4 Korpus Zmechanizowany (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
4 Korpus Zmechanizowany
4-й механизированный корпус
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie lipiec 1940
Dowódcy
Pierwszy generał major Michaił Potapow
Ostatni generał major Andriej Własow
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Lwów
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska zmechanizowane
Podległość Kijowski Specjalny Okręg Wojskowy,
Front Południowo - Zachodni

4 Korpus Zmechanizowanywyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.

I formowanie[edytuj]

Pierwsze formowanie Korpusu rozpoczęto w lipcu 1940 roku w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Dowództwo Korpusu mieściło się we Lwowie na terenie świeżo zajętej Litwy. Dowództwo Korpusu sformowany na bazie bazie dowództwa 49 Korpusu Strzeleckiego.

Skład:

W dniu 1 czerwca 1941 korpus liczył 28 098 żołnierzy. W dniu 22 czerwca 1941 roku miał na wyposażeniu:

  • 979 czołgów, w tym:
  • 175 samochody pancernymi,
  • 134 armaty,
  • 152 moździerze,
  • 2 854 samochody,
  • 274 ciągniki,
  • 1 050 motocykli[1].

Dowódcy 4 Korpusu Zmechanizowanego:

Andriej Wlasow

Działania bojowe 4 Korpusu Zmechanizowanego.

Dnia 20 czerwca w korpusie ogłoszono alarm bojowy. Do pierwszego starcia z Niemcami doszło 22 czerwca kiedy 3 Pułk Motocyklowy zaatakował jednostki Wermachtu przeprawiające się przez San w rejonie miasta Laszki. Tego samego dnia dowództwo podjęło decyzję o przemieszczeniu korpusu w rejon miasta Brody. W związku z chaosem jaki ogarnął w pierwszych dniach wojny jednostki radzieckie, korpus nie wykonał postawionego przed nim zadania. 24 czerwca ze składu korpusu wyłączono 8 Dywizję Pancerną i przekazano ją do 15 Korpusu Zmechanizowanego. W związku z ciężkim położeniem sił radzieckich w rejonie korpus rozpoczął odwrót na wschód. 29 czerwca opuścił on rejon Lwowa a 3 lipca dotarł on do Zbaraża. 7 lipca w wyniku panicznego odwrotu w składzie korpusu pozostało 126 czołgów. 9 lipca jednostka dotarła do Iwanopola[2]. 12 lipca korpus przekroczył Dniepr w rejonie miasta Pryłuki, odrywając się od jednostek niemieckich, jak i od 6 Armii której podlegał.

Z dniem 12 lipca rozwiązano obydwie dywizje pancerne korpusu. Na bazie 8 Dywizji Pancernej sformowano 130 Brygadę Pancerną, a na bazie 32 Dywizji: 1 Brygadę Pancerną i 8 Brygadę Pancerną.

II formowanie[edytuj]

Drugie formowanie 4 Korpusu Zmechanizowanego nastąpiło we wrześniu 1942 roku na podstawie dyrektywy NKO nr 1104915ss z 8 września 1942 roku w Moskiewskim Okręgu Wojskowym.

Skład korpusu[3]:

  • 36 Brygada Zmechanizowana,
    • 26 Pułk Czołgów,
  • 59 Brygada Zmechanizowana,
    • 20 Pułk Czołgów,
  • 60 Brygada Pancerna,
    • 21 Pułk Czołgów,
  • 55 Pułk Czołgów,
  • 158 Pułk Czołgów,
  • 603 pułk przeciwlotniczy,
  • 334 dywizjon gwardyjskich moździerzy (BM-13),
  • 44 batalion samochodów pancernych,
  • 61 batalion motocyklowy,
  • oddziały korpuśne:
    • 31 samodzielny batalion saperów (od 24.10.1942 r.),
    • 79 batalion remontowy (od 24.10.1942 r.),
    • 346 samodzielny batalion łączności (od 18.02.1943 r.),
    • 27 samodzielny batalion saperów (od 15.10.1942 r.),
    • 36 samodzielna kompania inżynieryjno - minowa (od 24.10.1942 r.),
    • 28 samodzielna kompania transportowa (od 24.10.1942 r.),
    • 1801 poczta polowa (od 25.10.1942 r.).

Dowódcy 3 Korpusu Zmechanizowanego:

  • generał major Gieorgij Rodin - 10 września 1942 - 10 października 1942,
  • generał major Wasilij Wolski - 11 października 1942 - 18 grudnia 1942.

4 Korpus Zmechanizowany we wrześniu 1942 - grudniu 1942 roku walczył w składzie :

Rozkazem NKO nr 394 z 18 grudnia 1942 roku 4 Korpus Zmechanizowany przeformowano w 3 Gwardyjski Korpus Zmechanizowany[3].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]