Su-34
| Su-34 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR /  Rosja |
| Producent | Suchoj |
| Typ | myśliwiec bombardujący / samolot szturmowy |
| Załoga | 2 |
| Historia | |
| Data oblotu | 18 grudnia 1993 |
| Dane techniczne | |
| Napęd | 2 silniki turboodrzutowe dwuprzepływowe Saturn/Liulka AŁ-31F |
| Ciąg | każdy 75,53 kN (normalny) 122,58 kN (z dopalaniem) |
| Wymiary | |
| Rozpiętość | 14,70 m |
| Długość | 23,34 m |
| Wysokość | 6,09 m |
| Powierzchnia nośna | 62,04 m² |
| Masa | |
| Własna | 17 700 kg |
| Startowa | 38 200 kg |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. | 1400 km/h (na poziomie morza) 1900 km/h (11 000 m n.p.m.) |
| Prędkość minimalna | 220 km/h |
| Pułap | 15 000 m |
| Zasięg | 4000 km |
| Rozbieg | 1200 m |
| Dobieg | 1500 m |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1x działko lotnicze GSz-30-1 kalibru 30 mm 12 węzłów uzbrojenia do podwieszania uzbrojenia i innych zasobników o masie do 8000 kg |
|
| Użytkownicy | |
| Rosja | |
| Rzuty | |
 |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Su-34 (nazwa eksportowa samolotu Su-32, oznaczenie NATO Fullback) – rosyjski wielozadaniowy myśliwiec bombardujący opracowany jeszcze w Związku Radzieckim na bazie dwumiejscowego myśliwca Su-27. Su-34 jest myśliwcem wielozadaniowym głębokiego uderzenia, który może wykonywać również zadania bliskiego wsparcia oraz nękania sił przeciwnika.
Spis treści |
[edytuj] Konstrukcja
Naddźwiękowy dwusilnikowy i dwumiejscowy samolot myśliwsko-bombowy. Średniopłat z podwójnym usterzeniem pionowym o konstrukcji metalowej. Podwozie z kołem przednim, chowane w locie.
[edytuj] Opis
Zmiany w stosunku do Su-27 wynikają z przeznaczenia samolotu. Całą kabinę umieszczono wewnątrz tytanowej skrzyni o grubości ścian 17 mm, gdyż wykonując swe typowe zadanie bojowe samolot leci na małej wysokości w warunkach silnego ognia przeciwlotniczego. Samoloty posiadają wzmocnione podwozie ze zdwojonymi kołami głównymi (jedno za drugim), wyższy i pełniejszy garb za kabiną, większe żądło wystające z tylu pomiędzy silnikami, które mieści stację radiolokacyjną obserwacji tylnej półsfery. Kabina, z fotelami wyrzucanymi klasy „zero-zero” K-36DM ustawionymi obok siebie, jest pierwszą tak komfortową w rosyjskich samolotach tej klasy, wysoka i przestronna, pilot może wstać z fotela i całkowicie się wyprostować. Z tyłu znajduje się niewielki przedział mieszczący kuchenkę, pojemnik na odchody oraz apteczkę. Piloci wsiadają do kabiny od dołu, wchodząc po drabince umieszczonej za przednim podwoziem. Wewnątrz kabiny, do wysokości lotu na poziomie 10 000 m, utrzymane są warunki jak dla wysokości 2400 m n.p.m., co pozwala załodze w trakcie całej misji pracować bez masek tlenowych. Nieco zmieniono usterzenie pionowe samolotu, wiele zmian dokonano w lokalnej aerodynamice. Stateczność Su-34 zwiększają canardy, czyli małe skrzydełka na przodzie samolotu, takie same, jakie ma Su-30MK. Su-34 wyposażono w dwa silniki Saljut AL-31F-M1 z ruchomymi dyszami pozwalającymi na zmianę wektora ciągu. Wloty do silników mają zmienną geometrię, a także zabezpieczenie przed zasysaniem przedmiotów.
Jądrem systemu kierowania uzbrojenia jest stacja radiolokacyjna Leniniec-B004. Jest to wielofunkcyjny radar ze skanowaniem elektronicznym opracowany w biurze konstrukcyjnym Leniec w St. Petersburgu. Potrafi wykrywać i śledzić cele zarówno w przestrzeni powietrznej, jak też na powierzchni ziemi lub wody. W zadaniach nawigacyjnych przedstawia pilotowi mapę terenu, a także umożliwia automatyczne omijanie i oblatywanie przeszkód terenowych w locie na małej wysokości. Zasięg wykrycia celu powietrznego wynosi 200-250 km, może wykrywać cele powietrzne wielkości myśliwca w odległości ok. 90 km. Pozwala też na unikanie przeszkód terenowych przy lotach na niskim pułapie oraz automatyczny lot z odwzorowaniem rzeźby terenu. Su-34 wyposażono w system nawigacji inercyjnej i antenę komunikacji satelitarnej. Systemy obronne samolotu obejmują: czujniki opromieniowania wiązką radaru oraz defensywne, elektroniczne systemy zakłócające typu KNIRTI SPS-171/L005S Sorbcja-S montowane w stałych zasobnikach znajdujących się na końcówkach skrzydeł. Do naprowadzania na cel bomb oraz rakiet sterowanych w podczerwieni i laserowo służy podwieszany zasobnik typu Sapsan-E. Z tyłu samolotu, w tzw. żądle, znajduje się radar ostrzegania przed atakiem rakiet powietrze-powietrze typu Fazotron/Rasswiet N012. Su-34 ma szklany kokpit z trzema kolorowymi, wielofunkcyjnymi wyświetlaczami. Obaj piloci mają przed sobą celowniki przezierne HUD. Su-34 wyposażony jest w działko kalibru 30 mm typu GSh-301 z zapasem 180 pocisków. Na 12 podskrzydłowych i podkadłubowych węzłach uzbrojenia samolot może przenosić osiem ton uzbrojenia. Samolot może przenosić każdy typ obecnie używanych i projektowanych taktycznych rakiet powietrze-ziemia i powietrze-woda. Su-34, chociaż zoptymalizowany do wykonywania zadań uderzeniowych, ma w zamierzeniach nie ustępować innym myśliwcom w działaniach powietrze-powietrze.[1] Do walki powietrznej wykorzystuje rakiety typu R-27, R-73 i R-77.
Prototyp oblatano w grudniu 1993 roku. Pierwsze osiem egzemplarzy seryjnych trafiło do rosyjskich sił zbrojnych w 2004 roku. Samolot ten ma być następcą Su-24. Oficjalne zapotrzebowanie wynosi około 220 egzemplarzy. Obecnie trwa produkcja i przyjmowanie na stan Sił Powietrznych FR.
Samolot został użyty z sukcesami na wojnie w Osetii w 2008, niszczył stacje radarowe obrony plot.
[edytuj] Uzbrojenie
[edytuj] bomby lotnicze
- KAB-500L / 1500
- KAB-500KR / 1500
- FAB-500 / 250 / 1500
- AGITAB-500-300
i inne tego wagomiaru
[edytuj] Pociski manewrujące
Samolot może być wyposażony w następujące modele pocisków manewrujących:
a także zewnętrzne zbiorniki paliwa, zasobniki różnego typu w tym rozpoznawcze i walki elektronicznej.
Przypisy
- ↑ Na podstawie: Opis samolotu Sukhoj Su-34/32 FN.
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||
