Jerzy Dąbrowski (biskup)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Dąbrowski
Biskup tytularny Tamascani
Gratia et fidelitas
Łaska i wierność
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1931
Liszkowo
Data śmierci 14 lutego 1991
Biskup pomocniczy gnieźnieński
Okres sprawowania 1982–1991
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 maja 1956
Nominacja biskupia 20 lutego 1982
Sakra biskupia 25 marca 1982
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 marca 1982
Miejscowość Gniezno
Miejsce bazylika prymasowska Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
Konsekrator Józef Glemp
Współkonsekratorzy Jan Michalski
Kazimierz Romaniuk

Jerzy Dąbrowski (ur. 26 kwietnia 1931 w Liszkowie, zm. 14 lutego 1991) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1982–1991.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 26 kwietnia 1931 w Liszkowie[1]. W czasie II wojny światowej, wysiedlony z rodzinnej miejscowości, kształcił się w niemieckim gimnazjum w Toruniu. Po wojnie kontynuował edukację w Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym w Wąbrzeźnie, uzyskując świadectwo dojrzałości. W 1949 został przyjęty na studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie, które w następnym roku przerwał. Wstąpił do Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie-Poznaniu, gdzie odbył studia filozoficzno-teologiczne. Święceń prezbiteratu udzielił mu 25 maja 1956 w bazylice archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie biskup pomocniczy poznański Franciszek Jedwabski. Od 1959 studiował muzykologię w Studium Muzyki Liturgicznej w Aninie. Wykształcenie poszerzał w Instytucie Muzyki Sakralnej przy Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie zdobył dyplom na Wydziale Śpiewu Gregoriańskiego, Kompozycji i Organów Liturgicznych, a w 1970 otrzymał doktorat[2].

Po święceniach pomagał w pracy duszpasterskiej w parafii św. Mikołaja w Korytach. Od grudnia 1956 pracował jako wikariusz w parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu (gdzie był również prefektem szkół podstawowych) i w parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Bydgoszczy. Był duszpasterzem w Zakładzie dla Ociemniałych w Laskach i duszpasterzem akademickim przy kościele św. Anny w Warszawie. W 1973 został współpracownikiem Sekretariatu Episkopatu Polski, od 1977 pełnił tam funkcję referenta. W 1979 zatrudniony w Sekretariacie Prymasa Polski, odpowiadał za duszpasterstwo Polonii i kontakty z episkopatami innych państw. W archidiecezji gnieźnieńskiej zasiadał w komisji liturgicznej i był deputatem ds. karności i wychowania w seminarium duchownym. W 1978 został obdarzony godnością kapelana honorowego Jego Świątobliwości[2].

Prowadził zajęcia na Sekcji Muzyki Kościelnej przy Wydziale Teologicznym Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie[2].

20 lutego 1982 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Tamascani. Święcenia biskupie otrzymał 25 marca 1982 w bazylice prymasowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Udzielił mu ich Józef Glemp, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, w asyście Jana Michalskiego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, i Kazimierza Romaniuka, biskupa pomocniczego warszawskiego[2]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Gratia et fidelitas” (Łaska i wierność)[3]. W latach 1982–1991 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej. Rezydował jednak w Warszawie, gdzie pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Był przewodniczącym Podkomisji Episkopatu Polski ds. Muzyki Kościelnej. Od 1989 kierował Zespołem Pomocy Kościelnej dla Katolików w ZSRR. Działał w duszpasterstwie, szczególnie, środowisk twórczych, dyplomatów i katolików na Wschodzie[2].

Zmarł 14 lutego 1991 w wypadku samochodowym[2]. 18 lutego 1991[2] został pochowany na cmentarzu św. Piotra i Pawła w Gnieźnie[4]. W 2012 jego szczątki ekshumowano i przeniesiono do krypty biskupów pomocniczych gnieźnieńskich w kościole św. Piotra i Pawła w Gnieźnie, położonego na terenie tego cmentarza[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jerzy Dąbrowski (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-07-05].
  2. a b c d e f g K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 28–29. ISBN 83-7052-900-3.
  3. K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 186. ISBN 83-7052-900-3.
  4. a b Gniezno: Prymas poświęcił kryptę biskupów pomocniczych. ekai.pl, 2012-11-02. [dostęp 2015-07-07].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]