11 Korpus Zmechanizowany (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
11 Korpus Zmechanizowany
11-й механизированный корпус
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 1932 (I formowanie)
1941 (II formowanie)
Dowódcy
Pierwszy komkor Kasjan Czajkowski
Ostatni generał major Dmitrij Mostowienko
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja Wołkowysk (II formowanie)
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Podległość Front Zachodni

11 Korpus Zmechanizowanywyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej z lat trzydziestych i okresu II wojny światowej.

I formowanie[edytuj]

Korpus został sformowany jesienią 1932 na bazie 11 Dywizji Piechoty Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Pierwszym dowódcą został komkor Kasjan Czajkowski. W 1934 roku Korpus przeniesiono na Daleki Wschód.[1]

Skład korpusu[edytuj]

31 Brygada Zmechanizowana wyposażona w czołgi T-26:

    • trzy bataliony czołgów,
    • batalion piechoty,
    • batalion karabinów maszynowych,
    • dywizjon artylerii,
    • batalion saperów,
    • kompania przeciwlotniczych karabinów maszynowych,

32 Brygada Zmechanizowana wyposażona w czołgi BT:

    • trzy bataliony czołgów,
    • batalion piechoty,
    • batalion karabinów maszynowych,
    • dywizjon artylerii,
    • batalion saperów,
    • kompania przeciwlotniczych karabinów maszynowych,

33 Brygada piechoty (oryginalnie: "Brygada strzelecka karabinów maszynowych”),

  • jednostki korpuśne:
    • batalion łączności,
    • batalion rozpoznawczy,
    • batalion chemiczny,
    • batalion saperski,
    • dywizjon artylerii.[1]

Wyposażenie[edytuj]

Na wyposażeniu korpusu znajdowało się:

W 1935 wg etatu korpus powinien liczyć 8 200 żołnierzy i mieć na stanie:

  • 456 czołgów, w tym:
    • 24 czołgi BT-7A,
    • 310 czołgów BT,
    • 8 BT PTO,
    • 60 T-37,
    • 36 czołgów BCHM-3 z miotaczami płomieni (chemiczne),
    • 18 czołgów BCHM-4 z miotaczami płomieni (chemiczne),
  • 8 armat (4 x 122 mm i 4 x 75 mm),
  • 1 500 samochodów.[2]

W rzeczywistości 1 marca 1935 roku korpus liczył:

  • 618 czołgów, w tym:
    • 254 czołgi T-26,
    • 241 czołgów BT,
    • 92 T-37,
    • 35 czołgów z miotaczami płomieni (chemiczne),
    • 5 czołgów saperskich,
  • 15 dział samobieżnych,
  • 25 lekkich i 22 średnie samochody pancerne,
  • 79 ciągników.[2]

II formowanie[edytuj]

Korpus formowany od marca 1941 w rejonie Grodna, Sokółki oraz Wołkowyska w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Dowództwo Korpusu znajdowało się w Wołkowysku. Korpus formowany na bazie 15 i 25 Brygady Pancernej oraz 9 Brygady Zmotoryzowanej. Do 22 czerwca 1941 roku korpus nie zakończył formowania. W czerwcu 1941 korpus wszedł w skład 3 Armii Frontu Zachodniego.

Dowództwo korpusu[edytuj]

Skład korpusu[edytuj]

Wyposażenie[edytuj]

Wg stanu na 1 czerwca 1941 służbę w korpusie pełniło 21 605 żołnierzy i oficerów[3]

Wyposażenie korpusu w czołgi na dzień 22 czerwca 1941
Jednostka Wszystkich KW-1/KW-2 T-34 BT T-26 Inne (w tym ciągniki na bazie czołgu T-26)
Korpus 241 3 28 44 160* 25
29 DPanc. 66 2 26 22 16
33 DPanc. 118 1 2 44 65 6
204 DZmot. 57 54 3
T-26 – czołg najliczniej występujący na wyposażeniu korpusu
  • 19 czołgów z miotaczami ognia (chemiczne)

Działania bojowe[edytuj]

Od 22 czerwca 1941 korpus toczył walki obronne w rejonie Grodna (Bitwa białostocko-mińska). W związku z zaskoczeniem, jakie stanowił atak niemiecki, korpus nie był w pełni gotowy do działań bojowych wkraczał pojedynczymi zaimprowizowanymi grupami[4]. W związku z utratą łączności ze sztabem 3 Armii korpus nie wziął udziału w przeciwnatarciu korpusów zmechanizowanych frontu zachodniego na Grodno dnia 23 czerwca. Dopiero 24 czerwca rozpoczął atak na siły niemieckiej 9 Armii, jednak trafiając na przygotowaną obronę, poniósł ciężkie straty. 25 czerwca pozostało w linii jedynie 50 czołgów, w związku z czym korpus rozpoczął odwrót. Równie wielkie były straty w ludziach: w dywizjach pancernych pozostało po 300-400 żołnierzy[5]. Po rozgromieniu 3 Armii przez Wehrmacht korpus znalazł się w okrążeniu ("kocioł białostocki"), praktycznie ulegając zagładzie. 14 lipca 1941 na południe od Bobrujska z okrążenia wyszła kilkusetosobowa grupa pod dowództwem generała Mostowienki.[6]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]