Ludwik Bittner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludwik Bittner
Baza, Dunio, Halka, Rot, Tarnowski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 24 kwietnia 1892
Stanisławów
Data i miejsce śmierci 24 stycznia 1960
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby od 1911
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki 5 Dywizja Piechoty
Dowództwo Korpusu Ochrony Pogranicza
Okręg Lublin AK
9 Dywizja Piechoty AK
Stanowiska dowódca piechoty dywizyjnej
pomocnik dowódcy KOP
komendant okręgu AK
dowódca dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Akcja Burza
Późniejsza praca ZBoWiD
Odznaczenia
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi
Mogiła na Powązkach

Ludwik Bittner ps. „Baza”, „Dunio”, „Halka”, „Rot”, „Tarnowski” (ur. 24 kwietnia 1892 w Stanisławowie, zm. 24 stycznia 1960 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Rodzina i młodość[edytuj | edytuj kod]

Był synem Ludwika Jana, pracownika kolei, i Marii z Drozdowskich. Uczył się w szkole realnej we Lwowie i Stanisławowie, gdzie w 1911 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach 1911-1914 studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 1914 studiował również filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Żonaty z Anielą Haliną z domu Rychłowską. Ich syn Sławomir Maciej Bittner, pseudonim: Maciek, żołnierz II Odcinka „Wachlarza”, został najprawdopodobniej rozstrzelany 28 lutego 1944 w ruinach getta warszawskiego[1].

Działalność niepodległościowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1911 w Związku Walki Czynnej, od 1912 w Związku Strzeleckim. Od sierpnia 1914 do lipca 1917 pełnił służbę w Legionach Polskich. Był oficerem 2 Pułku Piechoty Legionów. Od 1917 w Polskiej Sile Zbrojnej.

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

Od grudnia 1918 był dowódcą Batalionu Zapasowego 34 Pułku Piechoty. Od czerwca do sierpnia 1920 kierował Sekcją Piechoty w Departamencie I Broni Głównych i Wojsk Taborowych Ministerstwa Spraw Wojskowych. W sierpniu 1920 objął dowództwo 34 Pułku Piechoty w Białej Podlaskiej i sprawował je do czerwca 1930, kiedy to został dowódcą piechoty dywizyjnej 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. W listopadzie 1938 mianowany został pomocnikiem dowódcy Korpusu Ochrony Pogranicza, gen. bryg. Jana Kruszewskiego, a 31 sierpnia 1939 zastępcą dowódcy KOP, gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna. 17 września został zastępcą dowódcy Grupy KOP gen. bryg. Wilhelma Orlik-Rückemanna, która walczyła z Armią Czerwoną pod Szackiem i Wytycznem. 1 października po rozwiązaniu Grupy KOP wszedł do kierownictwa konspiracyjnej organizacji „Tajny KOP”.

Działalność konspiracyjna[edytuj | edytuj kod]

Od października 1939 w Służbie Zwycięstwu Polski, następnie w ZWZ i Armii Krajowej, m.in. 1941-1943 komendant Okręgu AK Lublin. Naczelny Wódz mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 20 marca 1943 w korpusie generałów[2]. Był m.in. pełnomocnikiem ds. scalenia Batalionów Chłopskich z Armią Krajową. W okresie akcji „Burza” dowódca 9 Podlaskiej Dywizji Piechoty AK. Aresztowany w sierpniu 1944 r., początkowo przetrzymywany w obozach koncentracyjnych NKWD w Majdanku i Rembertowie, następnie wywieziony do Charkowa, skąd trafił do obozu NKWD nr 179 w Diagilewie. Powrócił do kraju w 1947, całkowicie odizolowany od nowej armii i poddany represjom. Przyjął pracę dozorcy w Biurze Odbudowy Stolicy.

Od listopada 1957 członek władz ZBoWiD, wiceprzewodniczący Głównej Komisji Weryfikacyjnej, a od września 1959 wiceprzewodniczący Rady Naczelnej ZBoWiD. Zmarł w Warszawie 24 stycznia 1960. Pochowany w kwaterze 24 A na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. http://wilk.wpk.p.lodz.pl/~whatfor/biog_bittner.htm.
  2. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, s. 75.
  3. M.P. z 1930 r. Nr 260, poz. 352

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]