MiG-31

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MiG-31
MiG-31 w locie (rok 2011)
MiG-31 w locie (rok 2011)
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Producent Zakłady Lotnicze Sokół
Konstruktor MiG
Typ ciężki myśliwiec przechwytujący
Konstrukcja półskorupowa duraluminiowa z elementami z tytanu
Załoga 2 (pilot i operator systemów uzbrojenia)
Historia
Data oblotu 16 września 1975
Lata produkcji 1977-1994
Dane techniczne
Napęd 2 × Sołowiew D-30F6
Ciąg 93 kN (152 kN z dopalaniem)
Wymiary
Rozpiętość 13,46 m
Długość 20,62 m
Wysokość 6,15 m
Powierzchnia nośna 61,60 m²
Masa
Własna 21850 kg
Startowa 46200 kg
Osiągi
Prędkość maks. 2,83 Ma
Prędkość wznoszenia 208 m/s
Pułap 20 600 m
Zasięg 5000 km
Promień działania 720 km
Rozbieg 1200 m
Dobieg 800 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 × wielolufowe działko GSz-6-23 z zapasem 260 sztuk amunicji
8 węzłów uzbrojenia: 6 dla pocisków rakietowych, a 2 dla podwieszanych zbiorników paliwa
Użytkownicy
 ZSRR/Rosja WWS,  Kazachstan
Rzuty
Rzuty samolotu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

MiG-31 (ros. МиГ-31) (oznaczenie NATO Foxhound) — dwumiejscowy, naddźwiękowy ciężki myśliwiec przechwytujący konstrukcji radzieckiej.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Według założeń miał być połączeniem Tu-128 i MiG-25. Pierwszy z nich wyróżniał się bardzo dużym zasięgiem jak na myśliwce tamtych lat (2565 km zasięgu praktycznego), a drugi prędkością (Mach 3). MiG-31 miał więc połączyć zalety obu tych samolotów. W biurze projektowym Mikojana i Guriewicza badano samolot pod względem walki z nowym bombowcem USA - B-1B. Maszyna miała trafić do PWO (Obrony Powietrznej) Związku Radzieckiego. Myśliwiec był wyjątkowy, ponieważ pierwszy raz na świecie w samolocie produkowanym seryjnie zamontowano radar ze skanowaniem fazowym Zasłon, co oznacza, iż ten statek powietrzny ma możliwość zwalczania wielu celów powietrznych naraz. Umożliwia to zwalczanie pocisków samosterujących przenoszonych przez B-1B. Maksymalny zasięg radaru wynosi 320 km, wykrywa on jednocześnie wiele celów, z czego automatycznie śledzi 10. Jednocześnie może odpalić salwę 4 rakiet do 4 znacznie oddalonych od siebie, manewrujących obiektów. Ówcześnie takie zadanie mógł wykonać tylko system z samolotu F-14 - AWG-9 z tym, że cele musiały lecieć blisko siebie i nie wykonywać gwałtownych manewrów. Poza tym samolot posiada bogate wyposażenie awioniczne jak: wysuwany termonamiernik, systemy pozwalające operować nad terenami, na których nie znajdują się naziemne pomoce nawigacyjne: RSBN, RSDN (radiotechniczne systemy bliskiej i dalekiej nawigacji), system Tropik, wykorzystujący nawigację satelitarną, oraz wiele innych. Jednak najciekawszymi urządzeniami są systemy wymiany danych APD-518 i dekryptażu RK-RŁDN, które pozwalają skrycie przekazywać informacje o celach innym samolotom oraz stanowiskom naziemnym. Umożliwia to grupie czterech MiG-31 patrolować pas o szerokości 800–900 km. Urządzenia te opracowano w początku lat 70 XX w. i stanowią ciekawostkę w porównaniu do np. amerykańskiego JTDS z lat 90 XX w. Wyjątkowość samolotu polega też na tym, że jako jeden z niewielu samolotów produkowanych seryjnie (poza MiG-25, SR-71, Eurofighter Typhoon, F-22 i Concorde) jest w stanie długotrwale utrzymywać prędkość naddźwiękową bez użycia dopalacza (właściwość supercruise).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prototyp Je-155MP został oblatany 16 września 1975 roku. Po serii próbnej zaczęto produkować główną wersję samolotu. Po zdradzie A. Tołkaczewa i przekazaniu danych systemów pokładowych samolotów myśliwskich funkcjonariuszom CIA, opracowano zmodyfikowaną wersję MiG-31B (starsze egzemplarze doprowadzono do tego standardu w zakładach remontowych, oznaczając je literami BS). Ocenia się, że możliwości bojowe tej modyfikacji wzrosły co najmniej o 50%. Z powodu zmian organizacyjnych w lotnictwie Rosji latach 90 XX w. opracowano wielozadaniową wersję oznaczoną jako MiG-31FE oraz zaoferowano ją na rynku międzynarodowym w wersji eksportowej. Została ona zmodernizowana do przenoszenia kierowanego i niekierowanego uzbrojenia powietrze-ziemia. Poza wymienionymi wersjami opracowano samolot do zwalczania satelitów ze specjalną rakietą oraz wersję M – z awangardowym radiolokatorem Zasłon-M o niezwykle dużych możliwościach. Pozostała ona tylko w prototypach. Obecnie MiG-31 jest podstawą obrony powietrznej w WWS Rosji (PWO wcielono do WWS Lotnictwa Frontowego). W 2005 roku rozpoczęto kompleksową modernizację samolotu, jednak prace są utajnione.

Do 2020 roku ponad 60 samolotów MiG-31 rosyjskich wojsk lotniczych zostanie zmodernizowanych do wariantu MiG-31BM. W grudniu 2011 MO FR podpisało umowę z ОАО «ОАК» na modernizację tych statków powietrznych. Po realizacji zamówienia Rosja będzie posiadać 80 samolotów MiG-31BM. Rosja wykorzystuje operacyjnie ok. 150 MiG-31 (różne źródła podają liczby, różniące się o kilkadziesiąt egz.), a ok. 100 znajduje się w rezerwie.[1] Wojska lotnicze Kazachstanu posiadają 43 samoloty.


Modernizacja 10 samolotów została krytycznie oceniona - aby obniżyć koszty nie zmieniono pasywnej anteny radaru a jedynie dokonano wymiany podzespołów radaru co miało około dwukrotnie zwiększyć jego możliwości.[2].

MiG-31 790 IAP Chotiłowo
MiG-31 790 IAP Chotiłowo
MiG-31BM
MiG-31BM
MiG-31, dysze silników

Typy uzbrojenia dla wersji MiG-31BM R-33, R-73, R-77, R-40, R-60, R-37, Ch-58, Ch-31, Ch-25, Ch-59, Ch-29, KAB-500, KAB-1500; różne wersje tych środków walki

Maksymalna masa uzbrojenia podwieszanego wynosi 9 Mg.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy