Zieleń S

Zieleń S
Nazewnictwo
Nomenklatura systematyczna (IUPAC) N-4-[[4-(dimetyloamino)fenylo]-(4-dimetyloazaniumylidenocykloheksa-2,5-dien-1-ylideno)metylo]-3-hydroksynaftaleno-2,7-disulfonian sodu
Inne nazwy i oznaczenia E142, C.I. 44090, zieleń brylantowa BS, zieleń malachitowa G, zieleń diamentowa ang. Food Green 4
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C27H25N2NaO7S2
Masa molowa	576,63 g/mol
Wygląd	ciemnozielony proszek
Identyfikacja
Numer CAS	3087-16-9
PubChem	91525
Niebezpieczeństwa MSDS Zewnętrzne dane MSDS Zagrożenia (UE) Szkodliwy (Xn) Zwroty R R22, R36/37/38 Zwroty S S36/37/39 NFPA 704 0 2 1   Numer RTECS BQ1150000
Podobne związki
Podobne związki	fiolet krystaliczny

Zieleń S, zieleń brylantowa BS (E142) − organiczny związek chemiczny, trifenylometanowy barwnik smołowy. Jest zakazany w niektórych krajach.

Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 5 mg/kg ciała.

Zastosowanie

Jest stosowany w przemyśle spożywczym jako dodatek do m.in. groszku konserwowego, sosu miętowego, serników w proszku, galaretek oraz w przemyśle tekstylnym.

W medycynie zieleń brylantowa, podobnie jak fiolet gencjanowy, jest stosowana w lecznictwie (w Polsce obecnie bardzo rzadko) jako środek antyseptyczny do dezynfekcji skóry i ran, w roztworach wodnych i spirytusowych o stężeniu 1–2%, rzadziej jako maść i w innych postaciach leku recepturowego. Znana pod nazwą farmaceutyczną viride nitens.

Działanie niepożądane

W stosowanych stężeniach barwnik ten rzadko jest szkodliwy dla zdrowia, aczkolwiek w większych ilościach może powodować astmę, nadpobudliwość, bezsenność, reakcje alergiczne (np. wysypkę), a nawet anemię.

Bibliografia

• J. Chodkowski: Mały Słownik Chemiczny. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1967. 
• Piotr Kubikowski, Wojciech Kostowski: Farmakologia. Podstawy farmakoterapii. PZWL, 1979. 
• Piotr Kubikowski (red.): Poradnik Terapeutyczny. Wyd. II. PZWL, 1969. 
• Piotr Kubikowski (red.): Poradnik Terapeutyczny. Wyd. III. PZWL, 1975. 

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.