Ryszard Czarnecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Ryszard Czarnecki – żużlowiec.
Ryszard Czarnecki
Ryszard Czarnecki Sejm 01.JPG
Ryszard Czarnecki (2014)
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1963
Londyn
Prezes Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego
Przynależność polityczna Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe
Okres urzędowania od 4 października 1994
do 24 lutego 1996
Poprzednik Wiesław Chrzanowski
Następca Marian Piłka
Poseł do PE VIII kadencji
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 1 lipca 2014
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Ryszard Henryk Czarnecki (ur. 25 stycznia 1963 w Londynie jako Richard Henry Czarnecki) – polski polityk, historyk, dziennikarz, działacz sportowy, poseł na Sejm I i III kadencji, deputowany do Parlamentu Europejskiego VI, VII i VIII kadencji, były wiceminister kultury, były przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej i minister – członek Rady Ministrów.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1981 XXXIX Liceum Ogólnokształcące im. Ludowego Lotnictwa Polskiego w Warszawie, a w 1986 studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1988 studiował na Letnim Uniwersytecie w Rzymie. W latach 1988–1990 był dziennikarzem „Dziennika Polskiego” wydawanego w Londynie, od 1990 do 1991 sekretarzem redakcji miesięcznika „Głos”, a w 1991 zastępcą redaktora naczelnego „Wiadomości Dnia”. W tym samym roku przez parę miesięcy zajmował stanowisko redaktora naczelnego „Dziennika Dolnośląskiego” oraz członka zarządu wydawcy tego pisma, spółki Norpol-Press we Wrocławiu. W 1990 założył fundację „Pro Patria”. Od 1993 do 1997 kierował redakcją katolicką telewizji Polsat. Od 1999 do 2001 przewodniczył radzie programowej Radia Polonia.

Był także wiceprezesem (1997–1999 i 2001–2003) i nominalnym prezesem (1999–2001) klubu żużlowego WTS Atlas Wrocław, a także (2002–2003) członkiem rady nadzorczej WKS Śląsk Wrocław. Od września 2001 do grudnia 2002 zajmował stanowisko prezesa Instytutu Prawa i Studiów Europejskich w Warszawie. W 2003 przez parę miesięcy był doradcą prezydenta Włocławka do spraw integracji z Unią Europejską. W 2005 objął funkcję wiceprzewodniczącego Wydziału Zagranicznego Polskiego Związku Piłki Nożnej.

Publikował lub publikuje m.in. w „Arcanach”, „Gazecie Polskiej”, „Nowym Państwie”, „Naszym Dzienniku”, „Gazecie Finansowej”, „Warszawskiej Gazecie”, „W Sieci Historii” i „Gazecie Polskiej Codziennie”. W 2011 objął funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej spółki Forum wydającej dziennik „Gazeta Polska Codziennie”[1][2].

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Od 1981 działał w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. Od 1984 do 1987 był członkiem prezydium krajowego podziemnych struktur NZS. Przewodniczył także NZS na Uniwersytecie Wrocławskim. Współpracował z Polską Niezależną Organizacją Młodzieżową oraz Archiwum Solidarności. 14 listopada 1987 był jednym z sygnatariuszy Ruchu Polityki Realnej przekształconego następnie w Unię Polityki Realnej. W październiku 1989 współtworzył Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe.

W wyborach parlamentarnych w 1991, otrzymawszy 12 199 głosów został wybrany w okręgu wrocławskim posłem na Sejm I kadencji z listy Wyborczej Akcji Katolickiej. Od 1991 do 1993 był wiceprzewodniczącym Komisji Kultury i Środków Przekazu. Od czerwca do września 1993 sprawował funkcję wiceministra kultury w rządzie Hanny Suchockiej. W wyborach w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z listy Katolickiego Komitetu Wyborczego „Ojczyzna”. W listopadzie 1993 został wiceprezesem ZChN[3]. Po rezygnacji Wiesława Chrzanowskiego, w październiku 1994 zastąpił go w kierowaniu partią[4], a w marcu 1995 został formalnie wybrany na prezesa ZChN[5]. Funkcję tą pełnił do lutego 1996[6].

W wyborach parlamentarnych w 1997, uzyskując 37 100 głosów zdobył mandat poselski z listy Akcji Wyborczej Solidarność. Od 17 października 1997 do 27 lipca 1998 był przewodniczącym Komitetu Integracji Europejskiej[7]. Od 27 lipca 1998 do 26 marca 1999 pełnił urząd ministra – członka Rady Ministrów w rządzie Jerzego Buzka. Następnie, do 2001 przewodniczył Komisji Łączności z Polakami za Granicą.

W kwietniu 2001 został prezesem Regionu Dolnośląskiego ZChN[8]. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku ubiegał się ponownie o mandat posła z listy Akcji Wyborczej Solidarność Prawicy, która nie uzyskała mandatów (uzyskał 5261 głosów)[9]. W wyborach samorządowych w 2002 bez powodzenia kandydował na prezydenta Wrocławia z ramienia Komitetu Wyborczego Wyborców Nasz Wrocław, zdobywając 8797 głosów (5,37%)[10]. Pozostając członkiem ZChN, w 2003 objął funkcję doradcy Andrzeja Leppera ds. polityki międzynarodowej. W lutym 2004 został członkiem Samoobrony RP[11], po czym w czerwcu tego samego roku uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z listy tego ugrupowania, otrzymując 31 717 głosów w okręgu dolnośląsko-opolskim. W europarlamencie zajmuje się m.in. unijnymi przedsięwzięciami monitorującymi wybory w krajach Trzeciego Świata. Był członkiem komitetu wyborczego Andrzeja Leppera jako kandydata w wyborach prezydenckich w 2005[12]. 16 lipca 2007 został wykluczony z Samoobrony RP za „nieuwzględnianie stanowiska partii” ws. opuszczenia przez ugrupowanie koalicji rządowej[13].

W 2008 otrzymał nagrodę MEP Awards w kategorii rozwój[14]. W tym samym roku wstąpił do Prawa i Sprawiedliwości[15]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009, kandydując z listy tej partii w okręgu okręgu kujawsko-pomorskim otrzymał 27 106 głosów i zdobył ponownie mandat europosła[16]. W styczniu 2011 wszedł w skład komitetu politycznego PiS[17]. W wyborach w 2014 z listy PiS po raz trzeci został wybrany do europarlamentu, startując tym razem w Wielkopolsce[18]. 1 lipca 2014 został wybrany na jednego z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego i jest jedynym polskim wiceprzewodniczącym[19].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Lata niezakończonej walki. Polska i Polacy w latach 1939–45, Londyn 1989,
  • Droga do Polski – zbiór felietonów 1986–1989, Londyn 1990,
  • Widziane z Wrocławia – zbiór felietonów z lat 1998–2000, Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 2001,
  • W skórze reportera, Wydawnictwo Zysk, 2011.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Londynie jako Richard Henry Czarnecki. W 2013 zmienił imiona na Ryszard Henryk[20]. Jest synem Marii i Henryka T. Czarneckiego[21], twórcy m.in. filmów polsko-radzieckich i drugiego reżysera filmu Hubal. Żonaty z Emilią, córką Mirosława Hermaszewskiego, pierwszego polskiego kosmonauty. Ma trzech synów: Przemysława, Bartosza i Stanisława.

Przypisy

  1. FORUM S.A.. krs-online.com.pl. [dostęp 20 stycznia 2014].
  2. Redakcja gazety. gpcodziennie.pl. [dostęp 20 stycznia 2014].
  3. Czarnecki i Szyszko zamiast Goryszewskiego. rp.pl, 22 listopada 1993. [dostęp 20 stycznia 2014].
  4. Wiesław Chrzanowski odchodzi. rp.pl, 4 października 1994. [dostęp 20 stycznia 2014].
  5. Ryszard Czarnecki prezesem ZChN. rp.pl, 5 marca 1994. [dostęp 20 stycznia 2014].
  6. Informacje. Marian Piłka zastąpił Ryszarda Czarneckiego. rp.pl, 26 lutego 1996. [dostęp 20 stycznia 2014].
  7. Czarnecki bez teki. rp.pl, 28 lipca 1997. [dostęp 20 stycznia 2014].
  8. Czarnecki prezesem ZChN na Dolnym Śląsku. rp.pl, 30 kwietnia 2001. [dostęp 20 stycznia 2014].
  9. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 20 stycznia 2014].
  10. Serwis PKW – Wybory 2002. [dostęp 20 stycznia 2014].
  11. Czarnecki w Samoobronie. wp.pl, 27 lutego 2004. [dostęp 20 stycznia 2014].
  12. Skład Komitetu Wyborczego kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Leppera. samoobrona.org.pl, 5 sierpnia 2005. [dostęp 20 stycznia 2014].
  13. Czarnecki wykluczony z Samoobrony. tvn24.pl, 16 lipca 2007. [dostęp 20 stycznia 2014].
  14. Marta Sienicka: Nominacje do nagród MEP Awards. UniaEuropejska.org, 13 listopada 2011. [dostęp 20 stycznia 2014].
  15. Wyrzucili go z Samoobrony, przygarnął PiS. wp.pl, 18 września 2008. [dostęp 20 stycznia 2014].
  16. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 2009 r. o wynikach wyborów posłów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dniu 7 czerwca 2009 r.. [dostęp 20 stycznia 2014].
  17. Zmieniło się ścisłe kierownictwo PiS. wp.pl, 22 stycznia 2011. [dostęp 20 stycznia 2014].
  18. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 27 maja 2014].
  19. Ryszard Czarnecki został jednym z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego. wp.pl, 1 lipca 2014. [dostęp 1 lipca 2014].
  20. Europoseł PiS oficjalnie Ryszardem Henrykiem Czarneckim. onet.pl, 24 kwietnia 2014. [dostęp 24 kwietnia 2014].
  21. Dane osoby. bip.ipn.gov.pl. [dostęp 12 maja 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]