C-Max II
Dane techniczne
Segment minivan segmentu C
Typy nadwozia 5-drzwiowy minivan
Silniki Benzynowe:
1.6 16V 100 KM
1.8 16V 120 i 125 KM
2.0 16V 145 KM
Diesle
1.6 TDCi 90 i 109 KM
1.8 TDCi 115 KM
2.0 TDCi 110 KM, 136 KM i 140 KM
Skrzynia biegów 5 i 6-biegowa manualna
4 i 6-biegowa automatyczna
CVT
Napęd przedni
Długość 4371 mm
Szerokość 1825 mm
Wysokość 1588 mm
Rozstaw osi 2640 mm
Masa własna 1372–1527 kg
Zbiornik paliwa 53-55 l
Liczba miejsc 5
Test Euro NCAP 4 gwiazdek
Bagażnik 460–1620 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Focus
Mazda 5
Konkurencja Citroën C4 Picasso
Opel Zafira
Renault Scénic
Toyota Verso
Ford Focus C-Max - tył
Ford C-Max - wersja po liftingu
Ford C-Max - tył wersji po liftingu

Ford C-Max I został zaprezentowany po raz pierwszy podczas targów motoryzacyjnych w Genewie w 2003.

Pierwsza generacja C-Maxa została zaprezentowana po raz pierwszy podczas targów motoryzacyjnych w Genewie w 2003 roku. Auto było pierwszym kompaktowym minivanem marki. Samochód zbudowano płycie podłogowej Ford C1[1], którą wykorzystano także w Maździe Premacy oraz w zaprezentowanym rok później Focusie drugiej generacji. Model Focus C-Max był zapowiedzią stylistyki standardowego Focusa II.

Lifting[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2006 roku zaprezentowano zmodyfikowaną wersję modelu. Facelifting nadwozia polegał głównie na zmianie wyglądu przodu pojazdu oraz modyfikacji tylnych lamp poprzez zastosowanie technologii LED. Oprócz tego, nieznacznie zmieniono wygląd wnętrza (przeprojektowany licznik oraz kolor podświetlenia przycisków zmieniony z zielonego na czerwony). Nowy wygląd nawiązuje do stylu Kinetic Design. Lifting przeprowadzony został po to, by upodobnić go do modelu S-Max, aby oba modele wzajemnie się uzupełniały. Skrócono również nazwę modelu z Focus C-Max do C-Max. Ford C-Max trafił do sprzedaży z początkiem 2007 roku.

Wersje wyposażenia[edytuj | edytuj kod]

  • Trend
  • Ambiente
  • Ghia

Silniki[edytuj | edytuj kod]

Silnik Pojemność

skokowa [cm³]

Typ silnika Moc maksymalna

[KM] (kW) przy obr/min

Maks. moment

obrotowy [Nm]


przy obr/min

1.6 Duratec 1596 benzynowy R4 100(75)/6000 146/4000
1.6 Duratec Ti-VCT 1596 benzynowy R4 115(86)/6000 155/4150
1.8 Duratec HE 1798 benzynowy R4 125(92)/6000 165/4000
2.0 Duratec HE 1999 benzynowy R4 145(108)/6000 185/4500
1.6 Duratorq 1560 wysokoprężny R4 90(67)/4000 215/1750
1.6 Duratorq 1560 wysokoprężny R4 109(81)/4000 240/1750 lub 260/1750
1.8 Duratorq 1753 wysokoprężny R4 115(86)/3700 280/1750 lub 300/1750
2.0 Duratorq 1997 wysokoprężny R4 136(101)/4000 320/2000 lub 340/2000


Druga generacja[edytuj | edytuj kod]

Ford C-Max II
Ford Grand C-Max
Ilustracja
Ford C-Max II przed liftingiem
Producent Ford
Zaprezentowany Frankfurt Motor Show 2009
Okres produkcji 2010 – 2019 (Europa)
2012 – 2018 (USA)
Miejsce produkcji Hiszpania Walencja
Niemcy Saarlouis
Stany Zjednoczone Wayne
Poprzednik Ford C-Max I
Dane techniczne
Segment minivan segmentu C
Typy nadwozia 5-drzwiowy minivan
Silniki Benzynowe:
1.6 16V 85 KM
1.6 16V 105 i 125 KM
1.6 turbo 16V 150 i 182 KM
Diesle
1.6 TDCi 95 i 115 KM
2.0 TDCi 115 KM
2.0 TDCi 140 KM
2.0 TDCi 163 KM
Skrzynia biegów 5- i 6-biegowa manualna
6-biegowa automatyczna
Napęd przedni
Długość 4380 mm
Grand: 4520 mm
Szerokość 1828 mm
Wysokość 1626 mm
Grand: 1684 mm
Rozstaw osi 2648 mm
Grand: 2788 mm
Masa własna 1380 – 1550 kg
Grand: 1480 – 1640 kg
Zbiornik paliwa 60 l
Liczba miejsc 5 + 2
Bagażnik 432 – 1723 l
Grand: 56 – 439/475 – 1742 l
Dane dodatkowe
Pokrewne Ford Focus
Mazda 5
Konkurencja Citroën C4 Picasso
Opel Zafira
Renault Scénic
Toyota Verso
Ford C-Max II - tył
Ford Grand C-Max
Ford C-Max II po liftingu
Ford C-Max II - tył po liftingu

Ford C-Max II został zaprezentowany po raz pierwszy w 2009 roku. Wydłużona wersja nosiła nazwę Grand C-Max.

Pojazd został zaprezentowany podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie jesienią 2009 roku. Od 2012 roku C-Max oferowany i produkowany był także w Stanach Zjednoczonych, gdzie ofertę wzbogaciła np. hybrydowa odmiana Energi. W ramach polityki redukcji nierentownych modeli, którą ogłoszono w kwietniu 2018 roku, samochód wycofano z produkcji w zakładach w Wayne kilka miesięcy później.

We wrześniu 2014 Ford zaprezentował odświeżone modele C-Max i Grand C-Max. Auta zyskały m.in. nowy, charakterystyczny dla producenta, kształt osłony chłodnicy, reflektory zintegrowane z ledowymi światłami do jazdy dziennej i przemodelowaną tylną klapę. We wnętrzu zmienił się kształt konsoli środkowej (na szczycie pojawił się dotykowy ekran o przekątnej 8 cali). Zmodyfikowano również paletę jednostek napędowych[2].

Koniec produkcji[edytuj | edytuj kod]

W grudniu 2018 roku Ford Poinformował, że również i w Europie model C-Max podzieli los wersji amerykańskiej i zniknie z rynku bez przewidywanego następcy. Produkcja w zakładach w Walencji i Saarlouis zakończy się w 2019 roku. Co więcej, w drugich z wymienionych zakładów przeprowadzona zostanie redukcja etatów – pracę utraci 6190 osób[3].

Wersje wyposażeniowe[edytuj | edytuj kod]

  • C-Max:
    • Ambiente
    • Trend
    • Edition – edycja limitowana
    • Titanium
  • Grand C-Max:
    • Ambiente
    • Trend
    • Edition – edycja limitowana
    • Titanium


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ford C1 platform, Wikipedia, 15 października 2019 [dostęp 2020-01-24] (ang.).wiki?
  2. Ford C-Max po liftingu (pol.). W: chceauto.pl [on-line]. [dostęp 17-09-2014].
  3. Ford Confirms Plan To Retire C-Max, Grand C-Max From Europe (ang.). [dostęp 2018-12-11].