Be-42

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Be-42
Be-42
Dane podstawowe
Państwo ZSRR
Producent Berijew
Typ łódź latająca
Konstrukcja metalowa
Załoga 8
Historia
Data oblotu 8 grudnia 1986
Dane techniczne
Napęd 2 silniki odrzutowe Soloviev D-30KPW, 2 silniki startowe TRD Klimow RD-60K
Ciąg 2 x 117,8 kN
2 x 24,5 kN
Wymiary
Rozpiętość 42,5 m
Długość 45,7 m
Wysokość 11 m
Powierzchnia nośna 200 m²
Masa
Własna 43 900 kg
Startowa 86 000 kg
Osiągi
Prędkość maks. 800 km/h
Pułap 8000 m
Zasięg 5500 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
6500 kg bomb i torped przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych
Użytkownicy
 ZSRR  Rosja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Be-42 (ros. Бе-42) – radziecka łódź latająca dalekiego zasięgu przeznaczona do misji patrolowych i bombowych opracowana przez biuro konstrukcyjne Berijewa. W kodzie NATO nosi oznaczenie "Mermaid". Alternatywna nazwa to "A-40 Albatros".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad nową łodzią latającą dalekiego zasięgu przeznaczoną do wykonywania misji patrolowych i przeciwpodwodnych rozpoczęły się w biurze konstrukcyjnym Berijewa na początku lat 80. Oficjalnie prace nad A-40 rozpoczęły się w 1982. Przy pracach konstrukcyjnych wykorzystano komputerowe wspomaganie projektowania a nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne były testowane na modelach.

Prototyp samolotu wykonał pierwszy start z lotniska lądowego w grudniu 1986. Pierwszy start z powierzchni wody miał miejsce w listopadzie 1987. Prace nad samolotem uległy znacznemu przyśpieszeniu po katastrofie okrętu podwodnego "K-278 Komsomolec" w kwietniu 1989, kiedy to z powodu braku możliwości udzielenia szybkiej pomocy zginęło wielu rozbitków. W celu przystosowania A-40 do zadań ratowniczych w jego konstrukcji dokonano zmian umożliwiających wzięcie na pokład 60 rozbitków. W samolocie przewidziano ambulatorium dla poszkodowanych, a także nadmuchiwaną pochylnię do wciągania rozbitków na pokład. W komorze bombowej miały być umieszczone tratwy ratunkowe i wyposażenie awaryjne. Pokładowa stacja radiolokacyjna pierwotnie przeznaczona do wykrywania okrętów podwodnych miała być wykorzystana do lokalizacji tratw ratunkowych, a nawet pojedynczych rozbitków.

Po zbudowaniu dwóch prototypów budowę trzeciego wstrzymano w 1991 z powodu braku środków. Wdrażanie samolotu przerwano po rozpadzie ZSRR z powodu braku środków finansowych. Osiągnięcia programu wykorzystano do budowy mniejszego cywilnego Be-200.

Obecnie zdecydowano się wznowić program Be-42, modernizując go o najnowsze dostępne w Rosji technologie. Po 2015 Be-42 (A-42) ma stać się podstawowym wielozadaniowym samolotem morskim dalekiego zasięgu w Rosji.

Do 2013 roku do służby miały trafić 4 samoloty wyposażone do zadań poszukiwawczo-ratunkowych.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

  • Be-40P – Wersja pasażerska dla 105 osób
  • Be-40PT – wersja pasażersko-towarowa, która oprócz ładunku mogła zabrać od 37 do 70 osób
  • Be-42 SAR - Wersja ratownicza z miejscami dla 54 rozbitków, wyposażenie nawigacyjne do lotów w trudnych warunkach atmosferycznych.
  • Be-42 ASW – Wersja przeznaczona do zwalczania okrętów podwodnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Szulc, Czy Albatros ma przyszłość?, NTW nr 9/1993, ISSN 1230-1655

Altair: Nowa rosyjska łódź latająca (pol.). 8 września 2008. [dostęp 2013-05-19].