Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
kościół parafialny, bazylika mniejsza
Distinctive emblem for cultural property.svg 117/31 z 10.03.1931 r.[1]
Ilustracja
Widok od wschodu
Państwo  Polska
Miejscowość Inowrocław
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu
bazylika mniejsza od 13 lipca 2008
Wezwanie Imienia Najświętszej Maryi Panny, odpust 12 września, na pamiątkę zwycięstwa pod Wiedniem
Wspomnienie liturgiczne 12 września
Przedmioty szczególnego kultu
Cudowne wizerunki cudowna figura Madonny Uśmiechniętej i Dzieciątka Jezus – koronowana
Położenie na mapie Inowrocławia
Mapa lokalizacyjna Inowrocławia
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie powiatu inowrocławskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu inowrocławskiego
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie województwa kujawsko-pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa kujawsko-pomorskiego
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Bazylika Mniejsza pw. Najświętszej Maryi Panny
Ziemia52°48′00,27″N 18°15′48,77″E/52,800075 18,263547
Strona internetowa

Kościół Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu, tzw. Ruina – najstarszy kościół Inowrocławia i jeden z najstarszych na Kujawach, sięgający metryką końca XII wieku. Pełni funkcję kościoła parafialnego, a od 2008 roku nosi tytuł bazyliki mniejszej.

Właścicielem kościoła jest Parafia Imienia Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu.

Historia[edytuj]

Powstanie kościoła datuje się na koniec XII lub początek XIII wieku. Znaczna, jak na kościół jednonawowy, szerokość korpusu pozwala przypuszczać, że pierwotnie planowano podział wnętrza na trzy nawy, który nie został jednak zrealizowany.

W XV wieku prezbiterium zostało przedłużone w kierunku wschodnim, a półkolista apsyda zastąpiona zamknięciem wielobocznym, opiętym przyporami. W końcu XVIII wieku odbudowano częściowo zawaloną wieżę południową i ponownie przebudowano prezbiterium, zamykając je ścianą prostą.

Zniszczony w pożarze 1834 roku, kościół znajdował się w stanie ruiny. W latach 1901-1902 został poddany rekonstrukcji (z inicjatywy księdza Antoniego Laubitza) według projektu Juliusza Kothego, konserwatora zabytków prowincji poznańskiej. Oprócz usunięcia skutków pożaru odtworzono wtedy m.in. półkolistą apsydę. Kolejną restaurację, połączoną z dalszą reromanizacją, budowla przeszła w latach 50. XX w. W obecnej bryle kościoła najbardziej autentycznymi częściami są przyziemie wieży południowej i północny mur nawy.

13 lipca 2008 roku kościół został podniesiony do rangi bazyliki mniejszej.

Architektura[edytuj]

Wnętrze kościoła

Kościół jest budowlą w stylu romańskim, orientowaną, murowaną z granitowych ciosów, z partiami wież powyżej przyziemia zbudowanymi z cegły. Jego prostokątny, jednonawowy korpus, od strony wschodniej zamyka krótkie prostokątne prezbiterium zakończone półkolistą apsyda, a od strony zachodniej fasada z dwiema wieżami. Nawa przekryta jest płaskim drewnianym stropem.

W kruchcie południowej, w przyziemiu wieży, zachowało się oryginalne sklepienie krzyżowe zbudowane z kamienia.

Na ścianach (zwłaszcza na zewnętrznej ścianie północnej) zachowały się płaskorzeźby przedstawiające groteskowe maski ludzkie i diabelskie, przedstawienia fantastycznych zwierząt i krzyży.

Wśród wyposażenia najcenniejsza jest gotycka rzeźba Uśmiechniętej Madonny i Dzieciątka Jezus datowana na lata ok. 1370-1380, umieszczona w ołtarzu głównym.

Elementy elewacji oraz rzeźba Uśmiechniętej Madonny[edytuj]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo kujawsko-pomorskie. 30 września 2017; 2 miesiące temu. [dostęp 24.05.2010].

Linki zewnętrzne[edytuj]