Przejdź do zawartości

Bazylika św. Marii Magdaleny i św. Stanisława w Szczepanowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Bazylika św. Marii Magdaleny
i św. Stanisława w Szczepanowie
Zabytek: nr rej. A-321 z 2 marca 1989[1]
Bazylika mniejsza
Ilustracja
Bazylika mniejsza św. Marii Magdaleny i św. Stanisława w Szczepanowie
Państwo

 Polska

Województwo

 małopolskie

Miejscowość

Szczepanów

Adres

św. Stanisława, 32-823 Szczepanów

Wyznanie

katolickie

Kościół

rzymskokatolicki

Parafia

św. Marii Magdaleny i św. Stanisława Biskupa w Szczepanowie

Wezwanie

św. Marii Magdaleny i św. Stanisława

Położenie na mapie gminy Brzesko
Mapa konturowa gminy Brzesko, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika św. Marii Magdalenyi św. Stanisława w Szczepanowie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na prawo znajduje się punkt z opisem „Bazylika św. Marii Magdalenyi św. Stanisława w Szczepanowie”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Bazylika św. Marii Magdalenyi św. Stanisława w Szczepanowie”
Położenie na mapie powiatu brzeskiego
Mapa konturowa powiatu brzeskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bazylika św. Marii Magdalenyi św. Stanisława w Szczepanowie”
Ziemia50°00′19″N 20°39′18″E/50,005278 20,655000
Strona internetowa

Bazylika św. Marii Magdaleny i św. Stanisława – sanktuarium znajdujące się w Szczepanowie, k. Tarnowa, które 20 czerwca 2003 roku zostało ogłoszone bazyliką mniejszą.

Historia

[edytuj | edytuj kod]

Pierwotnie kościół w Szczepanowie został wzniesiony w 1470 roku, z inicjatywy ówczesnego proboszcza Jana Długosza, który był również kanonikiem krakowskim. Według tradycji wybudowany wówczas kościółek stanął na miejscu drewnianego, wzniesionego na polecenie rodziców Św. Stanisława.

Widok ogólny bazyliki
Ołtarz główny
Wnętrze bazyliki
Chrzcielnica romańska z XI w. z pierwszego kościoła
plebania

Obecny kościół został wzniesiony w latach 1911–1914 z inicjatywy proboszcza ks. prałata Szczepana Kosseckiego. Został on dobudowany do istniejącej Długoszowej świątyni, która stała się nawą boczną nowego kościoła. Nowy kościół został wybudowany według projektu architekta Jana Sas-Zubrzyckiego. Przy budowie rozebrana została stara dzwonnica, która stała oddzielnie, oraz nawa boczna dobudowana w XVII wieku.

W 1914 roku, niedługo po ukończeniu prac budowlanych wybuchła I wojna światowa. W wyniku działań wojennych 23 listopada 1914 roku w kościele wybuchł pożar, który objął starą część świątyni. Uszkodzeniu uległ dach oraz drewniany strop, a także zabytkowe wyposażenie wnętrza. Świątynię odbudowano w latach 1925–1927, pod kierownictwem ks. Marcina Dybca przy współpracy Komitetu Restauracyjnego. 26 maja 1930 bp Edwarda Komara konsekrował kościół[2].

Architektura

[edytuj | edytuj kod]

Nowy kościół został wybudowany w stylu neogotyckim, murowany, nietynkowany. Wieża jest pięciokondygnacyjna, strzelista, z dwoma dzwonami: jeden z 1519, a drugi z 1534 roku. Z zewnątrz budowla ozdobiona jest elementami architektury neogotyckiej i eklektycznej. Przy wejściu do zakrystii znajduje się XVII wieczny kamienny portal, ozdobiony herbami Ostoja oraz Dębno. Sklepienia są krzyżowo-żebrowe.

Wnętrze

[edytuj | edytuj kod]

Ołtarz główny wykonano według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. W centralnej części ołtarza znajduje się obraz św. Stanisława, obok figury św. Piotra i Pawła. Nad obrazem widnieje orzeł piastowski, a po bokach sceny z życia św. Stanisława. W podstawie mensy ołtarza widoczne są cztery sceny biblijne, przedstawiające składanie ofiar Bogu. Malowidła ścienne wykonane zostały przez M. Makarewicza w latach 1959–1961. Między prezbiterium, a nawą główną znajduje się ambona, ozdobiona płaskorzeźbami czterech ewangelistów. W lewej nawie umieszczono neobarokowy ołtarz Serca Pana Jezusa. W prawej nawie (stary kościółek) znajduje się późnobarokowy ołtarz matki Boskiej Nieustającej Pomocy[3].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Rejestr zabytków nieruchomych – województwo małopolskie [online], Narodowy Instytut Dziedzictwa, 31 grudnia 2025.
  2. Grzegorz Polak, Święte, świętsze, najświętsze. Przewodnik po sanktuariach w Polsce. AGORA S.A. Warszawa 2013. str. 317; ISBN 978-83-268-1242-2
  3. Sanktuarium św. Stanisława BM. [dostęp 2016-04-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-04-23)].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]