John C. Calhoun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Caldwell Calhoun
John C. Calhoun.jpeg
Data i miejsce urodzenia 18 marca 1782
Abbeville,  Karolina Południowa
Data i miejsce śmierci 30 marca 1850
Waszyngton,  Dystrykt Kolumbii
7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych
Okres od 4 marca 1829
do 28 grudnia 1832
Przynależność polityczna Partia Demokratyczna
Poprzednik Daniel Tompkins
Następca Martin Van Buren
16. sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych
Okres od 1 kwietnia 1844
do 10 marca 1845
Poprzednik Abel P. Upshur
Następca James Buchanan
10. sekretarz wojny Stanów Zjednoczonych
Okres od 6 października 1817
do 4 marca 1825
Poprzednik William H. Crawford
Następca James Barbour
John C Calhoun Signature.svg

John Caldwell Calhoun (ur. 18 marca 1782 w Abbeville w Karolinie Południowej , zm. 30 marca 1850 w Waszyngtonie) – polityk amerykański, działacz Partii Demokratyczno-Republikańskiej, 7. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych.

W latach 1817-1825 był sekretarzem wojny w administracji prezydenta Jamesa Monroe, następnie wiceprezydentem przy prezydentach Johnie Quincy Adamsie i Andrew Jacksonie (od 1825); 28 grudnia 1832 był pierwszym wiceprezydentem USA w historii, który sam zrezygnował z pełnionej funkcji, gdy został senatorem z rodzinnego stanu Karolina Południowa.

W 1844 został sekretarzem stanu w administracji Johna Tylera (po tragicznej śmierci Abla P. Upshura); pełnił tę funkcję przez rok, do końca prezydentury Tylera. W 1957 Senat USA uznał Calhouna za jednego z pięciu najwybitniejszych senatorów w historii USA.

Najgorętszy zwolennik utrzymania niewolnictwa. Wobec napływających do Kongresu petycji o zniesienie niewolnictwa w Waszyngtonie i terytoriach kontrolowanych przez władze federalne doprowadził do uchwalenia ustaw kagańcowych (ang. gag laws) zabraniających dyskutowania sprawy niewolnictwa. Zakaz ten (naruszający wolność słowa i petycji gwarantowany przez 1 Poprawkę) uchylony został w 1844 dzięki agitacji byłego prezydenta Johna Quincy Adamsa[1]. Calhoun sprzeciwił się też projektowi Wilmota zakazującemu wprowadzenia niewolnictwa na tereny zdobyte w wojnie z Meksykiem[2]. Oponował też przeciw kompromisowi 1850 który ograniczał ekspansję niewolnictwa, jego mowę w tej sprawie trzeba było odczytać gdyż on sam był już poważnie chory i wkrótce potem zmarł[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]